พงศกรยังคงนั่งทำงานต่ออยู่จนดึกโดยมีวัฒนานั่งทำงานอยู่เป็เพื่อนชายหนุ่มคอยเหลือบตามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนฝาผนังห้องบ่อยๆ เกือบจะเที่ยงคืนแล้วเพราะฉะนั้นที่อังกฤษก็คงราวๆเกือบห้าโมงเย็นเห็นจะได้ ถ้าเขาโทรไปตอนนี้เพื่อนจะกลับมาจากโรงพยาบาลแล้วหรือยังนะ
พงศกรค่อนข้างแปลกใจมากที่หมอนิรุตน์ไม่ติดต่อกลับมาหาเขาเลยเหมือนกับว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้กลับมานอนบ้านเพื่อนเขาไปไหนกันนะ มีเื่อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าก็ไม่รู้ พอคิดเช่นนี้แล้วในใจก็นึกเป็ห่วงเพื่อนขึ้นมาทันทีชายหนุ่มมองโทรศัพท์อย่างชั่งใจว่าจะโทรอีกดีหรือไม่แต่ผลสุดท้ายก็ตัดสินใจโทร
ลองดูอีกครั้งก็ไม่เสียหายอะไรนี่นะ
พงศกรคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนรักโดยไม่จำเป็ต้องดูเบอร์เลยสักนิดเพราะตลอดสองวันที่ผ่านมาเขาโทรเบอร์นี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้วนั่นเองชายหนุ่มถือสายรอสักครู่ก็ได้ยินเสียงสัญญาณแสดงถึงการโทรติด ระหว่างรอเขาก็ภาวนาในใจขอให้เพื่อนรับสายเสียทีด้วยเถอะเสียงสัญญาณดังอยู่สี่ครั้งพงศกรก็เริ่มถอดใจคิดจะวางสายทว่าก่อนที่เขาจะตัดสินใจวางหูลงก็มีเสียงจากทางปลายสายดังขึ้นมาซะก่อนเป็ภาษาอังกฤษ
“สวัสดีครับผมหมอนิรุตน์พูดสายครับ”
ตอนแรกชายหนุ่มคิดว่าเป็เสียงจากเครื่องบันทึกแต่พอทบทวนดูแล้วมันไม่ใช่คำพูดที่เขาเคยได้ยินจนจำได้ขึ้นใจก็อุทานออกมาด้วยความดีใจ
“ไอ้หมอ แกจริงๆ ด้วย”
“อ้าว...ไอ้กรก็ฉันจริงๆ น่ะสิทำไมต้องทำน้ำเสียงดีใจเหมือนได้ฟังเสียงแฟนขนาดนั้นวะ” หมอหนุ่มแซวเล่นขำๆ “จริงสิ...แกว่าแกจะมาหาฉันที่นี่ไม่ใช่เหรอแล้วทำไมถึงยังไม่โผล่หัวมาสักทีล่ะ”หมอนิรุตน์ต่อว่าเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก
“ไอ้บ้าแล้วแกมัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหนวะถึงได้ไม่รู้ว่าฉันไปไม่ได้ บ้านช่องทำไมไม่อยู่ฉันโทรหาแกจนมือหงิกแล้ว ฝากข้อความไว้ก็ฝากจนเครื่องแกเต็มไปแล้วมั้ง”
“อ้าวเหรอฉันไม่เคยเปิดฟังหรอก อีกอย่างหลายวันมานี่ฉันก็ไม่ได้กลับมานอนบ้านด้วย”
“แล้วแกมัวทำอะไรอยู่วะ”
“ทำงานสิโว้ย งานฉันไม่ได้เป็เวลาเหมือนแกนี่่หลายวันที่ผ่านมางานเยอะมากเลย คนป่วยเยอะยังกะดอกเห็ด มีแต่เคสหนักๆ ทั้งนั้นฉันแทบจะย้ายสำมะโนครัวไปอยู่โรงพยาบาลถาวรแล้ว” หมอนิรุตน์โอดครวญให้เพื่อนฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า
่นี้คนไข้เขาเยอะจริงๆ มีแต่เคสหนักๆที่ต้องผ่าตัดด่วนทั้งนั้นเขาจึงต้องอยู่โยงที่โรงพยาบาลไม่ได้กลับมานอนบ้านเลย ตอนแรกก็อดห่วงไม่ได้เหมือนกันว่าถ้าเพื่อนมาหาแล้วจะติดต่อไม่ได้แต่ก็คิดว่าเพื่อนคงเอาตัวรอดได้เพราะเคยมาที่นี่บ่อยๆ บางทีอาจจะรู้จักที่นี่ดีกว่าเขาด้วยซ้ำไป แล้วเขาก็บ้าด้วยที่ให้แต่เบอร์โทรที่บ้านแต่ไม่ให้เบอร์โทรศัพท์มือถือกับเพื่อนที่น่าจะติดต่อสะดวกมากกว่า
พงศกรฟังจากน้ำเสียงเพื่อนก็รู้ว่าเหนื่อยจริงเขาจึงไม่ได้ต่อว่าอะไรมากนักแต่ก็ยังอดประชดไม่ได้อยู่ดี
“แล้วกลับมาแกไม่คิดจะเปิดฟังหรือโทรหาฉันบ้างเลยหรือไงนี่ถ้าฉันไปหาแกจริงๆ ฉันคงต้องนอนรอแกอยู่ที่โรงแรมตลอดสองวันที่ผ่านมาแน่ๆ แล้วโทรศัพท์มือถือล่ะแกไม่มีใช้มั่งเหรอยังไง”
“โธ่...อย่าประชดนักเลยขอโทษโว้ย ก็คนมันลืมนี่นา งานเยอะจนฉันเบลอไปหมดแล้ว ลืมเื่อะไรต่อมิอะไรไปหมดนี่ฉันเพิ่งตื่นนอนก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของแกพอดี ส่วนมือถือน่ะมีโว้ยแต่ลืมให้เบอร์แกไว้ เออ...ว่าแต่แกทำไมถึงมาไม่ได้ล่ะ”
“งานมีปัญหานิดหน่อยน่ะเลยต้องอยู่เคลียร์ว่าแต่ว่าปายังอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่หรือเปล่าวะ” พงศกรถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงร้อนรนแต่หมอนิรุตน์กลับถามเสียงงงๆ กลับมา
“ปาไหนวะ”
“ไอ้เพื่อนบ้า! นี่แกลืมเมียฉันได้ยังไงกันวะแกเบลอไปแล้วจริงๆ ไอ้หมอ”
“จริงสิขอโทษด้วยฉันลืมไปจริงๆ คุณปาไม่อยู่แล้วละเธอพาน้องเอมออกจากโรงพยาบาลไปั้แ่เมื่อวานแล้ว”
“น้องเอม...คือใครวะ”
“น้องเอมก็ลูกคุณปาไงล่ะเธอมารับน้องเอมออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับสามีเมื่อวานเอ๊ะ...ฉันยังไม่ได้บอกนายหรอกหรือว่าเธอมีครอบครัวใหญ่แล้วน่ะ”
คำพูดของเพื่อนทำเอาพงศกรช็อกไปชั่วขณะก่อนอาการเจ็บแปลบในอกราวกับมีใครเอามีดมาเฉือนหัวใจก็ตามมา ชายหนุ่มกำมือแน่นกรามขบกันจนเป็สันนูน ดวงตาคมกริบนั้นร้อนผ่าวและมีหยาดน้ำใสเอ่อคลอเขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเธอคงจะมีครอบครัวใหม่ ผู้หญิงสาวสวยและแสนดีแบบนั้นใครเห็นหรือว่าได้รู้จักก็ชอบทั้งนั้นแล้วมีหรือที่เวลาผ่านไปสี่ปีแล้วเธอจะครองตัวอยู่เป็โสดได้
เมื่อเห็นเพื่อนเงียบไปหมอนิรุตน์ก็เข้าใจเพื่อนเขายังรักเมียเก่าอยู่มากเขารู้ดีแต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อพงศกรเป็คนทำผิดเองที่ปล่อยให้ดวงใจหลุดลอยไป
“กร...นายรู้อย่างนี้แล้วยังจะอยากมาที่นี่อีกหรือเปล่า”
“อยากสิ ฉันจะไป” พงศกรตอบเสียงหนักแน่น
“แต่ฉันไม่เห็นด้วยหรอกนะบอกตามตรงนายจะมาให้มันได้อะไรขึ้นมาวะ ในเมื่อเขาก็มีครอบครัวใหม่ไปแล้ว ถึงนายมาก็ไม่มีประโยชน์หรอกทำให้เ็ปใจเสียเปล่าๆ”
“ยังไงฉันก็ต้องไป ฉันอยากขอโทษเธอและขอให้เธออภัยให้กับความโง่ของฉันที่ได้ทำร้ายจิตใจเธอไว้และฉันก็อยากอวยพรให้ปามีความสุขกับครอบครัวใหม่ ฉันอยากเห็นเธอมีความสุขกับตาฉันถึงจะวางใจ”
น้ำเสียงของเพื่อนออกจะสั่นเครือจนหมอนิรุตน์รับรู้ได้เขาสงสารและเห็นใจเพื่อนเหลือเกิน มันน่าจะดีกว่านี้ถ้าเขาไม่บอกเื่นี้ให้เพื่อนได้รู้ทว่าความจริงยังไงมันก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ มันหลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก
“แกตัดสินใจแน่แล้วหรือว่าจะมาพบเธอที่นี่”
“ใช่พรุ่งนี้ฉันจะโทรหาแกใหม่ว่าจะไปวันไหน ถ้างานฉันเรียบร้อยอย่างที่้า ว่าแต่แกติดต่อเธอให้ฉันได้ไหม”
“ติดต่อไม่ได้หรอกเพราะไม่ได้ขอที่อยู่ไว้แต่คุณปาจะต้องพาน้องเอมมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าเพื่อตัดไหมถ้าแกจะมาฉันจะพาแกไปพบเธอเอง”
“ขอบใจนะเพื่อน”
“ไม่เป็ไร เข้มแข็งไว้นะโว้ย”
พงศกรไม่ตอบนอกจากกล่าวลาแล้ววางสายลงด้วยหัวใจที่แหลกสลายชายหนุ่มซบหน้าลงบนฝ่ามืออย่างผิดหวังเสียใจ นี่คงเป็การลงโทษคนเลวๆ อย่างเขาสินะต่อไปนี้เขาคงต้องทุกข์ทรมานไร้ซึ่งความสุขไปชั่วชีวิตเพราะไม่มีวันได้ดวงใจกลับคืนมาอีกแล้วในเมื่อเธอมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว
เธอคงจะลืมเขาไปแล้วแน่ๆ ซึ่งมันก็ควรจะเป็เช่นนั้นเพราะเขาทำร้ายจิตใจเธอเอาไว้เยอะเหลือเกินแล้วอย่างนี้เขาจะหวังให้เธอยังรักยังรอเขาอยู่ได้อย่างไรกันจะมีแต่ความเกลียดชังให้เขาเสียมากกว่าพงศกรคิดอย่างปวดใจทว่าถึงจะรู้ว่าเธอมีใครใหม่แล้วก็ตามแต่เขาก็ยังอยากไปพบเธออยู่ดีเขาอยากไปขอโทษเธอและกล่าวอวยพรให้เธอมีความสุขกับครอบครัวใหม่ด้วยตัวเอง
ชายหนุ่มหมุนเก้าอี้หันหลังให้วัฒนาเพราะไม่้าให้อีกฝ่ายเห็นน้ำตาลูกผู้ชายที่กำลังไหลอยู่เ็ปเหลือเกิน เจ็บจนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว ชีวิตที่เหลือจากนี้ต่อไปของเขาคงเหมือนซากศพที่ไร้ิญญาเพราะไม่มีหัวใจเป็น้ำหล่อเลี้ยงชีวิตให้มีความหวังอีกต่อไปแล้วเขาเคยคิดว่าหากเธอมีครอบครัวใหม่ที่ดีและมีความสุขไปแล้ว เขาก็คงดีใจและร่วมยินดีไปกับเธอด้วยถึงแม้จะเป็การยินดีทั้งน้ำตาก็ตามและเขาคงไม่รู้สึกเ็ปมากนัก
แต่ตอนนี้พิสูจน์ได้แล้วว่าเขาเ็ปหัวใจมากแค่ไหนมันไม่มีความยินดีอย่างจริงใจอยู่ในความคิดเลยสักนิดเดียว มันมีแต่ความเสียดายและผิดหวังเท่านั้นเสียดายที่เขาไม่สามารถจะยื้อและขอโอกาสแก้ตัวใหม่ได้อีกแล้ว ไม่มีแล้ว มันไม่มีวันนั้นอีกต่อไปแล้ว
พงศกรจมอยู่กับความเศร้าเนิ่นนานเขาปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ความหมายเหมือนคนไร้ชีวิตไร้ความรู้สึก ในสมองตอนนี้มีแต่ความทรงจำแสนหวานของวันคืนเก่าๆระหว่างเขากับปาริฉัตรคอยวนเวียนให้จดจำเท่านั้น
วัฒนาเห็นอาการของเ้านายก็ถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความสงสาร ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเ้านายคุยอะไรกับเพื่อนเพราะไม่ใช่คนสอดรู้สอดเห็นแต่ก็พอเดาได้ว่ามันคงเป็เื่เกี่ยวกับคุณปาแน่นอน และดูเหมือนมันจะเป็เื่ร้ายแรงทีเดียวถึงทำให้พงศกรมีท่าทางจมทุกข์ได้ขนาดนี้หรือว่าจะยังหาคุณปาไม่เจอกันนะ ชายหนุ่มสันนิษฐานอยู่ในใจก่อนจะตัดสินใจลุกเดินออกจากห้องไปเงียบๆเพราะไม่้ารบกวนเ้านาย
เขารู้ว่าพงศกรคง้าอยู่คนเดียวสภาพเช่นนี้คงนั่งแบบนี้ไปอีกนานแน่ๆ เขาอยู่ก็คงช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี สู้ให้เ้านายของเขาอยู่เงียบๆคนเดียวแล้วคิดหาทางว่าจะทำอย่างไรเองดีกว่า ซึ่งไม่ว่าหนทางที่เ้านายคิดจะทำนั้นเป็เช่นไรขอเพียงแค่สั่งมาเขาพร้อมทำให้ได้ทุกอย่างด้วยความเต็มใจอยู่แล้ว
แม้เื่หัวใจจะรุมเร้าให้คิดมากและเป็ทุกข์มากแค่ไหนแต่พงศกรก็ไม่นำมาปะปนเกี่ยวกับเื่งานวันนี้เขาเรียกพนักงานทุกคนให้มารับฟังผลสรุปเกี่ยวกับข้อเรียกร้องที่ทุกคน้าชายหนุ่มชี้แจงกับพนักงานทุกคนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลไม่ใช้อารมณ์เมื่อแกนนำกลุ่มพยายามใช้คำพูดถากถางสอดแทรกขึ้นตลอดเวลาที่เขาพูดเพื่อ้ายั่วยุ
เขาบอกกับพนักงานทุกคนว่าข้อเรียกร้องที่ทุกคน้านั้นเขาอนุมัติให้ตามที่ขอซึ่งพนักงานทุกคนก็ดีใจและพอใจกับสิ่งที่ได้รับเป็อย่างมากยกเว้นกลุ่มแกนนำที่ร้องเอะอะโวยวายขึ้นมาว่าหากไม่ได้ตามที่ขอทั้งหมดก็จะไม่ทำงานที่นี่อีกต่อไปหนำซ้ำยังหันไปปลุกระดมพนักงานคนอื่นๆ ให้ทำตามอีกด้วย แต่ก็ไม่มีใครคล้อยตามเพราะรู้เื่ที่พวกมันทำหมดแล้ว
พนักงานคนหนึ่งะโถามพวกมันว่าพวกมันขออะไรที่นอกเหนือจากที่ตกลงกันไว้จริงหรือเปล่าซึ่งพวกแกนนำก็นิ่งเงียบไปเมื่อสิ่งที่ทำไว้ความแตกเสียแล้ว เสียงพนักงานเซ็งแซ่ถกเถียงกันไปมากับแกนนำกลุ่มซึ่งพวกมันพยายามพูดโน้มน้าวให้ทุกคนเห็นด้วยกับสิ่งที่พวกมันทำ แต่ก็ไม่ได้รับความเห็นชอบจากใครเลยพงศกรจึงขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบแล้วอธิบายถึงเื่ต่างๆ ในบริษัทและสิทธิประโยชน์ของพนักงานทุกคนที่ควรได้รับเมื่อกลับไปทำงานต่อและสัญญาว่าเขาจะดูแลพนักงานให้ทั่วถึงมากกว่านี้ จะไม่ให้เหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นอีกเป็อันขาด
พนักงานทุกคนยอมรับข้อเสนอจึงยอมสลายกลุ่มกลับไปทำงานตามเดิมในหน้าที่ของตนจะเหลือก็เพียงพวกแกนนำสามสี่คนเท่านั้นที่จ้องมองมาทางเขาอย่างจะกินเืกินเนื้อก่อนจะแยกย้ายกันไปชายหนุ่มมองตามอย่างครุ่นคิดดูเหมือนคนพวกนั้นคงจะไม่ยอมจบง่ายๆ แน่
ความโลภของคนเราไม่มีที่สิ้นสุดเสมอพนักงานที่เจ็บแค้นไม่พอใจเ้าของบริษัทนั้นถ้าขืนยังเลี้ยงไว้ก็อาจจะเป็ภัยได้วันดีคืนดีไม่รู้จะลอบกัดหรือแทงข้างหลังเมื่อไรฉะนั้นถ้าไม่อยากเสียใจทีหลังควรตัดไฟเสียั้แ่ต้นลมจะดีกว่าจะได้ไม่ลุกโชนขึ้นมาอีกจนไม่อาจดับได้เมื่อคิดได้ดังนั้นชายหนุ่มก็หันไปหาวัฒนาที่ยืนอยู่ข้างกายแล้วสั่งว่า
“บริษัทเราไม่มีนโยบายเลี้ยงอันธพาลไว้ให้ลอบกัดนายช่วยจัดการให้ที”
“ครับ” วัฒนารับคำอย่างเต็มใจเพราะเขาเองก็เห็นด้วยเหมือนกันว่าควรกำจัดพวกโลภมากทิ้งซะเพื่อความสงบสุขภายในบริษัท
“ฉันจะขึ้นไปพักผ่อนข้างบนนะห้ามให้ใครรบกวนเด็ดขาด”สั่งความเสร็จพงศกรก็เดินเข้าไปในบริษัทตรงเข้าลิฟต์ส่วนตัวสำหรับผู้บริหาร ชายหนุ่มมีห้องพักอยู่ชั้นบนสุดของตึกเขาสั่งให้ตกแต่งเอาไว้สำหรับเวลามาตรวจงานที่เชียงใหม่จะได้ไม่ต้องใช้บริการโรงแรมแถมยังสะดวกในการทำงานอีกด้วย
พงศกรขึ้นมายังห้องพักแต่ไม่ได้พักผ่อนอย่างที่บอกไว้ชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟายาวแล้วเหยียดขาเต็มที่พลางเอนตัวลงนอนตามความยาวของโซฟาก่อนจะยกมือขึ้นกายหน้าผากด้วยความกลัดกลุ้มใจระคนสิ้นหวังเื่งานเขาสะสางเรียบร้อยแล้วแต่เื่หัวใจนี่สิยังหนักอกอยู่ เขาอยากเจอปาริฉัตรอยากไปหาเธอแต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี ความผิดที่เขากระทำไว้มันยากจะให้อภัยซะด้วยสิแต่ถึงยากเพียงใดเขาจะต้องทำให้ได้เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตหากไม่ได้กล่าวคำขอโทษเธอ
ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ พลางรำลึกถึงภาพความหลังแสนสุขระหว่างเขากับอดีตภรรยาที่ชาตินี้คงไม่มีอีกแล้วอย่างเ็ป“ปาจ๋า...ผมอยากเจอคุณเหลือเกิน ผมอยากขอโทษคุณและอยากบอกกับคุณว่าขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตใหม่ผมอยากจะบอกคุณอย่างนั้นด้วยความยินดีจากใจจริงเหลือเกินคุณจะรับฟังคำขอโทษของผมไหมปา คุณจะรับมันได้ไหม”
พงศกรพึมพำอย่างปวดร้าวหยาดน้ำใสไหลรินจากหางตาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ชายหนุ่มหลับตานอนเงียบๆ อยู่อย่างนั้นเนิ่นนานก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียทั้งแรงกายและแรงใจ
“พี่ปาดูนี่สิคะ สวยจัง อันนี้ก็สวยอันนั้นก็น่ารักมากเลย” อลิซเอ่ยด้วยความชอบอกชอบใจเมื่อเห็นข้าวของที่วางขายตามร้านข้างทางที่พวกเธอมาเดินเที่ยวกันหลังจากแก้ไขปัญหาเื่งานจนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีแล้วชาติชายก็พาทุกคนออกมาเดินเที่ยวตามสถานที่ต่างๆที่อยู่ไม่ไกลจากโรงแรมมากนัก
สามสาวเดินเลือกซื้อของใช้และของแต่งตัวน่ารักๆสำหรับผู้หญิงหรือของแปลกตาตามร้านค้าต่างๆ อย่างสนุกสนานโดยมีชาติชายอุ้มน้องเอมเดิมตามต้อยๆอย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ทั้งสามสาวได้ของกันไปหลายอย่างแต่คนที่ซื้อมากที่สุดคืออลิซเพราะไม่ว่าเห็นอะไรแปลกตาเข้าหน่อยก็ตัดสินใจซื้ออย่างง่ายดาย
ทั้งสามคนซื้อเสื้อแบบชาวเหนือแขนยาวไปไว้ใส่กันคนละตัวสองตัวปาริฉัตรซื้อให้น้องเอมด้วยเพราะมีเสื้อของเด็กวัยประมาณน้องเอมอยู่หลายแบบ ส่วนอลิซก็เลือกซื้อให้ชาติชายบิดามารดาของเขากับเธอรวมถึงพี่ชายด้วยเหมือนกันด้านกิ่งแก้วก็ไม่ยอมน้อยหน้าเพราะเลือกซื้อไปใส่เหมือนกัน
เมื่อเหน็ดเหนื่อยจากการเดินช็อปปิ้งแล้วชาติชายก็พาทุกคนไปทานข้าวที่ร้านอาหารบรรยากาศดีๆ ที่เป็แบบล้านนาแท้ๆ ร้านหนึ่งซึ่งทุกคนดูตื่นเต้นกันมากเนื่องจากร้านตกแต่งได้อย่างสวยงามและได้บรรยากาศเก่าๆแบบล้านนาของแท้เลยทีเดียว แถมเด็กเสิร์ฟอาหารยังแต่งกายงดงามด้วยชุดสาวเหนืออีกด้วย
อลิซกับกิ่งแก้วจึงถ่ายภาพเก็บไว้เป็ที่ระลึกเสียหลายสิบภาพซึ่งก็ไม่ได้มีแค่กลุ่มพวกเธอเท่านั้นที่ทำเช่นนี้เพราะยังมีนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติอีกหลายกลุ่มที่กำลังถ่ายรูปอยู่เหมือนกันซึ่งดูท่าทางเด็กเสิร์ฟในร้านแล้วก็คงจะรู้งานกันเป็อย่างดีเพราะไม่ได้แสดงท่าทีเก้อเขินหรือไม่พอใจอะไรเลยดูแล้วคงจะโดนขอถ่ายรูปบ่อยๆ เป็แน่
ทุกคนทานอาหารกันอย่างมีความสุข เพราะทั้งรสชาติอาหารและบรรยากาศล้วนยอดเยี่ยมยิ่งนักซึ่งทุกคนก็คิดตรงกันว่าหากมีโอกาสได้กลับมาเชียงใหม่อีกก็จะมาทานอาหารร้านนี้อีกอย่างแน่นอนเมื่อทานกันจนอิ่มหนำแล้วปาริฉัตรก็ชวนกลับโรงแรมเนื่องจากตอนนี้ดึกมากแล้วและน้องเอมก็เริ่มง่วงแล้วด้วยซึ่งทุกคนก็เห็นดีด้วย
ชาติชายจัดการชำระเงินค่าอาหารก่อนจะอุ้มน้องเอมเดินนำทุกคนออกจากร้านอาหารไปปาริฉัตรเดินรั้งท้ายกลุ่มไปเรื่อยๆเนื่องจากมัวแต่มองสินค้าตามร้านข้างทางและด้วยความที่มัวมองเพลินพอเธอเงยหน้าหันไปมองที่ทุกคนก็เห็นทุกคนเดินห่างออกไปไกลพอสมควรแล้วเธอจึงรีบเร่งเดินตามไปทว่าชั่วขณะหนึ่งหญิงสาวก็หยุดชะงักก่อนจะหันไปมองทางด้านหลังของตนเองด้วยใบหน้างุนงงสงสัย
“สงสัยเราจะหูแว่วไปเอง”ปาริฉัตรพึมพำออกมาแล้วเดินแกมวิ่งไปหาทุกคนที่หยุดยืนรออยู่เมื่อเห็นเธอไม่เดินตามมาต่ออย่างไม่สนใจเพราะคิดว่าตัวเองหูแว่วไปที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตนเองเธอคงจะหูฝาดไป คงได้ยินเสียงบีบแตรรถเป็เสียงเรียกชื่อตัวเองแทนหญิงสาวคิดอย่างขบขันตัวเองแล้วร่างเธอก็ค่อยๆ ลับหายไปกับกลุ่มผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวกันโดยที่ไม่รู้เลยว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเธอไม่ได้หูแว่วไปเองเพราะมีใครบางคนพยายามร้องเรียกเธออยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งของถนนจริงๆ
“ปา! ปา! เดี๋ยวก่อน!อย่าเพิ่งไป! ปา! ปา!!”
พงศกรพยายามร้องเรียกชื่อหญิงสาวที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่อย่างดีใจและร้อนรนชายหนุ่มพยายามจะข้ามไปหาเธอยังฝั่งตรงข้ามอีกฟากหนึ่งของถนนแต่ก็ข้ามไปไม่ได้เพราะถนนสายนี้รถเยอะมากเขาเห็นเธอเร่งเดินจึงหวังจะตามไปให้ทันให้ได้เลยลืมตัวก้าวลงไปบนถนนโดยไม่ดูรถที่วิ่งมาจนเกือบจะถูกรถชนถ้าวัฒนาไม่ดึงตัวเขากลับขึ้นมาซะก่อนเสียงบีบแตรรถดังสนั่นสมกับความบ้าบิ่นของเขาที่จะพาคนอื่นซวยไปด้วย
“เ้านายครับ เ้านาย”เลขาหนุ่มพยายามรั้งตัวเ้านายไว้
“ปล่อยฉันวัฒนาเมื่อกี้ฉันเจอปา ฉันจะไปหาเขา”
“เ้านายครับคุณปาอยู่ลอนดอนนะครับ เธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน เ้านายคงตาฝาดไปแล้วละครับ”วัฒนาเข้าใจว่าเ้านายตัวเองเพ้อและตาฝาดไปเพราะความเมาจึงได้เห็นผู้หญิงคนอื่นเป็ปาริฉัตรไปวันนี้หลังจากที่พงศกรขึ้นไปพักผ่อนพอตกค่ำก็ชวนเขามานั่งดื่มเหล้าด้วยกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งและเพราะกลุ้มใจเ้านายของเขาเลยดื่มเข้าไปเสียหลายแก้วในขณะที่เขาเพียงแค่จิบไปเรื่อยๆเป็เพื่อนเท่านั้น แล้วเื่กลุ้มใจของพงศกรก็ถูกถ่ายทอดออกมาให้เขาฟังจนหมด ซึ่งเขาก็ได้แต่ปลอบใจและเป็ผู้รับฟังที่ดี
นั่งดื่มกันไปสักพักพอเริ่มมึนๆ เขาก็เอ่ยชวนเ้านายกลับไปพักผ่อนซึ่งพงศกรก็ยอมกลับแต่โดยดีโดยที่มีอาการเมาเล็กน้อยเท่านั้นทว่าขณะที่เดินออกมากันอยู่ดีๆ นั้นจู่ๆ เ้านายของเขาก็วิ่งพรวดพราดออกไปยืนร้องเรียกชื่ออดีตภรรยาซะดังลั่นอยู่ข้างถนนเล่นเอาเขางงไปเลยทีเดียวก่อนจะเปลี่ยนเป็ใอย่างฉับพลันเพราะเ้านายดันไม่เรียกเปล่าแต่กลับเดินลงไปหาความตายบนถนนด้วยนี่สิเขาจึงต้องรีบวิ่งไปดึงตัวออกมาก่อนที่จะถูกรถชนตาย
“ฉันไม่ได้ตาฝาดนะ ฉันเห็นปาจริงๆ”
“เ้านายเมาแล้วนะครับก็เลยเห็นคนอื่นที่อาจจะคล้ายคุณปาก็ได้”
“นายไม่เข้าใจ” พงศกรส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง วัฒนาไม่มีทางเข้าใจว่าเขาไม่ได้เมาจนเห็นคนอื่นเป็คนที่เขารักไปได้หรอกเขาจดจำทุกอย่างเกี่ยวกับปาริฉัตรได้หมดแล้วทำไมจะจำไม่ได้ว่าใช่เธอหรือไม่ใช่
ผู้หญิงที่เขาเห็นเมื่อครู่นี้ต้องเป็ปาริฉัตรอย่างแน่นอนเขาจำได้ไม่เคยลืมเลือนแต่ว่าทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่นี่กันล่ะในเมื่อเพื่อนเขาบอกว่าเธออยู่ลอนดอนนี่นา ชายหนุ่มครุ่นคิดและอดเริ่มคล้อยตามคำที่วัฒนาพูดไม่ได้หรือว่าเขาจะตาฝาดไปจริงๆ นี่เขาคิดถึงเธอจนเกิดภาพหลอนเลยอย่างนั้นเหรอ เขาอยากจะพิสูจน์ให้รู้จริงเหลือเกินว่าเขาไม่ได้คิดไปเองทว่าก็ทำไม่ได้เพราะผู้หญิงที่เขาเห็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้วพงศกรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินไปที่รถของตนเองที่จอดอยู่ในบริเวณร้านอาหารด้วยท่าทางเศร้าซึม
วัฒนาเดินตามเ้านายไปด้วยความรู้สึกสงสารแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนักเขาเดินขึ้นรถไปเงียบๆแล้วขับพาเ้านายกลับที่พักเลยเมื่อไม่ได้รับคำสั่งให้ไปที่ไหนต่อ
1K
