{ติ๊ง! ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับโอสถระดับเทพจำนวนสามขวดหยก การสุ่มรับรางวัลจะมีอีกครั้งในอีกสามสิบวันข้างหน้า}
“ระบบข้ามีเื่อยากจะถามเ้า”
{โฮสต์สามารถถามระบบมาได้}
“ความรู้เื่โอสถระดับเทพข้ามีไม่มาก ข้าอยากถามเ้าว่าโอสถระดับเทพเมื่อกลืนกินเข้าไปสามารถเลื่อนขั้นพลังได้กี่ระดับ”
{ตอบโฮสต์เม็ดยาโอสถเพียงหนึ่งเดียวก็สามารถทำให้เลื่อนขั้นพลังได้สิบระดับโดยไม่มีผลข้างเคียง}
“ขอบใจเ้ามากระบบ ข้าไม่มีอันใดจะถามเ้าแล้ว”
ลู่เสวียน เก็บโอสถสองขวดหยกเข้าไปในช่องว่างมิติเก็บของ เหลือไว้หนึ่งขวดก่อนจะเทเม็ดยาจากขวดหยกลงในฝ่ามือ หนึ่งขวดหยกมีเม็ดยาโอสถระดับเทพอยู่สิบเม็ด
ลู่เสวียนหาที่นั่ง ก่อนจะกลืนกินเม็ดยาโอสถระดับเทพเข้าไปหนึ่งเม็ด หลังจากนั้นอีกสามชั่วยามการเลื่อนระดับอย่างบ้าคลั่งก็หยุดลง ลู่เสวียนปรับพลังให้มั่นคง
หลังทำสำเร็จในตอนนี้ระดับพลังของลู่เสวียนก็อยู่ในระดับเซียนจุติขั้นสมบูรณ์แล้ว
อีกด้าน...
ภายในเรือนสี่ประสานของเมืองศักดิ์สิทธิ์เซียนหยวน
หวังชุนเทียนได้อ่านจดหมายของลู่เสวียน
“บัดซบ! กัวห้าวเฟิง”
หวังชุนเทียน กลับไปยังนิกายแล้วมุ่งหน้าไปยังที่พักของศิษย์ฝ่ายใน
“กัวห้าวเฟิง เ้าออกมาเดียวนี้!!”
“เ้ามีอันใดกับข้าหวังชุนเทียน นั้นเ้าคิดจะทำสิ่งใด”
“ไว้ข้าสั่งสอนเ้าก่อนค่อยบอกเหตุผล”
“ผลัวะ! ผลัวะ!”
“อัก..เ้า”
“หยุดเดียวนี้!”
“ท่านพ่อ หวังชุนเทียนทำร้ายข้าขอรับ”
“หวังชุนเทียนกฎของนิกายเ้าไม่รู้หรือ ว่าศิษย์ในนิกายห้ามทำร้ายกันเอง”
“ท่านรองเ้านิกาย กัวห้าวเฟิงทำร้ายสหายของข้าที่เป็เพียงคนธรรมดา ”
กัวห้าวเหลียง รองเ้านิกายเดินเข้ามาใกล้กับหวังชุนเทียนแล้วเอ่ยเบาเบา
“หวังชุนเทียนสหายของเ้าถูกข้าไล่ล่า จนหนีเข้าไปในป่าหมื่นอสูรแล้ว เื่ที่เ้าทำร้ายลูกข้า ข้าจะไม่เอาเื่ แต่หากเ้ายังไม่ยอมฟังต่อให้เ้าจะเป็ว่าที่ศิษย์หลักของท่านเ้านิกายก็ตามข้าก็จะไม่ละเว้นจงจำไว้ให้ดี”
สองปีต่อมา…
ลู่เสวียนบรรลุในระดับมหาเทพาขั้นต้นแล้ว ตลอดสองปีมานี้ ลู่เสวียนได้รับทักษะวิชาจากระบบมาเพิ่มถึงสิบทักษะและยังได้รับอาวุธวิเศษมาอีกเจ็ดชิ้นรวมไปถึงโอสถวิเศษหายากอีกเจ็ดอย่าง
หลังจากนั้นลู่เสวียนก็มุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของป่าหมื่นอสูร แล้วได้สังหารสัตว์อสูรระดับระดับเซียนไปถึงหนึ่งร้อยยี่สิบเก้าตน สร้างความไม่พอใจให้กับเทพอสูรทั้งสามตนจนเกิดการต่อสู้ขึ้น ลู่เสวียนได้ต่อสู้กับเทพอสูรทั้งสามตนเป็เวลากว่าห้าเดือน ทำให้ป่าหมื่นอสูรอีกครึ่งถูกทำลายไป เหล่าผู้าุโแต่ละนิกายที่มาสังเกตุการณ์ต่างหวาดกลัวแล้วกลับไปรายงานเ้านิกายของตน
ครึ่งเดือนต่อมา..
ลู่เสวียนมาถึงยังเมืองะศักดิ์สิทธิ์ก่อนจะหาที่พัก หลังจากนั้นลู่เสวียนก็ถามทางเพื่อที่จะไปโรงหอประมูลวังะ
“พี่ชายที่นี้ใช่โรงหอประมูลวังะหรือไม่”
“ใช่แล้ว เ้าจงระวังผู้ดูแลโรงหอประมูลวังะ”
“ขอบใจพี่ชาย”
ลู่เสวียนกำลังจะเดินเข้าไปยังข้างในโรงหอประมูลวังะ
“เ้าหยุดก่อน สารรูปเช่นเ้าห้ามเข้าไปเด็ดขาด”
“ข้าพึงรู้ว่าโรงหอประมูลแห่งนี้มองผู้คนเพียงภายนอกเท่านั้น”
“ไม่ต้องกล่าวให้มากความเ้ารีบออกไปซะ มิเช่นนั้นจะหาว่าข้าเฉาเซินไม่เตือน”
เฉาเซินใช้พลังระดับเซียนจุติขั้นกลางกดดันลู่เสวียน
“เหตุใดคนผู้นี้ถึงไม่เป็อันใดเลย”
ลู่เสวียน สวนคืนใช่แรงกดดันระดับมหาเซียนออกมา
“เ้า..อักก! เป็ใครกันแน่!!”
“ผู้ใดกล้ามาก่อกวนโรงหอประมูลวังะ”
แรงกัดดันระดับเทพราชันย์ขั้นสมบูรณ์ถูกปล่อยออกมา ก่อนจะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว
‘แย่แล้ว ผู้ฝึกตนผู้นี้ไม่ธรรดา’
“ท่านผู้ฝึกตนผู้ยิ่งใหญ่ข้าอู๋เจี๋ยจ้าวหอวังะขอคาราวะ หากข้าล่วงเกินอันใดโปรดขออภัย”
“เื่นี้ข้าจะปล่อยผ่านไป ข้ามาในวันนี้เพื่อนำเอาแกนสัตว์อสูรมาขายให้กับทางโรงหอประมูลวังะที่นี้รับซื้อหรือไม่”
“รับซื้อแน่นอน เชิญท่านข้างใน”
ลู่เสวียนมาถึงที่ห้องรับรอง