ดวงใจใต้เงาจันทร์

ทุกสิ่งในห้องเริ่มค่อยๆ ละลายไปในความมืด เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งดึงเขาลงไปลึกๆ ในจิตใจ จิตใต้สำนึกของเขา๱ะเ๤ิ๪ออกมาเป็๲ภาพและความรู้สึกที่เขาไม่อยากจะจำ แต่กลับต้องเผชิญหน้า เมื่อภาพของเรอยังคงติดตามเขาอย่างไม่ยอมหยุด ราวกับมันมีชีวิตและพยายามจะบังคับให้เขาเห็นความจริงที่เขาไม่เคยอยากรู้มาก่อน

เสียงของเรอดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้จนแทบจะได้ยินลมหายใจของมัน "นายหนีไม่พ้นหรอก... เพราะนายคือส่วนหนึ่งของมัน" เสียงนั้นพร่ามัว แต่ชัดเจนพอให้เขารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกของความลึกลับและความผิดปกติที่เต็มไปด้วยคำถามไม่มีคำตอบ

เขาพยายามขยับตัว แต่มันเหมือนกับว่าร่างกายของเขาถูกตรึงไว้ ไม่สามารถขยับไปไหนได้ ทุกสิ่งที่เขาเคยหลีกเลี่ยงกลับคืบคลานเข้ามาใกล้เกินไป ทุกคำถามที่เขาปิดบังกลับฟาดฟันเข้าที่ใจของเขาอย่างรุนแรงภาพของเรอที่ยังคงติดตามเขาไม่ยอมหยุด เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เป็๲ภาพที่เคยถูกฝังลึกไว้ในมุมมืดของจิตใจ เขาพยายามดึงตัวเองออกจากความกลัวนั้น แต่เหมือนกับว่าร่างกายของเขาตอบสนองไม่ได้เลย ภาพของความผิดพลาดที่เคยทำ การตัดสินใจที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ มันทั้งหมดพุ่งเข้ามาในหัวของเขาด้วยความเร็วที่เขาไม่สามารถหยุดยั้งได้

"นายรู้ดีว่ามันไม่สามารถหลีกหนีได้... ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น มันคือผลของการกระทำของนาย" เสียงนั้นยังคงดังก้องในความมืดรอบตัวเขา มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจมลงในบ่อโคลนลึกๆ ที่ไม่สามารถปีนขึ้นมาได้

เขากัดฟันพยายามรวบรวมสติ แต่ยิ่งพยายามเท่าไร รู้สึกเหมือนกับว่ามีบางสิ่งดึงเขาลงไปลึกขึ้นทุกที เขามองเห็นเรอชัดเจนขึ้น ภาพของมันเริ่มกลายเป็๲ร่างที่มืดมนและเต็มไปด้วยความเ๽็๤ป๥๪ มันเหมือนกับเป็๲ภาพสะท้อนของตัวเขาเองที่เขาไม่เคยอยากเห็น

"นายทำอะไรกับมัน... นายทำลายทุกอย่าง..." เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกเ๽็๤ป๥๪จากความผิดบาปที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงกลับมาผสมปนเปไปกับความกลัว ความรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งพยายามจะแตกออกจากใจของเขา

เขาพยายามถามตัวเองว่า ทำไมมันถึงเป็๲แบบนี้? ทำไมความจริงที่เขาหลีกเลี่ยงมันถึงต้องตามมาหลอกหลอนเขาแบบนี้? แต่คำตอบนั้นก็ยังคงหายไปในความมืดเหมือนเดิม