บทที่ 20 ดูแบบแปลน
หลิวเยว่รอจนตักน้ำเต็มถังทั้งสองใบแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นน้องสาวของเธอกลับมา เธอยืนรออยู่ริมถนนสักพัก สีหน้าเริ่มลำบากใจ
ปกติเธอจะให้คนขับรถมาช่วยขนน้ำให้ แต่วันนี้น้องสาวบอกว่าจะช่วย เธอถึงได้หาบถังน้ำออกมาเอง เดี๋ยวเธอจะต้องไปสอนที่โรงเรียนต่อ คงรอต่อไปไม่ได้แล้ว
"จริง ๆ เลย คนอะไรปากก็ดีแต่พูด ไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิด" หลิวเยว่บ่นอย่างไม่พอใจ
"บางทีเธออาจจะท้องเสียก็ได้" ซ่งเฉียวปลอบใจเธอ
"ไม่รอเธอแล้ว พี่สะใภ้เดี๋ยวเรากลับด้วยกันเถอะ" หลิวเยว่เห็นซ่งเฉียวกำลังตักน้ำถังสุดท้าย จึงยืนรออยู่ข้าง ๆ
ทั้งที่หลิวเยว่อายุมากกว่าเธอ แต่กลับต้องเรียกเธอว่าพี่สะใภ้เพราะสถานะ ทำให้ซ่งเฉียวรู้สึกอึดอัดมาก
"เยว่เยว่ ฉันอายุน้อยกว่าคุณตั้งสองปี เรียกฉันว่าซ่งเฉียวก็พอ"
เมื่อได้ยินซ่งเฉียวเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม หลิวเยว่ที่เป็มิตร เข้ากับคนง่ายก็หัวเราะคิกคัก แล้วถามว่า "งั้นฉันขอเรียกคุณว่าเฉียวเอ๋อร์ได้ไหม พี่สะใภ้"
"ได้ คนที่บ้านเกิดฉันก็เรียกฉันแบบนี้แหละ" ซ่งเฉียวไม่ได้ใส่ใจเื่การเรียกชื่อ ถ้าเป็เพื่อนกับหลิวเยว่ได้จริง ๆ ชีวิตบนเกาะต่อจากนี้คงไม่น่าเบื่อเกินไป
เพราะเป็การตักน้ำครั้งแรก ซ่งเฉียวจึงยังไม่ค่อยชำนาญ เธอย่อตัวลงนั่งให้หลิวเยว่ยกไม้คานขึ้นพาดบ่าให้ จากนั้นก็โงนเงนลุกขึ้นเดินออกไป แม้จะพยายามรักษาสมดุลอย่างเต็มที่แล้ว แต่น้ำก็หกเรี่ยราดไปตลอดทาง เสียน้ำไปไม่น้อย
"ฉันต้องต่อน้ำประปาเข้าบ้านให้ได้" เธอกัดฟันออกแรง พลางปลอบใจตัวเองไปด้วย
หลิวเยว่เติมน้ำในโอ่งบ้านตัวเองจนเต็มก่อน แล้วจึงช่วยซ่งเฉียวหาบน้ำไปอีกถังหนึ่ง ซ่งเฉียวแอบมองดูเธอจากข้าง ๆ ถึงแม้จะเป็คนเมืองปินไห่ แต่เวลาทำงานก็ไม่ได้มีท่าทีอ่อนแอเลย
"ขอบคุณมากนะ!" เพราะมีหลิวเยว่ช่วยหาบน้ำมาให้หนึ่งถัง ทำให้ร่างกายเธอเบาสบายขึ้นมาก ตอนนี้จึงอยากดึงตัวหลิวเยว่เข้าบ้านมาดื่มน้ำสักหน่อย
หลิวเยว่เป็ห่วงน้องสาวที่เธอทิ้งไปกะทันหัน แม้ในใจจะไม่ค่อยพอใจ แต่เพราะอีกฝ่ายไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมบนเกาะ เธอจึงส่ายหน้าปฏิเสธ บอกว่าต้องกลับไปดูว่าน้องสาวท้องเสียจริงหรือเปล่า
ซ่งเฉียวคิดสักพัก จึงบอกให้หลิวเยว่รออยู่ชั้นล่างสักครู่
เมื่อเธอกลับมา ก็ยัดลูกอมนมตรากระต่ายขาวใส่มือหลิวเยว่ นับดูมีทั้งหมดสิบเม็ด
พอเห็นว่าเป็ลูกอมยี่ห้อเซี่ยงไฮ้ หลิวเยว่ก็รีบส่งคืนทันที พูดอย่างเกรงใจว่า "พี่สะใภ้ของพวกนี้แพงมากเลยนะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก"
"คุณเกรงใจอีกแล้ว" ซ่งเฉียวเตือนอีกฝ่ายไม่ให้เรียกเธอว่าพี่สะใภ้
หลิวเยว่ยิ้มเขิน ๆ พลางอธิบายว่า "เมื่อกี้ตื่นเต้นไปหน่อยก็เลยลืมไป"
"ถ้าฉันกินลูกอมพวกนี้ไม่หมด ซูจงจวินก็คงจะไม่ซื้อให้ฉันอีก ถ้าไม่กินก็จะหมดอายุ คุณช่วยฉันกินหน่อยสิ" พูดพลางม้วนฝ่ามือ ลูกอมก็กลับมาอยู่ในมือของหลิวเยว่อีกครั้ง
"งั้นก็ขอบคุณนะ เฉียวเอ๋อร์" หลิวเยว่ถือลูกอมไว้ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ดูทั้งดีใจทั้งเขินอาย
"รีบไปดูน้องสาวของคุณเถอะ บางทีอาจจะเป็เพราะไม่ชินกับสภาพแวดล้อมที่นี่"
หลังจากส่งหลิวเยว่กลับไปแล้ว ซ่งเฉียวก็เข้าบ้านนั่งลง นึกถึงพฤติกรรมน่าสงสัยของน้องสาวหลิวเยว่ในวันนี้ แม้ว่าซูจงจวินจะอธิบายถึงอิทธิพลของสำนักงานเยาวชนให้เธอฟังแล้ว แต่เด็กสาวคนนั้นก็แปลกเกินไป ทำไมพอเห็นเธอเดินไปก็รีบหนีไปเสียอย่างนั้น
เธอคิดว่าจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหลิวเยว่ก่อน แล้วตอนที่เชิญทุกคนมากินข้าว ก็จะให้หลิวเยว่พาน้องสาวมาด้วย
การเชิญแขกมากินข้าวเป็ความคิดของซูจงจวิน หลังจากเฟอร์นิเจอร์มาถึงเกาะและจัดการบ้านเรียบร้อยแล้ว ก็ควรเชิญคนคุ้นเคยบนเกาะมากินข้าวสักมื้อ จริง ๆ แล้วเขายังมีความคิดอีกอย่างคือ เขารู้สึกผิดที่ไม่ได้จัดงานแต่งงานให้ซ่งเฉียว แม้ว่าซ่งเฉียวจะไม่ใส่ใจ แต่ในความคิดของเขา ผู้หญิงทุกคนต่างก็หวังที่จะได้แต่งงานอย่างสมเกียรติกันทั้งนั้น
มื้อนี้ก็จะถือเป็พิธีการเรียบง่าย เพื่อบอกให้ทุกคนรู้ว่าซูจงจวินได้แต่งงานกับซ่งเฉียวแล้ว
ใกล้เที่ยงแล้ว ซูจงจวินกลับมาก่อนเวลาและยังซื้ออาหารกลางวันมาให้ซ่งเฉียวด้วย
"ฉันได้พูดคุยกับทางนั้นเรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณว่างใน่สองวันนี้ก็ไปดูได้เลย"
ซ่งเฉียวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพลางคีบเนื้อชิ้นหนึ่งให้ซูจงจวิน
"รู้จักเอาของคนอื่นมาเอาใจฉันนะ" ซูจงจวินพูดหยอกเย้า
"ถ้าฉันเสนอความคิดเห็น พวกเขาจะรับฟังไหม?" ซ่งเฉียวกังวลว่าระดับการศึกษาของร่างเดิมจะทำให้พวกเขาดูถูก
ซูจงจวินชะงักไปไม่คิดว่าซ่งเฉียวจะจริงจังขนาดนี้ วันนี้ตอนเขาไปพูดคุยได้บอกว่า ซ่งเฉียวชอบเื่พวกนี้อยากลองไปเรียนรู้ดู อีกฝ่ายบอกว่าโรงงานประปาไม่ใช่งานก่อสร้างของทหาร แบบแปลนจึงไม่ได้อยู่ในขอบเขตของความลับ เมื่อเขาเอ่ยปากขอ ก็ย่อมทำได้ แต่ถ้าเธอจะเสนอความคิดเห็น เขาก็ไม่กล้ารับประกันว่าอีกฝ่ายจะยอมรับหรือไม่
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ว่า "ถ้าคุณเสนอความคิดเห็นที่เป็ไปได้ บางทีพวกเขาอาจจะเชื่อ แต่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของคุณนะ"
นี่คือกำลังท้าทายฉันสินะ
"ประธานเหมายังบอกเลยว่า ผู้หญิงก็สามารถแบกท้องฟ้าได้ครึ่งหนึ่ง แม้ฉันจะไม่มีความสามารถขนาดนั้น แต่การจัดการโรงงานประปาสักครั้งก็คงไม่มีปัญหาหรอก"
เห็นเธอพูดด้วยความมั่นใจเช่นนั้น ซูจงจวินก็วางตะเกียบลง มองสำรวจเธออย่างจริงจัง แต่เธอกลับไม่มีท่าทางประหม่า ยืดอกขึ้นและจ้องเขากลับมาด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ซูจงจวินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะออกมา "ถ้าคุณมีความสามารถทำเื่นี้ได้จริง ต่อไปผมจะซักผ้าทั้งบ้านให้เอง"
ซ่งเฉียวดีใจ คนคนนี้ช่างมองไม่เห็นความสามารถของคนจริง ๆ บังเอิญมาเจอเข้ากับความสามารถของเธอที่เป็ของจริงเข้าพอดี แต่เธอกลัวว่าซูจงจวินจะเปลี่ยนใจ จึงกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ ทำสีหน้าเหมือนปกติ
"งั้นเขียนสัญญากันไว้"
เห็นเธอจริงจังขนาดนั้น ซูจงจวินก็ไม่ยอมแพ้ "ได้!"
เพื่อให้ซูจงจวินได้ซักผ้าเร็ว ๆ พอหมดเวลาพักเที่ยง ซ่งเฉียวก็ให้ซูจงจวินพาเธอไปที่สำนักงานของหน่วยวิศวกรรมในกองทัพทันที
สำนักงานหน่วยวิศวกรรมตั้งอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของกองทัพ บนพื้นที่โล่งมีอาคารสามหลัง หนึ่งในนั้นเป็สำนักงาน ส่วนอีกสองหลังใช้เก็บเอกสารโครงการที่สำคัญ ทั้งสองหลังถูกล็อกกุญแจไว้
เมื่อเห็นผู้พันซูพาภรรยามา ทหารหนุ่มนายหนึ่งก็รีบทำความเคารพ จากนั้นก็หมุนตัวไขกุญแจเข้าไปในห้อง แล้วอุ้มกล่องเอกสารสี่กล่องออกมาอย่างรวดเร็ว
ซ่งเฉียวเดินตามเขาเข้าไปในสำนักงาน นายทหารหนุ่มชี้ไปที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง
"พี่สะใภ้ นั่งดูตรงนี้ได้เลยนะครับ"
พูดจบก็หยิบผ้าฝ้ายมาเช็ดโต๊ะอีกรอบ
ซ่งเฉียวยิ้มอย่างเกรงใจ "รบกวนพวกคุณจริง ๆ"
นายทหาราุโที่ดูแลที่นี่พูดแทรกขึ้นมาว่า "ถ้าน้ำประปาสามารถเข้าถึงทุกครัวเรือนได้จริง คุณก็จะกลายเป็ผู้เชี่ยวชาญของเกาะนี้เลยนะ"
แม้เขาจะพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นซ่งเฉียวอยู่ในสายตา เขาคิดว่าเธอเป็แค่ภรรยาใหม่ของทหารที่เบื่อ ๆ อยากมาเล่นสนุกเท่านั้น
อีกคนหนึ่งที่ดูแลงานอายุน้อยกว่า เป็นายทหารชั้นประทวนขั้นสอง ปกติมีความสัมพันธ์ที่ดีกับซูจงจวิน เขาก้าวออกมาช่วยพูดกลบเกลื่อนสถานการณ์ "ถ้าต่อน้ำเข้าบ้านได้จริงก็ดีสิครับ ผมจะได้ไม่ต้องไปตักน้ำทุกวัน"
"งั้นตอนนี้ พิกัดของพวกเราอยู่ที่ไหนเหรอคะ?" ซ่งเฉียวไม่สนใจคำซุบซิบนินทาพวกนี้ เธอชอบใช้ความสามารถจริง ๆ ทำให้คนอื่นต้องหุบปากมากกว่า
อีกฝ่ายก้าวเข้ามาชี้จุดหนึ่งบนแผนผัง เป็จุดที่อยู่ด้านหลังสุดในเขตสำนักงานของกองทัพ ห่างจากเขตที่พักอาศัยประมาณสิบนาทีถ้าเดินทางโดยใช้รถ
เธอถามว่าขอยืมดินสอได้ไหม อีกฝ่ายจึงค้นหาดินสอสั้น ๆ จากในลิ้นชักส่งให้ ซ่งเฉียวค่อย ๆ ทำเครื่องหมายบนนั้น ซูจงจวินมองดูท่าทางของเธอที่ดูเป็งานเป็การ ราวกับว่าเธอรู้เื่พวกนี้จริง ๆ
แต่ใครจะรู้ว่าภรรยาของเขาจบแค่มัธยมต้น? ถ้าเธออยากเรียนรู้จริง ๆ ก็น่าจะได้ความรู้กลับมาบ้างจากการอยู่กับคนพวกนี้
ขณะที่กำลังคิด เขาหันไปมองนายทหารชั้นประทวนาุโที่พูดจาประชดประชันคนนั้น เป็นายทหารชั้นประทวนขั้นสี่ ตอนนี้ก็กำลังมองซ่งเฉียวด้วยสายตาดูถูก แววตาเยาะเย้ยไม่เคยจางหายไปเลย
เมื่ออีกฝ่ายรู้ตัวว่าซูจงจวินกำลังมองเขาอยู่ ก็เหลือบตามองกลับมาอย่างเก้อเขิน แล้วนั่งตัวตรง เริ่มทำงานของตัวเอง
"ดูไปเรื่อย ๆ ก่อนนะ เดี๋ยวผมเลิกงานแล้วจะมารับ" ซูจงจวินก้มตัวไปพูดกับซ่งเฉียว
ซ่งเฉียวจดจ่ออยู่กับการดูแผนผัง ไม่แม้แต่จะเหลือบมองซูจงจวินสักนิด จนกระทั่งรู้สึกตัวว่าเขายังไม่ไป เธอจึงหันหลังให้แล้วโบกมือไล่แบบเขาขอไปที "ไปได้แล้วค่ะ"
12K
