หลังจากที่คุณพ่อจากฉันไป ฉันหมดแรงที่จะทำทุกสิ่งทุกอย่าง นึกถึงแต่่เวลาที่ได้ทำร่วมกับคุณพ่อ กินไม่ได้นอนไม่หลับ ร่างกายเริ่มอ่อนแรงจนล้มป่วยเข้าโรงพยาบาลเป็อาทิตย์หลังจากนั้นอาการต่างๆเริ่มดีขึ้น
ในความฝัน
“มินน้อยของพ่อ” เสียงหนึ่งดังขึ้น
“คุณพ่อหรอคะ คุณพ่อกลับมาหามินแล้วใช่ไหมคะ” ฉันถามออกไปเพรไม่เคยมีใครเรียกฉันว่ามินน้อย นอกจากคุณพ่อ
“มินน้อย หนูรักพ่อไหม” พ่อถามออกมาด้วยเสียงที่อบอุ่น
“รักสิคะ” ฉันรู้สึกอบอุ่นเสมอเมื่อได้พูดคุยกับคุณพ่อ
“ถ้าหนูรักพ่อหนูต้องมีความสุขนะ”
“ค่ะหนูจะมีความสุข”ถ้ามีพ่ออยู่ด้วยหนูถึงจะมีความสุขที่สุด ฉันพยายามที่จะเดินเข้าไปกอดคุณพ่อ แต่ท่านก็หายไปต่อหน้าต่อตา
“คุณพ่อคะ คุณพ่อ” ฉันพยายามเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา ฉันได้แต่ยืนเคว้งพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
“พ่อรอหนูอยู่นะลูก” เสียงกระซิบแ่เบาจนฟังไม่ถนัด
ฉันสะดุ้งตื่น เหงื่อผุดขึ้นมาเต็มหน้า และหวนนึกถึงความฝัน
ความสุขหรอความสุขของหนูคือพ่อแล้วก็น้ำหอม พ่อคงอยากให้หนูทำความฝันของเราให้สำเร็จสินะคะ หลังจากนั้นเป็ต้นมา ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการคิดน้ำหอมสูตรใหม่ ลองผิดลองถูกนับพันครั้งฉันก็ไม่ละความพยายาม ฉันไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆหรอก ฉันทำมันได้แน่นอน แล้วความพยายามอันยาวนานของฉันก็สำเร็จ
ตัดไปบนเวทีฉันยืนรับรางวัลด้วยความภูมิใจ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้น ฉันกล่าวอะไรเล็กน้อยและลงจากเวทีเพื่อกลับบ้าน
เมื่อถึงบ้าน บ้านหลังนี้คือบ้านที่อบอุ่น เป็สถานที่ที่อยู่แล้วสบายใจที่สุด
“พ่อคะ เราทำสำเร็จแล้วนะคะ แม่คะ หนูทำได้แล้วนะคะ”
ฉันถือรางวัลมาที่หน้ารูปของพ่อ ที่วางไว้คู่กับรูปของแม่ แม่จากฉันไปตั่งแต่ฉันยังจำความไม่ได้
“พ่อคะความฝันของเราเป็จริงแล้วนะคะ พ่อมีความสุขไหมคะ หนูมีความสุขมากเลย” แต่หนูเหนื่อยเหลือเกินค่ะ
ฉันนำรางวัลไปวางไว้ที่หัวเตียงแล้วหลับไป
3K
