"ท่านพี่" อันซีกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเเผ่วเบา
"หืม.. เ้าว่าอย่างไรนะ" เยียนสุนยิ้ม
"ปีนั้นข้าอันซีเเต่งเข้าจวนรัชทายาท ท่านให้ข้าเรียกท่านเช่นนี้ ท่านชอบมาก"
"ใช่ช้าชอบให้เ้าเรียกข้าเช่นนั้น น้องหญิง"
"ท่านบอกว่าเราจะมีบุตรชายหญิงอย่างละสอง ข้าดีใจมากที่ท่านอยากมีบุตรกับข้าเยอะๆ เเล้วท่านดูเวลานี้สิ สักคนไม่มี" อันซีถอนหายใจ นางเงยหน้าขึ้นมายิ้ม ยิ้มอย่างผิดหวัง
เยียนสุนชงักไปชั่วครู่..
อันซีพยามลุกเดินขึ้น.. ยามนี้ร่างกายของนางเเข็งเเรงขึ้นอย่างรวดเร็ว..
อันซีเดินไปยังโต๊ะที่มีหีบใบเล็ก.. นางใช้มือน้อยๆ ของเปิดมันออก
ข้างในมีถุงมือเด็กเล็กๆ ที่นางเย็บถักเองกับมืออยู่หลายคู่ นางถือกล่องใบนั้นเดินไปหาเยียนสุน ที่นั่งคอยนางอยู่บนเตียง
"อันซีนี้คือ?? .."
"หม่อมชั้นพยามคิดว่าตลอดว่าร่างอ่อนเเอ มิอาจมีบุตรได้ ทำผิดต่อพระองค์ ผิดต่อราชวงค์ โทษ ก็โทษที่โทษตัวเองมาตลอด เป็เพราะข้าไม่มีบุตร ท่านจึงหมางเมินต่อข้า เพราะข้า" อันซีหลั่งน้ำตา ก่อนที่เยียนสุนจะนำมือมาปาดน้ำตาให้กับนาง
"ข้า..... " เยียนสุนรู้สึกผิดอย่างมาก
.
.
.
.
.
.
"จนกระทั่งหนึ่ง... หม่อมชั้นก็รู้ว่าไม่ใช่เพราะว่าร่างกายอ่อนเเอ เเต่เป็ประสงค์ของ์ ที่จะไม่ให้ัน้อยเกิดเเก่ครรภ์สตรีสกุลลู่!! " อันซีปิดหีบใบนั้นพร้อมกับสีหน้าที่เรียบเฉย จนดูหน้ากลัว
"อันซี!! " เยียนสุนทำอะไรไม่ถูก.. เป็เื่จริงทุกประการเขามิอาจเเก้ตัว
อันซีวางหีบใบนั้นลงข้างๆ เยียนสุนก่อนที่นางจะลุกเดินออกห่างเขาไป
"อันซีข้าขอโทษ"
"ข้าลู่อันซีเสียบุตรไปสามคน ครั้งหนึ่งข้าเคยตกเืเกือบตาย.. " อันซีนางหันกลับมามองยิ้มให้กับเยียนสุน
"ข้าไม่เคยรู้"
“ทุกสิ่งอย่างล้วนเป็เพราะน้ำพระทัยของพระองค์” อันซียิ้ม
“อันซี.... ข้าจำเป็ ข้า...... อันซี” เยียนสุนไขว้คว้าหามือนางมาเกาะกุมไว้ เขาร่ำไห้
"ข้าลู่อันซี.. นับเเต่เเต่งกับท่านเจอเื่ราวร้ายๆ มามาก เเต่ก็ไม่นึกตำหนิโทษท่าน ไม่เสียใจที่เลือกรักท่าน" อันซีนางยิ้มนางเกาะกุมมือเยียนสุนไว้เช่นกัน
612
