รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๓๖

            รุ่งเช้า..   นพนิตสะดุ้งตื่น เขารีบขยับตัวลุกขึ้น 

        “จะรีบไปไหน..”   พี่นัทงัวเงียถาม  

        “นพต้องไปส่งทบทูที่โรงเรียนตามที่พี่นัทบอกไว้ไง” 

        “พี่บอกให้บุษไปส่งแล้ววันนี้ให้นพพักวันนึง”   พูดจบพี่นัทก็ขยับตัวเข้ามากอดนพ และจูบตามตัวเท่าที่เขาจะทำได้  

        “พี่นัท..พี่นัททำแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่ได้พักกันพอด”  พร้อมกับสายตาเอียงอาย ในแบบที่พี่นัทไม่เคยเห็น 

        “งั้นนพก็ไม่ต้องทำอะไรสิอยู่เฉยๆ พักไป เดี๋ยวพี่ทำเอง”  

        “โหยยยยพี่นัท เราไปอาบน้ำกันก่อนเถอะ”  พูดจบนพก็ดมตัวเอง  “เหมือนเมื่อคืนไม่ได้อาบน้ำ” 

        “แต่พี่เช็ดให้ทั้งตัวแล้วนะ”   คนพี่บอก

        “ทั้งตัวเลยเหรอ”   คนน้องถาม

        “อื้ม!!.. ทุกซอกทุกมุม”   คนพี่พูดชัด   

        “ขอบคุณพี่นัทมากนะครับที่จริงควรเป็นนพที่ทำให้พี่มากกกว่า”  

        “พี่ยินดีทำให้คนที่พี่รัก”   พี่นัทพูดลอยๆ

        “วันนี่นัทปากหวานนะเนียะ”   แล้วนพก็ชวนต่อ   “ไปอาบน้ำกันครับ ทีนี้..นพจะทำให้พี่สะอาดไปทั้งตัวเลย”   

        คนพี่ยิ้มให้ 

        คนน้องจูงมือคนพี่ไปที่ห้องน้ำ  

        .. แล้วห้องน้ำก็กลายเป็นสวรรค์ของทั้งสองคนอีกครั้ง!!

        สายๆของวันนั้น  ณัฐกนกนั่งรถที่นพนิตขับเข้าไปทำงานที่หมู่ตึกเก่า หรืออาคารที่ทำการบริษัท‘ไฟรุ่งโรจน์’  นั่นเอง   ณัฐกนก ฝุ่นดิน ปณาลี อุรวีและอีกสองสามคนประชุมกันเคร่งเครียด  

        ส่วนเด็กๆอย่างนพนิต ปณาลีให้มาอยู่ห้องพักนักแสดง ซึ่งมีคอมพิวเตอร์ให้นพนิตเช็คอีเมล์   เมื่ออยู่คนเดียวนพนิตก็เปิดเมล์บ๊อกซ์ของตนเองทันที  ซึ่งก็มีอีเมล์จากพ่อลมเข้ามาจริงๆ  เขารีบเปิดอ่าน

.....

            นพ ลูก....

            พ่อต้องให้ลูกช่วยเหลือเรื่องเงิน

        ตอนนี้พ่อกำลังทำทุกอย่างเพื่อเก็บเงินซื้อตั๋วเครื่องบิน 

เงินครบเมื่อไหร่
พ่อจะบินกลับไทยทันที

นพ.. หาที่อยู่ราคาถูกไว้ให้พ่อด้วยนะพ่ออยู่ได้ 
และ.. อย่าบอกนัทนะ พ่อไม่กล้าพบหน้า .. นัท      

จาก.. พ่อลม

.....

            นพนิตอ่านอีเมล์ แล้วก็ถอนหายใจเพราะไม่รู้ต้องทำอย่างไรอีก .. ที่จริง ถึงตอนนี้.. นพก็ไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว ..

        เหตุการณ์เมื่อคืน   ที่เขานอนในอ้อมแขนพี่นัท   เมื่อเช้า.. ที่เขามีความสุขกับพี่นัท ..ทำให้นพคิดว่า .. แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับชีวิตเขา

            แต่ .. ถ้าพ่อกลับมาอยู่ไทย  พ่อเป็นโจทย์หนึ่งที่ไม่อยากเจอพี่นัท และพี่นัทก็น่าจะไม่ชอบพ่อ   แล้วนพจะทำอย่างไรดี?  

        ที่สำคัญ..ตอนนี้เขาก็แทบไม่มีงาน จึงไม่มีเงินเข้ากระเป๋า ดีที่นพแทบไม่ต้องจ่ายอะไรเลย เพราะพี่นัทซัทพอร์ททุกอย่าง  

            นพนึกขึ้นมาได้ว่า   พี่นัทเคยให้เขนจัดการให้เขามีเงินเดือน และเปิดบัญชีเงินฝากสำหรับรับเงินเดือนไว้แล้วนี่.. ต้องเช็คว่าบัญชีนั้นมีเงินเข้าหรือเปล่า?

        พอบ่ายแก่ๆ   ณัฐกนกให้นังบุษไปเอารถคันดำยาวสุดหรู   มารับตัวเขากับนพนิตที่บริษัท   และไปรับทบทูที่โรงเรียน  

        เมื่อทบทูเข้ามานั่งโซนกลางของตัวรถ   เขาไหว้และสวัสดีอานัทก่อน แล้วขอนั่งฝั่งตรงข้ามกับอานัท   และให้อานัทของเขานั่งคู่ไปกับพี่นพโดยไม่ถามอะไรสักคำ ทั้งที่มีความสงสัยอยู่เต็มหัวใจ   

        “ไม่ต้องคิดมากน่าทูรับรอง ทูจะดีใจที่ได้มาทานข้าวกับอา” 

        “ครับอานัท” 

        ไม่นาน  รถก็ไปจอดที่หน้าร้านอาหารจีนสุดหรูแห่งหนึ่ง   ทั้งสามเดินเข้าไปในร้าน   ซึ่งศศิธรกับเขนนั่งรออยู่แล้ว   นพนิตกัทบทูไหว้ศศิธรกับเขน  

        “อ้าว!! พ่อล่ะ”  

        “คุณอากลับไปแล้วนัท พอแกรู้ว่านัทมากับ.. ”  

        “พอ!!”   ณัฐกนกตัดบททันที

        ศศิธรจึงหยุดพูด  

        นัทรู้สึกว่าวันนี้ศศิธรดูสงบเสงี่ยมกว่าปกติเขาลงนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง   “กลับไปแล้วก็ดีพี่สิมีอะไร”   แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบนัททำมือให้นพกับทบทูนั่งลง

        ทบทูเลือกนั่งใกล้พ่อเขนที่สุด  เขายิ้มกว้างที่สุดให้เขน

        เขนเอื้อมมือเขาที่อยู่ใต้ดต๊ะอาหารไปจับมือลูกชายและบีบมือนั้นแทนการโอบกอด  แล้วจึงพูดขึ้น   “คือ.. ตั้งแต่คุณนัทไม่อยู่บริษัทที่นำเข้ายาจากต่างประเทศ ขาดทุนไปร่วมร้อยล้าน คุณท่านเลยอยากให้คุณสิปิดกิจการครับ”   เขนพูดแทนศศิธร

        “อยากปิดก็ปิดเลย”   นัทบอกเขน แล้วหันไปสบตาศศิธร   “แต่เงินตั้งต้นบริษัทเป็นของนัทพ่อต้องคืนให้นัท”  นัทหันไปมองเขนอีกครั้ง   “ซักเจ็ดสิบล้านใช่ไหม”  

“เจ็ดสิบสี่ล้านเศษๆ ครับ”  
“แล้วอะไรอีก”   นัทถามศศิธร  

เธอหลบตาณัฐกนก  

        เขนจึงพูดแทนศศิธร   แทบไม่น่าเชื่อว่า   ช่วงเวลาแค่ไม่กี่วัน   เธอทำให้บริษัทของพ่อนัทขาดทุนไปเกือบพันล้าน   ไม่รวมเม็ดเงินที่ต้องโอนคืนณัฐกนกอีกเกือบแปดร้อยล้าน   และต้องประกาศปิดบริษัทในเครือไปหลายบริษัท   พนักงานอีกกลุ่มใหญ่ที่จะต้องตกงาน   ซึ่งบริษัทต้นสังกัดต้องจ่ายเงินชดเชยอีกก้อนโต  

        ณัฐกนกบอกให้เขนออนไลน์แล้วส่งไฟล์ประวัติและผลงานพนักงานมาให้นัทพิจารณา   นัทยินดีรับพนักงานบางส่วนทำงานต่อที่บริษัทของเขา 

        “จบแล้วใช่ไหม?”

        “ใช่!!”  ศศิธรตอบ

        ณัฐกนกสังเกตจานอาหารและแก้วน้ำที่อยู่ตรงหน้าศศิธร   “เธออิ่มแล้วนี่ กลับไปสิฉันจะได้นั่งกินอย่างมีความสุข”  

        ศศิธรหันมามองหน้าลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นน้องชายเขาเธอแทบไม่เชื่อว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากน้องชาย  

        “แล้ว..ไอ้อาหารที่เธอกินไปน่ะ ฉันเลี้ยงเอง คงไม่ถึงหมื่นหรอก”   ณัฐกนกบอกอย่างแสนธรรมดา 

        แต่ศศิธรหน้าชาเธอแพ้นัทในเกมธุรกิจอย่างหมดรูป การมาคุยวันนี้ เธอหวังว่า..นัทจะเป็นห่วงบริษัทที่บ้าน และกลับมาทำงานเหมือนเดิม

        แต่ผิดคาด!!

        “นัทขอตัวเขนนั่งกินข้าวด้วยนะเขนจะได้คุยกับลูกชาย  แล้วจะไปส่งตัวเขนให้ที่บ้านถ้ากลัวเขนบอกความลับบริษัท เธอจะนั่งเฝ้าก็ได้นะ”   พร้อมกับปรายตาลงไปที่เบาะรองนั่งของสุนัขซึ่งอยู่ในคอกที่ทางร้านเตรียมไว้เผื่อลูกค้านำสัตว์เลี้ยงมาที่ร้านด้วย

        ทั้งนพนิตและทบทูยังรู้สึกวูบว่าบไปทั่วใบหน้า   ศศิธรต้องรู้สึกมากกว่าเขาอีกหลายเท่าเพราะเห็นหน้าพี่นัทชัดเจนที่สุด  

        ศศิธรสะบัดตัวลุกออกไปทันที   เธอยังได้ยินเสียงณัฐกนกสั่งบริกรให้นำอาหารที่แพงที่สุดในร้านมาเสริฟ 

        พอศศิธรพ้นสายตา   เขนก็สวมกอดลูกชายทันที  พลางถามสารทุกข์สุกดิบ จนทบทูตอบไม่ทันนัทกับนพได้แต่ยิ้มให้กับความรักของสองพ่อลูก 

        ...

        “ยัยสิมันเรื่องมากกับเขนมั้ย?” 

        “ช่วงแรกก็นิดหน่อยครับเธอคงระแวง แต่พอทำงานไปสักพัก ผมต้องช่วยแทบทุกอย่าง” 

        “จะบอกว่าทุกอย่างก็พูดเถอะนัทรู้ดี  ทั้งชีวิตยัยสิ มันทำเป็นอย่างเดียวคือชอปปิ้ง”  

        “ครับ” 

        “เขน..งานในบริษัทพ่อนัท อันไหนที่ทับซ้อนกับบริษัทใหม่ของนัท เขนก็ไม่ต้องแนะนำอะไรนะปล่อยให้นังสิมันทำ เดี๋ยวก็เจ๊ง”  

        เขนรับคำ

        “เขนแนะนำมันเฉพาะงานในบริษัทที่ไม่ได้ทับซ้อนกับบริษัทนัทแค่นั้นก็มากโขแล้ว  เออ.. มันพาเขนเข้าประชุมกับทีมกรรมการผู้จัดการใหญ่หรือเปล่า”

        “ครับล่าสุดก็เพิ่งเข้าไปเมื่อเช้านี้ครับ ช่วงนี้ประชุมกันบ่อยมากเพราะบริษัทลูกมีปัญหาแทบทุกบริษัท”

        “ถ้าเขนทำให้ทีมนี้ไว้ใจจะดีมาก”  

        “คุณนัทคิดจะทำอะไร” 

        “ก็..คิดให้เขนเป็นประธานกรรมผู้จัดการใหญ่น่ะสิ”  

        “คุณนัทไม่ดีมั้งครับ” 

        “เขนฟังนัทนะ”   นัทเอาจริง   “พ่อนัทน่ะ โรคเยอะ แกทำงานอะไรไม่ได้แล้วให้ยัยสิทำ ก็พินาศหมด ลูกหลานญาติพี่น้องคนอื่น ก็ไม่มีใครมาทำหรอกเค้าเบื่อพ่อนัท”   นัทมองหน้าเขนอย่างจริงจัง   “เขนเหมาะที่สุดแล้ว”   แล้วนัทก็หันหนามาถามทบทู   “ดีมั้ยทบทู” 

        “ถ้าอานัทว่าดีก็ดีครับ” 

        “ดีมากกกกก”  

        “ครับคุณนัท”

        นพนิตขยับตัวลุกขึ้น   “นพไปห้องน้ำนะครับ” 

        นัทพยักหน้า 

        “แต่ถ้าคุณัทให้เขนทำอย่างนั้นเขนก็จะไม่มีเวลาไปดูแลคุณนัท”  

        “แค่เขนทำงานให้พ่อนัททำให้กลุ่มบริษัทพ่อนัทไม่แย่อย่างตอนนี้ นั่นก็ถือว่าเขนดูแลนัทแล้วนะ”  

        เขนมองหน้านัท 

        “นะ” 

        “ครับ”   เขนรับคำ แล้วตัดสินใจถามอีกเรื่อง   “แล้วเรื่องไอ้คนที่จะมาจากต่างประเทศล่ะครับ” 

        นัทหน้าถอดสีทันที        

จบตอน ๓๖