แสงสว่างวูบวาบดับสลับติดขึ้นมาขึ้นมาที่จุดเกิดเริ่มต้นกลางหมู่บ้านมันฝรั่ง เงาร่างทั้งห้าสายพุ่งพรวดออกมาจากความว่างเปล่า สภาพแต่ละคนถ้าไม่หัวหลุดก็ไส้ไหล แต่พอฟื้นคืนชีพปุ๊บ าแเ่าั้ก็หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น มีเพียงใบหน้าของเหล่ายอดฝีมือที่ยังซีดเผือดราวกับเพิ่งไปทัวร์นรกมา
“เชี่ยเอ๊ย! พวกเราเจอศพเดินได้ในป่าโว้ย! แม่งโคตรสมจริงชวนอ้วกฉี่ราดชะมัด ยกเว้นไอ้เืสีแดงแจ๋นั่นแหละที่ดูเฟคไปนิดนึง!”
“แต่โดยรวมคือศพนั้นชวนสยองขวัญสั่นประสาทมาก น่าเกลียดน่ากลัวจนฉันพะอืดพะอมอยากจะอ้วกเอาไส้กรอกเมื่อเช้าออกมาเลยให้ตายเถอะ!”
“แล้วประเด็นคืออะไรรู้ไหม? ในระหว่างที่ฉันกำลังฝืนใจกลั้นอ้วก เข้าไปส่องหน้ามันใกล้ ๆ เพื่อสำรวจหาเบาะแส... อยู่ดี ๆ แม่มก็ขยับขวับลุกขึ้นมากัดคอฉันขาดกระซวกตายคาที่เลยโว้ย!”
“หลังจากนั้นพวกเราก็โดนล้างบางยกตี้! บายยยยย!”
“จะว่าไป... ประสบการณ์ความตายในเกมนี้มันหลอนประสาทสุด ๆ ไปเลยว่ะ ถึงระบบมันจะปรับให้ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่ แต่ไอ้ความรู้สึกอึดอัด แรงกดดันที่เหมือนโดนบดขยี้ กับความสิ้นหวังในวินาทีที่ิญญาจะหลุดออกจากร่าง มันสมจริงจนฉันแอบคิดเลยว่า... นี่เราตายจริง ๆ ไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย?!”
ตามกลไกของเกม ‘ตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2’ นั้น หลังจากที่ผู้เล่นสิ้นชีพลง ร่างกายจะแปรสภาพกลายเป็ละอองดาวสีขาวระยิบระยับแล้วค่อย ๆ สลายหายไปอย่างช้า ๆ
ทว่า... การฟื้นคืนชีพของพวกผู้เล่นแต่ละครั้ง ไม่ได้มาฟรี ๆ เพราะมันต้องสูญเสียผงเงินมิธริลที่สะสมอยู่ในคลังของระบบกล่องเวทมนตร์
ปัจจุบัน ระบบกล่องเวทมนตร์นี้มาพร้อมกับโควตาจำนวนการตายเริ่มต้นที่ 100 ครั้ง ซึ่งนับว่าเพียงพอและเหลือเฟือให้ผู้เล่นทั้ง 5 คนนี้ออกไปแจกแต้ม แจกชีวิตตายแล้วตายเล่าได้อีกหลายรอบ
แต่ถ้าในอนาคตมีจำนวนผู้เล่นหลั่งไหลเข้ามามากกว่านี้ โควตาเกิดใหม่ 100 ครั้งนี้คงจะละลายหายวับไปในพริบตาแน่ ๆ และเมื่อถึงเวลานั้น ฟรานซ์ก็จำเป็จะต้องหาผงเงินมิธริลมาเติมเข้าสู่ระบบเพิ่มเติมด้วยตัวเอง
หลังจากบ่นกระปอดกระแปดเสร็จ พวกผู้เล่นก็ไม่เข็ดหลาบ รีบจัดทัพตั้งตี้แล้วพุ่งตัวออกไปลุยป่าอีกครั้ง... แต่ทว่า รอบนี้พวกเขากลับกลายเป็แสงวาร์ปกลับมาเร็วกว่าเดิมเสียอีก!
“ใคร! ใครมันบังอาจไปขุดหลุมดักควายทิ้งไว้ในป่าวะ?! แล้วที่สำคัญคือ... ในหลุมนั้นแม่งมีหมีควายตัวเบ้อเริ่มติดอยู่ด้วยโว้ย!”
“และกรุณาอย่าถามพวกเรานะ... ว่าร่วงลงไปในหลุมนั้นพร้อมกันได้ยังไง!”
วัฏจักรการตายแล้วเกิด เกิดแล้วตาย วนเวียนซ้ำซากอยู่แบบนั้นราวกับเน็ตหลุด
อย่างไรก็ตาม ในการตายและฟื้นคืนชีพรอบที่สาม ‘แพนด้าปีศาจ’ ยอดฝีมือผู้สุขุมกลับะโขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นตาเป็ประกาย:
“หึ ๆ ๆ! พวกเราห้าคนโดนไอ้พวกกอบลินรุมทึ้งจนร่างฉีกเป็ชิ้น ๆ ก็จริง แต่บอกเลยว่ารอบนี้ไม่ตายฟรีโว้ย! เพราะพวกเราดันไปเจอแหล่งกบดานของรังโจรพวกกอบลินเข้าให้แล้ว!”
“พวกชาวบ้านทั้งหลาย รอพวกเราก่อนเถอะ! อีกเดี๋ยวพวกเราจะไปปล้นเสบียงอาหารมาประเคนให้พวกเ้าถึงที่เลย!”
จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึง่เที่ยงของวันต่อมา เงาร่างของทั้งห้าคนก็ปรากฏขึ้นที่ชายป่า คราวนี้พวกเขาไม่ได้เดินตัวเปล่ากลับมาแจกเกิดใหม่ แต่กลับช่วยกันแบกกระสอบอาหารขนาดใหญ่หลายใบไว้บนบ่า แถม ‘หัวหน้าแก๊งเกวาร่า’ ยังถือพวงองุ่นป่าพวงเบ้อเริ่มกลับมาอวดด้วยท่าทางยืดอกสุดขีด
ในเวลาเดียวกัน ฟรานซ์ที่ยืนกอดอกมองอยู่ไกล ๆ ก็สังเกตเห็นว่า บนกระสอบอาหารเ่าั้มีลวดลายและสัญลักษณ์เฉพาะตัวของพวกชนเผ่ากอบลินประทับอยู่
หรือว่า... พวกเ้าหมอนี่จะไปถล่มรังและตบเกรียนพวกกอบลินมาได้จริง ๆ?
ทางตอนเหนือของหมู่บ้านมันฝรั่ง ในพื้นที่ป่าอันรกชัฏนั้น เป็แหล่งกบดานของชนเผ่ากอบลินจำนวนมาก และพวกกลุ่มโจรโขมยที่เป็กอบลินก็เพ่นพ่านเต็มไปหมด
แม้ว่ากอบลินจะไม่ใช่มอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งทรงพลังอะไรนัก แต่มันก็น่าทึ่งและน่าเหลือเชื่อมากที่ผู้เล่นหน้าใหม่ห้าคนนี้ ซึ่งมีเพียงดาบเหล็กผุ ๆ พัง ๆ ขึ้นสนิมคนละเล่ม จะสามารถร่วมมือกันโค่นล้มฝูงกอบลินลงได้
ต่อให้ฟรานซ์จะพยายามเค้นสมองคิดเท่าไหร่ เขาก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดีว่า ไอ้พวกเครื่องมือมีชีวิตห้าคนนี้ใช้ดาบหัก ๆ เล่มเดียวสลับกันจิ้ม จนล้มล้างรังฝูงกอบลินได้อย่างไร?
หรือว่า... นี่คือสิ่งที่พวกยอดฝีมือเขาทำกันงั้นเรอะ?
มุมปากของฟรานซ์ยกยิ้มขึ้นมาบางเบาด้วยความพึงพอใจ: ดูท่าสายตาในการเลือกคนของเขาจะไม่ผิดพลาดจริง ๆ
นับั้แ่เมื่อวานตอนเช้าจนถึงตอนนี้ เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปมากกว่า 24 ชั่วโมงแล้ว และฟรานซ์ก็สังเกตเห็นว่า ยอดคงเหลือของผงเงินมิธริลในระบบของเขาก็ได้รับการอัปเดตเช่นกัน — บัดนี้มันเพิ่มขึ้นมาเป็ 5 กรัมแล้ว!
เนื่องจากผู้เล่นแต่ละคน หากออนไลน์อยู่ในเกมครบทุก ๆ 24 ชั่วโมง จะช่วยแปรเปลี่ยนพลังงานมาเป็ผงเงินมิธริลให้แก่เขาได้คนละ 1 กรัม
นี่เป็หลักฐานชั้นดีว่า แพนด้าปีศาจ, อสรพิษคราม, หน่วยมือปืนสหายวารี, หัวหน้าแก๊งเกวาร่า และวัวคลั่งค้ำฟ้า ต่างพากันสิงสถิตออนไลน์อยู่ในเกมนี้ครบ 24 ชั่วโมงเต็มแบบไม่มีพัก!
ลองคำนวณดูคร่าว ๆ ใน่เวลาหนึ่งวันเต็ม ๆ ที่ผ่านมา นอกเหนือจากเวลาอันน้อยนิดที่พวกเขาแวบไปกินข้าวและเข้าห้องน้ำในโลกจริงแล้ว เวลาที่เหลือทั้งหมดพวกเขาล้วนจมดิ่งและหมกมุ่นอยู่ภายในโลกแห่งเกมนี้อย่างบ้าคลั่ง
ชัดเจนเลยว่า... ไอ้พวกนี้มันติดเกมงอมแงมเข้าให้แล้ว!
แต่แน่นอนว่า คนเ้าเล่ห์อย่างฟรานซ์ไม่มีทางริเริ่มสร้าง ‘ระบบป้องกันการติดเกม’ ขึ้นมาขัดลาภตัวเองเด็ดขาด ยิ่งพวกแกเล่นหนักเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งรวยและปลอดภัยเท่านั้น!
พวกผู้เล่นผู้พิชิตชัยชนะพากันวิ่งกรูกันเข้ามาหาฟรานซ์ด้วยสีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและรอคอยคำชม
“ท่านประธานฟรานซ์ครับ! เสบียงอาหารมาแล้วครับ! แค่นี้พอไหมครับท่าน?!”
หัวหน้าแก๊งเกวาร่าถึงขั้นเดินเข้ามาแกะเปลือกองุ่นป่าลูกโตอย่างประจบประแจง ก่อนจะยื่นส่งให้ฟรานซ์ด้วยรอยยิ้มกว้างกวนโอ๊ยพลันเอ่ยว่า “ท่านประธานฟรานซ์ครับ ลองชิมองุ่นนี่ดูสิครับ ลูกเบ้อเริ่ม หวานฉ่ำปอดจากป่าลึกเลยนะ! เื่เคืองใจก่อนหน้านี้... ถ้าท่านเป็ลูกผู้ชายตัวจริงก็ยกโทษให้ผมเถอะครับ! ได้โปรดกู้คืนค่าความสนิทสนมของผมกลับมาทีเถอะนะท่านนะ!”
ฟรานซ์ยิ้มรับและยอมรับอาหารเ่าั้มาแต่โดยดี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลชวนฝันว่า “เหล่าผู้กล้าต่างเหน็ดเหนื่อยกันมามากแล้ว ข้าได้สั่งให้คนจัดเตรียมสถานที่พักผ่อนหลับนอนเอาไว้ให้พวกเ้าแล้ว จงไปพักผ่อนกันเถิด”
แพนด้าปีศาจพยักหน้าหงึก ๆ พลันบ่นอุบ “เหนื่อยจริง ๆ ครับท่าน หลังจากที่พวกเราเดินทางไกลกันทั้งคืนเมื่อคืนนี้ แถมยังต้องใช้สมองเล่นาประสาทตบตาไอ้พวกกอบลินอีก ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนขาจะลาก ล้าไปหมดทั้งตัวแล้ว”
“แต่มันโคตรตื่นเต้นเร้าใจสุด ๆ ไปเลยครับ! รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้กำลังนั่งเล่นเกมอยู่เลย แต่เหมือนได้ออกไปผจญภัยในโลกแห่งความเป็จริงยังไงอย่างงั้น!”
“พวกแกคิดเหมือนกันไหมล่ะ? ขนาดแค่เดินโต้ง ๆ หลงทางอยู่กลางป่าในเกมนี้ หรือแม้แต่การไปนอนหมอบนิ่ง ๆ นิ่งสนิทในดงหญ้าเพื่อซุ่มโจมตี มันยังให้ความรู้สึกที่สดใหม่และน่าสนใจฉี่ราดเลย นี่สินะประสบการณ์แปลกใหม่ที่เกิดจากความสมจริงขั้นสุดยอดน่ะ?”
พวกผู้เล่นกรำศึกและต่อสู้ติดต่อกันยาวนานกว่า 24 ชั่วโมง แม้ว่าจิตใจของพวกเขาจะยังคงตื่นตัวและคึกคักฮึกเหิมอยู่ แต่สภาพร่างกายเนื้อหนังของพวกเขาในโลกจริงนั้นค่อนข้างเหนื่อยล้าอิดโรยเต็มที
ซึ่งความเหนื่อยล้าทางร่างกายในโลกแห่งความเป็จริงนี้ จะส่งผลให้การตอบสนองของสมองช้าลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และมันจะส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพการต่อสู้ภายในเกมโดยตรง
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ฟรานซ์ก็ได้ทำการเปิดใช้งานและประกาศข้อความใหม่จากระบบขึ้นมาทันที:
【ประกาศจากระบบ: การทดสอบ่เบต้าแบบปิดครั้งที่ 1 ได้เสร็จสิ้นลงอย่างประสบความสำเร็จเรียบร้อยแล้ว ทางเราจะทำการปิดปรับปรุงเซิร์ฟเวอร์เป็การชั่วคราว ตั้งตารอคอยการกลับมาของพวกท่านในครั้งต่อไป ขอขอบพระคุณ】
เมื่อใช้งานพวกมันจนคุ้มค่าแล้ว ฟรานซ์ก็ทำการไล่พวกผู้เล่นออกไปพักผ่อนเป็การชั่วคราว
ในแง่หนึ่งก็เพื่อให้ผู้เล่นได้พักผ่อนร่างกายจริง ๆ เพราะฟังก์ชันการนอนหลับตื้น ๆ ของแคปซูลเกมโฮโลแกรมนั้นไม่ใช่การนอนหลับที่แท้จริงตามหลักชีววิทยา
และในอีกแง่หนึ่ง... ฟรานซ์กำลังเตรียมการสำหรับแผนการใหญ่ นั่นคือการเปิดทดสอบ่เบต้าแบบปิดครั้งใหม่ที่มาพร้อมกับขนาดสเกลที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า!
เหล่าชาวบ้านหมู่บ้านมันฝรั่งที่มายืนรุมล้อมคอยช่วยขนย้ายเสบียงอาหาร ต่างพากันเบิกตากว้าง จ้องมองภาพของผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่ค่อย ๆ เลือนหายวับไปกับตาด้วยความอัศจรรย์ใจและสงสัยขีดสุด
อาเนอร์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามด้วยความกังวล “นายท่านคะ... พวกผู้มีพลังวิเศษหายตัวไปหมดแล้ว พวกเขาจะกลับมาอีกไหมคะ?”
ฟรานซ์เพียงแต่ยกยิ้มบางเบาพลันเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ: “พวกผู้มีพลังวิเศษจะกลับมาอย่างแน่นอน... และการกลับมาในครั้งหน้า จำนวนของพวกเขาจะมากกว่านี้อีกหลายเท่าตัว”
ฟรานซ์เลือกเก็บกระสอบเสบียงอาหารเอาไว้สำหรับตัวเองเพียงสองกระสอบ ส่วนเสบียงอาหารที่เหลือทั้งหมด เขาออกคำสั่งให้แจกจ่ายแบ่งปันให้แก่พวกชาวบ้านในหมู่บ้านทันที
แม้ว่าจำนวนรวมของมันจะไม่มากมายมหาศาลอะไรนัก แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้พวกชาวบ้านผู้ยากไร้และหิวโซของหมู่บ้านมันฝรั่งได้กินอิ่มหนำสำราญจนท้องกางไปได้หลายมื้อ
พวกชาวบ้านต่างพากันปลาบปลื้มดีใจจนน้ำตาไหล พากันส่งเสียงะโขอบพระคุณฟรานซ์กันดังลั่นระงมไปทั่วบริเวณในยามที่ได้รับส่วนแบ่งอาหาร
“ขอบพระคุณล้นพ้นครับ นายท่าน!”
“นายท่านฟรานซ์ คือเทพเ้ามาโปรดเพื่อช่วยชีวิตพวกเราแท้ ๆ!”
“นายท่านฟรานซ์ ใจดีและประเสริฐยิ่งกว่าคุณปู่แท้ ๆ ของข้าเสียอีก!”
ฟรานซ์จงใจทิ้งแผ่นหลังอันหล่อเหลาและเย็นะเืให้พวกชาวบ้านได้ซาบซึ้งชื่นชม ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าสู่คฤหาสน์เ้าเมืองของตนเองไปอย่างผู้ปิดทองหลังพระ ปล่อยให้ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ถูกซ่อนไว้เื้ั
ยามเมื่อฟรานซ์เพิ่งเดินทางมาถึงที่นี่เมื่อสองวันก่อน บ้านไม้อันเก่าแก่สองชั้นหลังนี้เต็มไปด้วยคราบสกปรก รกรุงรังและทรุดโทรมสิ้นดี มีเพียงห้องนอนห้องเดียวเท่านั้นที่ได้รับการปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดชั่วคราว
แต่ในปัจจุบัน แม้ว่าบ้านไม้สองชั้นหลังนี้จะยังคงดูเก่าแก่โบราณอยู่ ทว่ามันกลับสะอาดสะอ้าน ไร้ฝุ่น และเป็ระเบียบเรีย้อยผิดจากหน้ามือเป็หลังมือ
ความดีความชอบทั้งหมดนี้ต้องยกให้แก่อาเนอร์สาวใช้ผู้ขยันขันแข็งและเอาการเอางาน ซึ่งมันทำให้ฟรานซ์เริ่มซาบซึ้งและติดใจในความสุขสบายของชีวิตท่านเ้าเมืองขุนนางศักดินาผู้เสเพลและเสื่อมถอยมากขึ้นไปทุกที
และเพื่อทำให้ชีวิตความเป็อยู่ของตนเองดียิ่งขึ้นไปกว่านี้ ฟรานซ์จำเป็ต้องถีบตัวเอง ขยายอำนาจและเติบโตขึ้นเป็เ้าเมืองที่ทรงพลังและแข็งแกร่งมากกว่าเดิม
เขาจะไม่มีวันยอมสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปอีกเป็หนที่สอง... เพียงเพราะคำสั่งห่วย ๆ จากาาหน้าไหนทั้งนั้น!
และเครื่องมือชั้นยอดที่จะช่วยเหวี่ยงให้ฟรานซ์กลายเป็เ้าเมืองที่ทรงอิทธิพลที่สุดก็คือ... พวกผู้เล่นนั่นเอง!
การเปิดทดสอบ่เบต้าแบบปิดครั้งแรก โดยภาพรวมแล้วถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
ในฐานะที่เคยเป็นักออกแบบเกมมาก่อน ฟรานซ์จึงติดนิสัยชอบเอาข้อมูลมานั่งวิเคราะห์และประเมินผลอย่างละเอียดเป็กิจวัตร
จากการทดสอบเบต้าครั้งแรกนี้ ชัดเจนเลยว่าโลกใบนี้มีความสดใหม่ ท้าทาย และมีแรงดึงดูดมหาศาลต่อพวกผู้เล่น
ผู้เล่นเบต้าทั้ง 5 คนนั้น ล้วนเป็พวกเจนโลกและเป็ยอดฝีมือระดับอมิตตพุทธในวงการเกมออนไลน์มาอย่างยาวนาน ถ้าหากเกมนี้มันไม่สนุกหรือไร้สาระจริง ๆ พวกเขาคงไม่มีทางนั่งกรำศึกเล่นติดต่อกันยาวนานกว่า 20 ชั่วโมงโดยไม่ยอมหลับยอมนอนแบบนี้หรอก
เอาตามความจริง ถ้าเปลี่ยนเป็ตัวของฟรานซ์เองที่เพิ่งเคยได้ััและเผชิญหน้ากับเกมที่สมจริงเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ขนาดนี้เป็ครั้งแรก เขาก็คงจะตื่นตาตื่นใจและติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้นเหมือนกัน
เพราะฉะนั้น ฟรานซ์จึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมร้อยเปอร์เซ็นต์ในเื่ที่ว่าเกมนี้จะสนุกและทำเงินได้หรือไม่
แม้ว่าในปัจจุบัน ฟังก์ชันและลูกเล่นต่าง ๆ ของเกม ‘ตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2’ จะยังคงขาดแคลนและน้อยนิดจนน่าใจหาย แต่ทว่า... แค่ความสมจริงระดับพระกาฬของเกมเพียงอย่างเดียว มันก็เก่งกาจพอที่จะตกผู้เล่นให้มาติดกับได้อย่างง่ายดายแล้ว
นอกเหนือจากทรัพยากรผู้เล่นแล้ว ฟรานซ์ยังมีทรัพยากรอีกกลุ่มหนึ่งอยู่ในมือ นั่นก็คือ... พวกชาวบ้านในหมู่บ้านมันฝรั่ง
หลังจากที่ได้ลองคลุกคลีและัักันแบบง่าย ๆ ฟรานซ์ก็เชื่อมั่นว่าเขาสามารถควบคุมและจัดการดูแลหมู่บ้านแห่งนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดโดยไม่มีปัญหา — หมู่บ้านขนาดเล็กย่อมมีประชากรน้อยและความ้าต่ำ ทำให้ง่ายต่อการบริหารจัดการและปกครองดูแลอย่างยิ่ง
ถ้าหากในตอนนี้ระบบดันโยนเมืองขนาดใหญ่มาให้เขาบริหารล่ะก็ แค่ต้องคอยปวดหัวรับมือจัดการกับพวกคนท้องถิ่นจอมเ้าเล่ห์ในเมืองใหญ่ ก็คงจะทำให้เขาเหนื่อยตายจนกระอักเืแล้ว
ด้วยยศฐาบรรดาศักดิ์ในปัจจุบัน พละกำลังส่วนบุคคล บวกกับการสนับสนุนช่วยเหลืออย่างดีจากระบบกล่องเวทมนตร์ ฟรานซ์ตัดสินใจว่าเขาสามารถเริ่มต้นแผนการขยายอาณาเขตของหมู่บ้านแห่งนี้ได้ทุกเมื่อตามที่ใจ้า