The Cloud Valley Dragon Nursery : โรงเพาะเลี้ยงมังกรแห่งหุบเขาเมฆา

# ตอนที่ 2## รอยชีวิตใต้เปลือกไข่
ไข่มังกรเย็นจัดจนลูคัสรู้สึกได้ผ่านผิวผ้าเสื้อ
เขาอุ้มมันกลับออกมาจากห้องเก็บของอย่างระวังที่สุด ตะเกียงน้ำมันในมืออีกข้างส่องแสงส้มสั่นไหวไปตามทางเดินแคบ พอพ้นธรณีประตูห้องนั้น กลิ่นฝุ่นและไม้ชื้นก็ค่อยๆ จางลง เหลือเพียงกลิ่นไหม้จางๆ ที่ยังติดอยู่ในอากาศของบ้าน ราวกับเป็นเศษกลิ่นจากเปลวไฟเมื่อนานมาแล้ว
ลูคัสวางไข่ลงบนโต๊ะใกล้เตาผิง ก่อนจะดึงเก้าอี้เข้ามาแล้วนั่งลงช้าๆ
เปลือกของมันหม่นซีดกว่าที่ควรจะเป็น รอยร้าวเส้นเล็กพาดอยู่บนพื้นผิวหลายจุด เหมือนสิ่งที่อยู่ข้างในพยายามยื้อมาเนิ่นนานจนแทบหมดแรง ลูคัสมองมันอยู่ครู่หนึ่งโดยยังไม่ขยับทำอะไรต่อ
เขาเคยเห็นสัตว์วิเศษบาดเจ็บมามาก
เคยช่วยไว้ได้บ้าง ช่วยไม่ทันบ้าง
แต่การพบไข่มังกรในบ้านร้างกลางหุบเขาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ประสบการณ์เก่าจะบอกเขาได้ง่ายนักว่าควรทำอย่างไร
โดยเฉพาะเมื่อคำถามแรกที่แวบขึ้นมาในหัวไม่ใช่ "ช่วยยังไง"
แต่เป็น "ควรช่วยหรือเปล่า"
ลูคัสก้มมองฝ่ามือตัวเองเงียบๆ ก่อนจะยกขึ้นแตะเปลือกไข่อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ตกใจเท่าตอนแรกเมื่อแรงอ่อนจางจากข้างในตอบกลับมา มันยังอยู่ตรงนั้น เบาจนแทบเหมือนการสั่นของอากาศ แต่ก็เพียงพอจะบอกว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ข้างในยังไม่ยอมปล่อยตัวเองให้ตายไป
เขาเม้มปากนิดหนึ่ง
"โลกข้างนอกไม่เคยใจดีกับพวกนายหรอก"
คำพูดนั้นหลุดออกมาเบามาก เหมือนเขาพูดกับเปลือกไข่ แต่แท้จริงอาจกำลังพูดกับตัวเอง
ในโลกเก่าของเขา ความรู้เรื่องสัตว์วิเศษสอนวิธีประเมินอุณหภูมิ สภาพเปลือก การตอบสนองของพลังในตัว และวิธีประคองชีวิตที่ยังไม่เสถียรได้หลายอย่าง
แต่ไม่มีตำราเล่มไหนตอบคำถามที่สำคัญที่สุดแทนได้
ถ้ารู้อยู่แล้วว่าชีวิตหนึ่งจะต้องเจอโลกที่โหดร้ายตั้งแต่วินาทีแรกที่ลืมตา เรายังควรดึงมันขึ้นมาเผชิญโลกแบบนั้นหรือเปล่า
ลูคัสยกไข่ขึ้นมาใกล้อกตัวเองเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว แล้วโน้มลงฟังอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ยินเสียงหัวใจหรือเสียงเคลื่อนไหวชัดเจน มีเพียงความเงียบอ่อนแรงกับแรงสะท้อนจางๆ ที่ยังไม่หายไปจากใต้เปลือก
เงียบขนาดนี้มักเป็นช่วงที่อันตรายที่สุดสำหรับสิ่งมีชีวิตวัยแรกเกิด
เงียบก่อนจะรอด
หรือเงียบก่อนจะดับไปจริงๆ
เขาไม่รู้ว่าถ้าช่วยให้มันฟักออกมาได้ ชีวิตที่รออยู่ข้างหน้าจะเป็นแบบไหน
หุบเขาเมฆาเงียบก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่าปลอดภัย
หมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่คงไม่มองมังกรด้วยสายตาอ่อนโยน บ้านหลังนี้เองก็มีรอยเวทเก่า มีกลิ่นไหม้ที่ไม่ยอมจาง และมีอดีตบางอย่างที่ยังฝังอยู่ในเนื้อไม้ทุกแผ่น
ถ้าช่วยมันขึ้นมาเพียงเพื่อให้มันต้องเผชิญโลกที่พร้อมจะกลัว พร้อมจะเกลียด และพร้อมจะทำร้ายมันตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูดีๆ อย่างนั้น จะเรียกว่าเขาช่วยมันจริงๆ ได้หรือ
ลูคัสปล่อยมือออกจากเปลือกไข่ช้าๆ
เปลวไฟในเตาผิงแตกดังเปรี๊ยะเล็กน้อย เขาหันไปเติมฟืนอีกชิ้นก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังครัว ห้องนั้นยังเย็นชื้นอยู่มาก แต่มีหม้อหนึ่งใบที่พอใช้ได้ เขารินน้ำจากถังลงไปครึ่งหม้อ แล้วตั้งบนเตาเล็กด้านข้าง
รอให้น้ำอุ่น เขาก็กลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง
ไข่ยังนิ่ง
นิ่งเสียจนถ้าไม่เคยรู้สึกถึงแรงตอบสนองนั้นมาก่อน เขาคงคิดว่ามันเป็นเพียงเปลือกเย็นๆ ใบหนึ่งที่ถูกลืมทิ้งไว้ในบ้านร้าง
ลูคัสโน้มตัวลงมองใกล้ๆ แล้วสังเกตลายบางอย่างบนเปลือก มันไม่ใช่แค่รอยธรรมชาติ แต่คล้ายร่องรอยของพลังที่เคยไหลเวียนอยู่ใต้ผิวไข่และกำลังแห้งดับลงทีละน้อย เขาเคยเห็นลักษณะใกล้เคียงนี้ในสิ่งมีชีวิตที่พลังในตัวไม่สมดุล จนร่างกายค่อยๆ พังจากข้างใน
ไม่ใช่แค่หนาว
ไม่ใช่แค่หิว
แต่มันกำลังค่อยๆ หมดแรงจะยื้อไว้
เมื่อคิดได้ดังนั้น ลูคัสก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ ราวกับราวกับพยายามสลัดความลังเลออกไป
คนอย่างเขาไม่น่าจะยังถามอยู่หรอกว่าควรช่วยไหม
ตั้งแต่ตอนที่อุ้มมันออกมาจากห้องเก็บของ เขาก็ตอบคำถามนั้นไปแล้วด้วยการกระทำ
เขาแค่ยังไม่อยากยอมรับว่าคำตอบนั้นจะพาไปไกลแค่ไหน
น้ำในหม้อเริ่มส่งไออุ่นขึ้นมา ลูคัสนำผ้าเก่าที่สะอาดที่สุดเท่าที่หาได้ไปชุบน้ำอุ่น บิดหมาดๆ แล้วกลับมาห่อไข่ไว้ชั้นหนึ่ง จากนั้นจึงเอาผ้าห่มขนแกะเก่าจากห้องชั้นบนลงมาพับรองไว้ใต้ฐาน
พอวางเสร็จ เขาก็แตะเปลือกไข่อีกครั้ง
อุ่นขึ้นมาอีกนิด
แต่ยังไม่พอ
ลูคัสชำเลืองมองเตาผิง คิดครู่หนึ่ง ก่อนจะย้ายเก้าอี้ไม้เตี้ยตัวหนึ่งมาไว้ใกล้ไฟมากขึ้น แล้ววางไข่บนผ้าพับหนาๆ บนเก้าอี้นั้นให้รับความอุ่นโดยไม่ใกล้จนเกินไป
บ้านทั้งหลังเงียบกว่าตอนก่อนเสียอีกหลังเขาจัดทุกอย่างเสร็จ
เงียบราวกับกำลังเฝ้ามองอยู่
เขาไม่ชอบความคิดนั้นนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันฝังอยู่ในใจเขาตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา บ้านหลังนี้เหมือนยังมีบางอย่างหลงเหลืออยู่ และยังรับรู้ได้ถึงมือที่กลับมาแตะโต๊ะ เก็บฝุ่น เปิดหน้าต่าง และจุดไฟใหม่ในเตาผิงเดิม
ลูคัสมองเปลวไฟอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างไข่
"ถ้านายจะอยู่" เขาพูดช้าๆ "อย่างน้อยก็ควรจะอยู่ในที่อุ่นกว่านี้"
ไม่มีเสียงตอบ นอกจากลมเบาๆ นอกหน้าต่าง
เขาเกือบยิ้มกับตัวเอง
การนั่งคุยกับไข่กลางดึกในฟาร์มร้างฟังดูไม่ใช่พฤติกรรมของคนมีเหตุผลนัก แต่ลูคัสเคยเรียนรู้มาแล้วว่าสิ่งมีชีวิตบางชนิดตอบสนองต่อเสียงได้ดีกว่าการสัมผัส บางตัวสงบลงเมื่อได้ยินจังหวะการพูดคงที่ บางตัวเพียงแค่ต้องรู้ว่ามีใครอยู่ด้วยจริงๆ
เขาไม่รู้ว่าไข่มังกรฟังเข้าใจหรือไม่
แต่ก็ไม่เสียหายอะไรที่จะลอง
"ฉันชื่อลูคัส" เขาบอก "ตอนนี้นายอยู่ในบ้านของฉัน... หรือคงต้องพูดว่า บ้านที่ฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ชั่วคราว"
เขาหยุดนิดหนึ่งเมื่อคิดถึงสภาพบ้านรอบตัวเอง
"ยังไม่ค่อยดีเท่าไรหรอก หลังคารั่ว ประตูฝืด ครัวก็แทบไม่มีอะไรใช้ได้ แต่เตาผิงยังดีอยู่"
นิ้วของเขาแตะเปลือกไข่เบาๆ อีกครั้ง
แรงสั่นบางเบาจากข้างในยังคงอยู่
ลูคัสนิ่งไปเล็กน้อย คราวนี้เขาแน่ใจมากขึ้นว่าไม่ได้คิดไปเอง
"นายฟังอยู่เหรอ"
เปลือกไข่ไม่ขยับ
แต่เขารู้สึกถึงแรงสะท้อนกลับอีกครั้ง หลังปลายนิ้วของเขาค้างอยู่ตรงนั้น
เบา
อ่อนแรง
แต่ชัดเจนกว่าเดิมนิดหนึ่ง
ลูคัสปล่อยลมหายใจออกช้าๆ
"โอเค"
คำสั้นๆ นั้นออกมาจากใจมากกว่าที่เขาคิด
เขายื่นมือไปดึงสมุดบันทึกเล่มเล็กจากกระเป๋าสัมภาระ เปิดไปหน้าว่าง แล้วเริ่มจดสิ่งที่สังเกตเห็นด้วยลายมือเป็นระเบียบ
อุณหภูมิต่ำผิดปกติ
เปลือกมีรอยพลังแห้ง
ตอบสนองต่อไออุ่น
ตอบสนองต่อการสัมผัสและเสียง
เสี่ยงสูง
หลังจดบรรทัดสุดท้าย เขาหยุดปลายดินสอค้างอยู่เหนือกระดาษ
ก่อนเติมอีกบรรทัด
ยังไม่ยอมตาย
เขามองคำสามคำนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเขียนเพิ่มไว้ข้างล่างอีกบรรทัด
ยังตอบสนองต่อเสียง
ลูคัสปิดสมุดลง
ครู่ต่อมา เขาเดินขึ้นชั้นบนอีกครั้งเพื่อหาของที่ใช้ได้เพิ่ม ผ้าอีกผืน ภาชนะดินเผาใบเล็ก และกล่องไม้ตื้นๆ ที่พอเอามารองทำเป็นรังชั่วคราวได้ เขาเอาทั้งหมดลงมาข้างล่าง ใช้ผ้าปูรองกล่องไม้ แล้วค่อยๆ ย้ายไข่ลงไปอย่างระวัง
งานเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ทำให้มือของเขานิ่งขึ้น ความลังเลที่ก่อนหน้านี้วนอยู่ในหัวค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยลำดับงานที่ต้องทำ
ให้ความอุ่น
เฝ้าดูอาการ
หาวิธีประคองพลังในตัวมัน
คิดเรื่องอื่นทีหลัง
แม้มือจะทำงานไปเรื่อยๆ แต่ใจเขาก็ยังปล่อยคำถามนั้นไม่ลง
ถ้ามันฟักออกมาจริง เขาจะทำอย่างไรต่อ
จะซ่อนมันไว้ในหุบเขาอย่างเดียวได้หรือ
ถ้าวันหนึ่งมีคนเห็นล่ะ
ถ้าวันหนึ่งมันโตขึ้นล่ะ
ถ้าวันหนึ่งโลกภายนอกยื่นมือเข้ามาถึงที่นี่เหมือนที่เคยทำกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อีกล่ะ
ลูคัสหลับตาลงครู่หนึ่ง
เขาเคยคิดว่าตัวเองเดินทางมาที่หุบเขาแห่งนี้เพื่อหลบจากโลกเดิม ปล่อยให้ทุกอย่างเงียบลงสักพัก แล้วใช้ชีวิตกับฟาร์มร้างที่ไม่มีใครต้องการ
แต่โลกดูเหมือนจะมีนิสัยอยู่ข้อหนึ่ง
ต่อให้หนีมาไกลแค่ไหน มันก็มักโยนชีวิตเล็กๆ ที่ใกล้จะดับสูญมาวางไว้ตรงหน้าเขาอยู่ดี
น้ำในหม้อเริ่มเย็นลง ลูคัสลุกไปอุ่นมันใหม่ และคราวนี้เติมสมุนไพรแห้งนิดเดียวที่ช่วยประคองอุณหภูมิร่างกายได้ลงไป กลิ่นอ่อนๆ ของมันลอยขึ้นมาปะปนกับกลิ่นไม้และควันไฟ กลบความเย็นชื้นในครัวได้บ้าง
เขากลับมานั่งที่เดิม วางท่อนแขนบนโต๊ะข้างกล่องไม้
"ฉันยังไม่สัญญาหรอกนะ" เขาบอกไข่ด้วยเสียงต่ำ "ว่านายจะปลอดภัย"
เปลวไฟในเตาผิงขยับไหว
"ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรช่วยให้นายฟักออกมาหรือเปล่า"
คราวนี้เขาหัวเราะเบาๆ กับคำพูดตัวเอง เพราะฟังดูเหมือนกำลังพูดเรื่องใหญ่กับสิ่งที่ยังตอบกลับมาไม่ได้
"แต่ถ้านายยังอยากอยู่..."
เขายื่นนิ้วไปแตะเปลือกไข่อีกครั้ง
แรงสั่นเบาๆ นั้นตอบกลับมาแทบจะทันที
ลูคัสมองมันเงียบๆ อยู่พักใหญ่
แล้วในที่สุด เขาก็พยักหน้าเหมือนรับคำจากใครบางคน
"ก็ลองดู"
เขาไม่ได้พูดเพราะมั่นใจ
ไม่ได้พูดเพราะมีแผนพร้อม
และไม่ได้พูดเพราะคิดว่าโลกจะใจดีกับสิ่งมีชีวิตในไข่นี้
เขาพูดเพราะถึงโลกจะไม่ใจดีก็ตาม แต่ชีวิตเล็กๆ ที่กำลังพยายามอยู่รอดตรงหน้ายังเลือกไม่ยอมแพ้
พอคิดได้อย่างนั้น ความลังเลที่เคยค้างอยู่ในใจเขาก็ยังไม่หายไปเสียทีเดียว
แต่มันเปลี่ยนรูป
จากคำถามว่า "ควรไหม"
กลายเป็น "จะช่วยยังไง"
ลูคัสดึงเก้าอี้เข้ามาใกล้กล่องไม้อีกนิด เอนตัวพิงพนักหลวมๆ โดยยังคงวางมือไว้ข้างไข่ เหมือนแค่นั้นก็เพียงพอจะบอกว่าเขาอยู่ตรงนี้
ระหว่างเฝ้า เขาลองทำสิ่งที่พอทำได้ทีละอย่าง
ขยับฟืนไม่ให้ไฟแรงเกินไป
หมุนด้านที่แตกร้าวของไข่ออกห่างลม
ใช้น้ำอุ่นเช็ดผ้าที่รองกล่องไม้ไม่ให้เย็นชื้น
ทั้งหมดนี้เป็นงานเล็กจนแทบไม่มีใครเรียกว่า “ช่วยชีวิต” ได้เต็มปาก
แต่งานช่วยชีวิตส่วนใหญ่ก็มักมีหน้าตาแบบนี้เสมอ
ไม่ใช่ภาพยิ่งใหญ่
ไม่ใช่ปาฏิหาริย์
เป็นการคอยอยู่ตรงนั้นและทำเรื่องเล็กให้ถูกเวลาอย่างไม่ยอมเบื่อ
ลูคัสเคยชินกับมันดี
เคยชินเสียจนบางครั้งเผลอใช้มือทำก่อนใจจะตามทันด้วยซ้ำ
พอขยับผ้ารองกล่องเสร็จ เขาก็เอาหลังนิ้วแตะเปลือกไข่อีกครั้ง
ยังเย็นอยู่
แต่ไม่เย็นเหมือนตอนแรก
แทบไม่มีใครสังเกตเห็นความต่างนั้น
แต่คนที่เคยเฝ้าสิ่งมีชีวิตอ่อนแอทั้งคืนมามากพอจะรู้ว่า ความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยแบบนี้มีค่าแค่ไหน
เขาจึงลุกไปต้มน้ำอุ่นเพิ่มอีกหม้อ
เปิดตู้ครัวหาอะไรที่พอใช้เป็นภาชนะรองใหม่ได้
สุดท้ายเจอชามดินเผาใบหนาอยู่หนึ่งใบ เขาเลยใส่น้ำอุ่นลงไปแล้ววางไว้ใกล้กล่องไม้พอให้ไอช่วยคงความอุ่นโดยไม่ชิดจนเสี่ยงเกินไป
ไข่ไม่ได้ตอบสนองทันที
มันยังนิ่ง
นิ่งจนถ้าเป็นคนใจไม่หนักแน่นนักอาจเริ่มสงสัยว่าตัวเองกำลังหลอกตัวเองหรือเปล่า
แต่ลูคัสไม่ถอยออกมาเพราะความนิ่งนั้น
เขาเพียงนั่งลงใหม่และรอ
เพราะอย่างน้อย ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาไม่ได้กำลังลังเลเรื่องเดิมอยู่
เขาเลือกข้างแล้ว
เลือกข้างที่ชีวิตหนึ่งยังไม่ดับ และยังมีโอกาสแม้จะน้อยก็ตาม
เขาไม่ได้หลับทันที
แม้ทั้งร่างจะล้าและเปลือกตาหนักเพียงใด ความคิดในหัวกลับยังเดินต่อไปเงียบๆ
มันไม่ใช่ความคิดฟุ้งซ่าน
ไม่ใช่การจินตนาการว่าไข่ใบนี้จะฟักออกมาเป็นอะไรยิ่งใหญ่หรือพาชีวิตเขาไปทางไหน
ลูคัสคิดเพียงเรื่องที่จับต้องได้เท่านั้น
ถ้ามันรอด เขาต้องหาอาหารแบบไหน
ถ้ามันอ่อนแอมาก เขาจะพามันผ่านคืนหนาวอีกกี่คืนได้
ถ้าคนจากหมู่บ้านเห็นเข้า เขาควรพูดอะไรบ้าง
และถ้าสิ่งมีชีวิตข้างในลืมตาออกมาในโลกที่ไม่เคยอ่อนโยนกับมังกรมากนัก เขาจะทำอะไรได้มากกว่าการมอบไออุ่นจากเตาผิงกับสองมือของตัวเองหรือเปล่า
คำตอบของหลายข้อยังไม่มี
เขารู้ดี
แต่แทนที่ความจริงนั้นจะทำให้มือของเขาถอยออกจากข้างไข่ มันกลับทำให้เขาขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกนิด
เพราะอย่างน้อย ในสิ่งที่ยังไม่รู้ทั้งหมดนี้ มีอยู่ข้อหนึ่งที่เขารู้แน่
ถ้าจะมีช่วงเวลาที่ชีวิตเล็กๆ ตรงหน้าต้องการใครสักคนที่สุด ก็คงเป็นตอนนี้เอง
ไฟในเตาผิงแตกเสียงเปรี๊ยะเบาๆ
แสงส้มอุ่นไหวผ่านเปลือกไข่ที่แตกร้าวบางส่วนจนเงาของเส้นร้าวดูคล้ายเส้นเลือดจางๆ ใต้ผิว
ลูคัสมองมันอยู่เงียบๆ แล้วใช้นิ้วแตะขอบกล่องไม้ให้มั่นคงขึ้นกันกลัวว่ามันจะเขยื้อน
จากนั้นจึงหยิบผ้าที่เตรียมไว้เมื่อคืนมาพับรองใต้กล่องเพิ่มอีกชั้น
งานเล็กมาก
แทบไม่มีความต่างให้เห็นทันที
แต่เขาเคยเชื่อในการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ แบบนี้มานานแล้ว
สิ่งมีชีวิตมากมายไม่ได้รอดเพราะปาฏิหาริย์ใหญ่โตเพียงครั้งเดียว
หลายครั้งมันรอดเพราะมีใครบางคนไม่ละเลยรายละเอียดเล็กน้อยติดต่อกันต่างหาก
เมื่อความคิดนั้นค่อยๆ นิ่งลง เขาจึงเริ่มพูดกับไข่อีกครั้ง
ไม่ใช่คำปลอบหวานซึ้งอะไร
แค่คำธรรมดาที่คนคนหนึ่งพูดกับชีวิตอ่อนแรงตรงหน้าเวลายังไม่รู้จะช่วยอย่างไรให้ดีกว่านี้
"ตอนนี้คงยังหนาวอยู่สินะ"
"บ้านก็ไม่ได้พร้อมเท่าไร"
"ฉันเองก็ไม่พร้อมเหมือนกัน"
เขาหลุดยิ้มบางๆ ให้ความจริงของตัวเอง
"แต่ถ้านายยังอยากอยู่ต่อ เราคงต้องช่วยกันหน่อย"
ไข่ไม่ได้ขยับทันที
แน่นอนว่ามันไม่ได้ตอบกลับแบบที่คนเราตอบกัน
ทว่าการได้ยินเสียงตัวเองพูดออกไปเช่นนั้น กลับทำให้ลูคัสรู้ชัดขึ้นอีกนิดว่า เขากำลังเลือกอะไร
เขาไม่ได้ช่วยมันเพียงเพราะสงสาร
ไม่ได้ช่วยเพราะทนเห็นของใกล้ตายไม่ได้เฉยๆ
ลึกกว่านั้น เขากำลังให้สัญญากับสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่เคยลืมตาดูโลกด้วยว่า ถ้ามันจะสู้ เขาก็จะไม่เป็นฝ่ายปล่อยมือก่อน
หลังจากนั้นเขาจึงลุกไปเติมน้ำอุ่นอีกครั้ง
คราวนี้เอาถ้วยดินเผาอีกใบมาวางเพิ่มอีกด้าน เผื่ออุณหภูมิจะนิ่งขึ้น
ระหว่างขยับ เขายังสังเกตเห็นว่ารอยแตกร้าวเล็กๆ บางเส้นบนเปลือกไม่ได้ขยายมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้ดูแห้งตายเหมือนตอนแรกแล้วเช่นกัน
มันเหมือนเปลือกที่ยังลังเลระหว่างการยอมปล่อยกับการยื้อสู้
และลูคัสเองก็กำลังนั่งเฝ้าการตัดสินใจนั้นอยู่ ด้วยมือเปล่าของตัวเอง
คืนนั้น หุบเขาเมฆายังเงียบเหมือนเดิม
ลมยังพัดผ่านรอยไม้
เตาผิงยังให้ความอุ่นทีละน้อย
และบ้านร้างกลางหมอกก็ยังคงเก็บงำความลับของมันไว้เงียบๆ
แต่ตรงหน้าเตาผิง มีสิ่งหนึ่งเปลี่ยนไปแล้ว
เดิมทีลูคัสเป็นเพียงชายคนหนึ่งที่มารับมรดกพังๆ กลางหุบเขา
ทว่าตอนนี้ เขากลายเป็นคนที่นั่งเฝ้าไข่มังกรใกล้ตายทั้งคืน โดยไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจเล็กๆ ในบ้านเงียบๆ หลังนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล
ก่อนเปลือกตาของเขาจะหนักลงจากความอ่อนล้า เขาได้ยินเสียงเบามากอีกครั้ง
ไม่ใช่เสียงครางเหมือนก่อนแล้ว
แต่มันคล้ายเสียงเคาะแผ่วๆ จากข้างใน
หนึ่งครั้ง
เบาและอ่อนแรง
เหมือนคำตอบ
ลูคัสลืมตาขึ้นเต็มที่แล้วขยับตัวเข้าหา
รอยเส้นบางๆ ใต้เปลือกไข่เหมือนมีแสงอุ่นวาบผ่านเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะจางหายไปอีกครั้ง
เขาไม่ยิ้มออกมา แต่ดวงตาที่มองมันอยู่พลันอ่อนลงอย่างชัดเจน
"ดี"
ปลายนิ้วของเขาแตะเปลือกไข่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนฟ้าจะสาง
"ค่อยๆ ไป"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 รอยชีวิตใต้เปลือกไข่

นิยายแนะนำ

The Cloud Valley Dragon Nursery : โรงเพาะเลี้ยงมังกรแห่งหุบเขาเมฆา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 รอยชีวิตใต้เปลือกไข่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้