เก็นจิมองขวัญข้าวแล้วยิ้มให้
รอยยิ้มที่เขามอบให้ คือรอยยิ้มในวันวานที่เคยมอบให้กัน เอาอีกแล้วเขาทำให้เธอต้องหวั่นไหวอีกแล้วหรือนี่ เธอทนไม่ไหวแล้วถ้าเป็แบบนี้ต่อไปเธอคงต้องผิดต่อแบงค์แน่ๆ
“โทษทีนะทุกคน”
เธอลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ขณะที่ทุกคนกำลังทานอาหารกันอยู่
“ฉันอิ่มแล้ว รู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอกลับไปนอนพักก่อนนะ”
“อะไรกันขวัญข้าว เธอกินไปนิดเดียวเอง ปกติเธอกินจุจะตาย”
“กายเราไม่ไหวจริงๆ ไปก่อนนะ”
“เดี๋ยวขวัญข้าว เดี๋ยวเธอนั่งรอก่อน เอาอาหารห่อกลับบ้านไปกินด้วย”
“ขอบใจนะเพิร์ล เราไม่ไหวจริงๆ”
“งั้นเดี๋ยวเราเอาข้าวไปให้ขวัญข้าวเอง เธอไม่ไหวก็ไปพักผ่อนเถอะ”
เอาอีกแล้วนะ ยิ่งเธอหนี เขาก็ยิ่งจะเข้าใกล้มากยิ่งขึ้น
“ไม่เป็ไรเก็นจิ นายไม่ต้องหรอก”
“ไม่เป็ไรขวัญข้าว ฉันยินดีทำให้เธอ”
ยินดี! ยินดีกับผีล่ะสิ นายนี่นะ
“เดี๋ยวฉันเอาข้าวไปให้ขวัญข้าวเองก็ได้”
“ขอบใจนะเพิร์ล
“ไปพักผ่อนเถอะ”
“อืม”
“ให้เราไปเป็เพื่อนไหม?”
ยัง ยัง! จะยุ่งอีก
“เก็นจิ นายไม่ต้องห่วง ฉันเดินไหวสบายมาก”
เธอพูดแล้วรีบเดินออกไปทันที ไม่ปล่อยให้เก็นจิออกข้อเสนอเพื่อช่วยเธอไปมากกว่านี้แล้วมันเกินจะทนที่อยู่ๆเขาก็พร้อมจะทำนู่นทำนี่ให้เธอตลอด แต่นั้นสิ ั้แ่เธอกับเขาได้กลับมาเจอกันเขาก็ช่วยเธอมาตลอดเลยนี่นา เธอส่ายหัว ไม่สิ เขาก็ดูมีน้ำใจช่วยทุกคนไปหมดนี่ล่ะเลิกคิดมาก กลับห้องไปอาบน้ำนอนดีกว่า
เช้าวันรุ่งขึ้น ขวัญข้าวและเพิร์ลเดินออกมาจากห้องพักที่ทางโรงแรมมีไว้ให้สำหรับพนักงานและนักศึกษาฝึกงาน ห้องพักของโรงแรมจะมีไว้ให้พนักงานไว้พักทั้งหมดสองชั้นทั้งชั้นจะแบ่งพนักงานชายและพนักงานหญิงแยกกันชัดเจนจึงไม่มีปัญหาพนักงานชายหญิงพักรวมกัน แต่สำหรับพนักงานที่แต่งงานแล้ว หรือมีครอบครัวจะไม่สามารถพักที่นี่ได้นอกจากจะแยกกันอยู่ เพื่อมาพักที่นี่แล้ววันหยุดถึงจะได้กลับบ้านไปเจอครอบครัวแต่บางคนทนไม่ไหว จึงตัดสินใจย้ายออกจากห้องพักโรงแรม ไปอยู่บ้านตนเอง
ขวัญข้าวและเพิร์ลเดินลงมาถึงชั้นล่างก็เจอกับเก็นจิและกายพอดีพวกเขากำลังจะไปโรงแรมอยู่พอดี
“กินอะไรมายัง”
“ยังเลยกาย ฉันหิวมาก”
เพิร์ลรู้สึกหิวข้าวมาก จึงรีบพูดทันที
“ถ้าอย่างนั้นเราไปหาอะไรกินกันก่อนก็ได้เรามีร้านอร่อยๆจะแนะนำด้วยนะ ตอนนี้ยังมีเวลา”
“โอเคเก็นจิ พาพวกเราไปเลย”
กายพูดขึ้น ขณะที่ขวัญข้าวตัดสินใจว่าจะไม่ไป
“ทุกคนไปกันเลยนะ เราไม่ค่อยหิวน่ะ”
“อ้าว ขวัญข้าว ปกติเธอต้องกินข้าวเช้านะ ยังไม่หายดีเหรอถึงไม่อยากกินอะไรอ่ะ เธอเป็อะไรมากไหมขวัญข้าว”
“ไม่เป็ไรกาย ดีขึ้นมากแล้ว แต่เราไม่ค่อยหิวน่ะ ไปเถอะไม่ต้องสนใจฉันหรอก ฉันไหว แค่รู้สึกไม่หิวเอง”
“มาแปลกนะเธอ”
กายหงุดหงิดที่ขวัญข้าวไม่ค่อยจะเป็เหมือนเมื่อก่อน
“งั้นพวกเราไปก่อนละกัน”
“โอเค”
เธอตอบไปแบบนั้นแต่ในใจเหรอ หิวจะแย่ ก็ฉันไม่อยากหวั่นไหวเพราะเขานี่มีใครที่ฉันจะสามารถระบายเื่นี้ได้ไหม
ขณะที่เธอไปถึงโรงแรมก่อนใคร เธอแวะมาทานกาแฟและขนมปังจากในครัวห้องพักพนักงาน ที่ทางโรงแรมมีไว้ให้ปกติเธอทานแค่นี้อิ่มซะที่ไหนล่ะ หิวจะตายอยู่แล้ว ฮือ ฮือ บ้าเอ้ยต่อไปเธอตัดสินใจแล้วว่า ถ้าเป็เื่กินจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วจะใกล้กันแค่ไหนขอให้อิ่มก็โอเคแล้ว ฉันรับได้ จะเดินไปหาพวกเพื่อนๆดีไหมนะขณะที่กำลังจะตัดสินใจไปอยู่นั้นประตูห้องก็เปิดออกมาจากใครบางคนที่ตอนนี้เธอคิดจะหนีเขาอยู่และไม่คิดจะหนีเขาแล้ว
เขาเดินเข้ามาด้วยร่างกายที่เหนื่อยหอบ เขาวิ่งมาเหรอนี่
“เราซื้อมาฝาก เธอกินสิ”
“เก็นจิ ทำไม นายต้องทำขนาดนี้ด้วย”
“ก็เพราะฉัน ชอบ เธอไง”
5K
