ตอนที่ 2 อดีตแสนหวาน
เมื่อนึกถึงเวลาในอดีตที่ผ่านมาแพรไหมต้องยิ้มบางๆทุกครั้งเมื่อนึกถึงผู้หญิงหน้าหวานคนนั้น “น้ำฟ้า” คนที่ทั้งชีวิตจะไม่มีวันลืมผู้หญิงคนนี้ คนที่เธอรักสุดหัวใจคนที่เธอพร้อมพลีกายและหัวใจดวงนี้ให้เธอคนเดียว
แต่เมื่อเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในอดีตไม่มีสักครั้งที่หัวใจที่บอบช้ำ ต้องะเืใจไม่มีวันนั้นแล้วสินะวันที่ร่างบางทั้งสองนอนกอดก่ายกันยามเช้าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา หลงเหลือเพียงความอบอุ่นจางๆที่ไม่มีวันลืม
“คุณหนูแพร “
“คะ”
แพรไหมได้สติจากเสียงเรียกของนมแจ่มจนต้องก้มมองดูเหยือกในมือที่กำลังรินน้ำลงในแก้ว ตอนนี้น้ำที่ตั้งใจเทล้นแก้ว จนนองไปตามพื้นเปียกไปหมด
“คุณหนูใจลอยอีกแล้วนะคะ”นมแจ่มที่หยิบผ้ามาถูเช็ดน้ำที่ไหลเปียกตามโต๊ะในห้องครัว คนแก่รับรู้เสมอว่าคุณหนูของเธอเหม่อลอยทุกครั้งเมื่อไม่มีอะไรให้ทำหรือตอนที่แพรไหมว่าง
“นมแจ่มยัยดวงใจยังอยู่ที่สวนหลังบ้านหรือเปล่าคะ” แพรไหมมือยังวุ่นจัดขนมและผลไม้ลงในถาดเพื่อเตรียมไปให้เด็กน้อยที่ชื่อดวงใจ
“อยู่ค่ะคุณหนูเล็กกำลังตั้งอกตั้งใจร้องเพลงอยู่ค่ะ”
“งั้นนมช่วยยกของว่างไปทีนะคะเดี๋ยวแพรจะไปเอายามาให้ลูกก่อน นี่คงใกล้เวลากินยาแล้ว “
ร่างบางของแพรไหมรีบตรงขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อไปเอายาตามที่บอกกับนมแจ่ม ก่อนจะเดินลัดเลาะออกมาที่สวนหลังบ้านโดยมีลูกสาววัย สามขวบ แต่ความเก่งและฉลาดนั้นเกินวัยไปมาก
“คุณแม่ ไปไหนมาหรอคะ”
เด็กน้อยถักเปียร์ ถามเจื้อยแจ้วเมื่อผู้เป็แม่เพิ่งมาถึงหลังจากนมแจ่มเอาของว่างมาให้
“คุณแม่ก็ไปเอายามาให้หนูไงคะได้เวลาทานยาแล้วนะคนดีของแม่” แพรไหมว่าพลางเอามือไปลูบหัวของลูกสาวด้วยความรัก
ดวงใจ หรือเด็กหญิงดวงหทัยสิทธิกุลสมบัติ เด็กน้อยอารมณ์ดีของบ้านที่คอยสร้างสีสันให้คนในบ้านได้ยิ้มแย้มเสมอ ถึงแม้มีอายุได้เพียงสามขวบแต่ช่างเจรจา และฉลาดกว่าเด็กวัยไล่เลี่ยกัน แถมนิสัยอันโดดเด่นนอกจากความฉลาดแล้วเด็กน้อยดวงใจ ยังมีพร์ด้านดนตรีอีกด้วย
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบเมื่อเด็กน้อยน่ารัก ฉลาดแต่ค่อนข้างขี้โรค เพราะแพรไหมคลอดก่อนกำหนดด้วยอายุครรภ์ได้ 7 เดือนเท่านั้น ทำให้เด็กน้อยค่อนข้างไม่สบายได้ง่ายๆแต่ก็ไม่ได้เป็ถึงขั้นรุนแรงจนต้องนอนโรงพยาบาลหนัก
“วันนี้หนูจะร้องเพลงให้คุณแม่ฟัง”
เด็กน้อยพยายามออดอ้อนแพรไหมด้วยเสียงเพลงแพรไหมชอบเสียงเพลงยิ่งนักโดยเฉพาะจากลูกสาวคนเดียวของเธอ
“ได้สิคะ ไหนคนเก่งของแม่จะร้องเพลงไหนคะ”
หลังแพรไหมพูดจบนิ้วเล็กๆที่มือน้อยๆข้างหนึ่งจับคอร์ดเพลง ส่วนมือข้างขวาดีดตามจังหวะลงบนสายอูคุเลเล่
" เธอเท่านั้นยังคงสำคัญ หัวใจฉันยังเป็ของเธอ
เธอคนนี้พิเศษเสมอ อยากบอกรักเธอไปทุกวัน
ต่อจากนี้ แม้เราจะไกล ใจของฉันจะเก็บไว้ให้เธอ
สุดที่รักของฉันเสมอ เธอคือเธอเท่านั้น"
เธอเท่านั้น/พาราต้า
เมื่อเสียงปรบมือดังสนั่นแล้วเสียงหวานจบลง ร่างสูงหน้าหวานจึงเก็บกีต้าร์คู่ใจไว้ที่ประจำก่อนจะรีบเดินมาหาร่างเล็กที่ชอบมานั่งรอเธอประจำในวันที่เธอทำงานยามค่ำคืน
“รอนานไหมคะ”
ร่างสูงวางแก้วน้ำตะไคร้ที่อีกคนดื่มเป็ประจำให้ร่างเล็กที่นั่งมองเธอยามขึ้นร้องเพลงทุกครั้งตลอดเวลาที่ผ่านมาในระยะหลายเดือน
“ไม่ค่ะแพรชอบเวลาที่น้ำร้องเพลง ให้นั่งฟังแบบนี้ทั้งคืนยังได้เลยนะคะ”
ร่างเล็กที่นั่งรอพูดเสียงหวานก็จริงอย่างที่บอกั้แ่วันที่แพรไหม เจอกันในร้านนี้ ทั้งสองก็เริ่มเจอกันบ่อยขึ้นเรียนรู้และทำความรู้จักกันมากขึ้น จนตอนนี้เรียกได้ว่ารู้ใจกันทุกเื่ในฐานะคนรัก
“แล้ววันนี้จะกลับเลยไหมคะดึกแล้วนะคะ”
ร่างสูงถามแพรไหม เหมือนทุกวันที่เคยถามเพราะจะได้จัดการเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันก่อนน้ำฟ้าจะนั่งแท็กซี่ไปส่งที่บ้านแพรไหมเป็ประจำ
“ไม่ค่ะวันนี้แพรขอนอนที่ห้องของน้ำสักคืนนะคะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้ามาก”
คนตัวเล็กอ้อนออดเหมือนทุกทีที่เคยทำ ในบางครั้งที่คนตัวเล็กอดทนความคิดถึงไม่ได้จนต้องโทรหาเบลล์เพื่อนสนิทให้ช่วยโทรบอกคนที่บ้านให้ว่าเธอนอนค้างที่คอดโดของเบลล์เพื่อไม่ให้พ่อกับแม่ต้องเป็ห่วง
“จะดีหรอคะ แพรจะลำบากเอานะ”
น้ำฟ้าเป็ห่วงคนรัก เมื่อรู้ดีที่พักของเธอเป็เพียงบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆที่ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกนัก หากเทียบกับทางบ้านของแพรไหม
ถึงแม้ฐานะของเธอกับแพรไหมจะแตกต่างกันอย่างมาก แต่ทั้งสองก็ไม่เคยเอามาทำให้ความรักสั่นคลอนแม้แต่น้อย
ในเมื่อคนหนึ่งรักและไม่คิดถึงสิ่งภายนอกเป็เพียงเปลือกที่ห่อหุ้มเท่านั้นแพรไหมรักน้ำฟ้าด้วยหัวใจ และไม่เคยทำให้น้ำฟ้าอึดอัดเื่เงิน แพรไหมไม่เคยทำตัวเหมือนลูกคุณหนูไม่เคยยัดเยียดสิ่งของราคาแพงมอบให้อีกคนเมื่อถึงวันพิเศษส่วนน้ำฟ้าก็รักและดูแลแพรไหมอย่างดีเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้
ถึงแม้ใน่แรกเบลล์เพื่อนสนิทจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับรักของคู่นี้แต่เมื่อเวลาผ่านไปน้ำฟ้าก็ได้พิสูจน์ให้เบลล์เห็นว่ารักและจริงใจกับแพรไหมมากเพียงใด โดยการหาข้อพิสูจน์ว่าน้ำฟ้ารักแพรไหม ไม่ได้รักที่เงินหรือบ้านมีฐานะ
"ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะแพรไหม" ร่างสูงกระซิบเบาๆพร้อมทั้งสวมกอดอีกคนทางด้านหลังปลายจมูกโด่งรั้นกดลงบนพวงแก้มเนียนนุ่ม สูดเอาความหอมจากแก้มคนรักอย่างอดไม่ได้
"ได้ค่ะ แต่ตัวเองห้ามเบี้ยวเค้านะวันนี้"ถึงแม้จะเขินอยู่บ้างกับเื่ที่ทวงจนคนพูดหน้าแดงระเรื่ออย่างจะมุดลงใต้เตียงนัก
"ได้สิคะแต่ไปอาบน้ำก่อนนะไหนบอกพรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยตอนเช้าไง"น้ำฟ้ายังคงกระชับกอดแพรไหมไว้เหมือนเดิมที่เพิ่มเติมคือมือปลาหมึกสินะ
"ใครบอกคะ แพรแค่พูดไปงั้นแหละ ที่จริงพรุ่งนี้อาจารย์งดคลาสต่างหากค่ะ"แพรไหมยิ้มอย่างคนเ้าเล่ห์นัก ถึงขนาดยอมลงทุนปดกับคนที่บ้านว่าค้างกับเบลล์ ปดกับน้ำฟ้าเื่มีเรียนพรุ่งนี้อีกน่าลงโทษชะมัด
"คนเ้าเล่ห์ เดี๋ยวรีบไปอาบน้ำเลยนะ แล้วรีบมาให้ลงโทษซะดีๆ" น้ำฟ้าทำตาแวววาวเป็นัยๆก่อนร่างเล็กจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ
น้ำฟ้าเคยอ้างว้างรู้สึกโดดเดี่ยวเพราะั้แ่แม่คนเดียวที่เสียไปไม่นานนี้ทำให้ต้องต่อสู้ชีวิตด้วยความยากลำบาก ต้องดิ้นรนหาเงินเรียนเองโดยการไปเป็พนักงานเสิร์ฟ และรับจ๊อบร้องเพลงไปด้วยอย่างน้อยๆพอเลี้ยงตัวเองได้บ้าง
หญิงสาวร่างสูงที่สะพายกีต้าร์คู่ใจเดินกลับบ้านที่มีแม่ที่รออยู่ที่บ้าน เดินร้องเพลงอย่างคนอารมณ์ดีเพราะวันนี้ได้ทิปจากลูกค้าเยอะพอควร แต่อยู่ดีๆต้องหยุดชะงักเมื่อมองเห็นเงาตะคุ่มข้างหน้า ถึงแม้จะไม่สว่างมากแต่ก็พอเดาได้ว่ามีผู้ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังฉุดกระชากอีกคนที่เป็ผู้หญิงลงจากรถ ถ้าเธอเป็คนไม่คิดอะไรมากคงคิดว่าคงเป็คู่รักที่ทะเลาะกัน
แต่ความคิดนั้นถูกเปลี่ยนทันทีเมื่อเห็นภาพของผู้หญิงพยายามยกมือเพื่ออ้อนวอนอะไรสักอย่าง ขายาวเร็วกว่าความคิดรีบกระโจนเข้าประทะกับชายผู้นั้นจนมันมุ่งเป้าหมายมาที่น้ำฟ้าทันทีไม่กี่นาทีเท่านั้นไอ้คนใจโฉดก็ต้องนอนสลบดมยางรถยนต์อย่างหมดสภาพ
เพราะฝีมือและความหนักของหมัดของน้ำฟ้าที่เคยได้แชมป์มวยหญิงหลายเวที ในสมัยที่เรียนอยู่มอปลายจึงไม่ยากเลยที่จะจัดการกับคนชั่วที่กำลังหมดสติอยู่
"เป็ไงบ้างคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" น้ำฟ้าเข้าไปถามอีกคนด้วยความห่วงใยทำไมผู้หญิงคนเดียวถึงได้โดนคนร้ายทำร้ายคารถได้อย่างนี้เพราะอะไรกันนะ
"ขอบคุณมากนะหนู ที่ช่วยน้าเอาไว้ ไม่คิดเลยว่าอาชีพหมอเกือบทำตัวเองซวยแท้ๆ"
หลังจากให้ปากคำที่โรงพักเรียบร้อยน้ำฟ้าและหมอพิมลที่เพิ่งช่วยชีวิตไปก็กำลังจะกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านของน้ำฟ้าหมอพิมลก็ทำความเข้าใจกับผู้เป็แม่น้ำฟ้า ก่อนขอตัวลากลับเพราะเห็นว่าดึกมากแล้ว
หลังจากนั้นหมอพิมลก็ไปมาหาสู่บ้านของน้ำฟ้าเสมอเพราะมีอายุน้อยกว่าแม่ของน้ำฟ้าเพียง 5ปีเท่านั้น น้ำฟ้าจึงถูกสั่งให้เรียกว่าน้าหมอ จนกระทั้งเื่หน้าเศร้าเกิดขึ้นเมื่อแม่ของน้ำฟ้าก็เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวน้าหมอก็พยายามยื่นมือเข้ามาช่วย แต่น้ำฟ้าปฏิเสธเพราะไม่อยากเป็ภาระของใครจึงรับปากกับน้าหมอ ที่เปรียบเสมือนญาติเพียงคนเดียวว่าหากลำบากจริงๆจะยอมรับความช่วยเหลืออย่างแน่นอน
"คิดอะไรอยู่คะน้ำ "แพรไหมที่มาพร้อมกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำอ่อนๆ กระชับใบหน้าน้ำฟ้าอย่าง
หลงใหลดวงตาสวยบอกอีกคนให้รับรู้ได้ทันทีว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะมีเธอคอยเคียงข้างกันเสมอ
"ว๊าย!!! ร่างเล็กที่คลุมเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวใเมื่อน้ำฟ้า หน้าเศร้าาเมื่อตะกี้เปลี่ยนเป็เสือสาวแสนเ้าเล่ห์
อื่ม... ร่างเล็กครางออกมาเบาๆเมื่อริมฝีปากร้อนประกบลงบนริมฝีปากเล็กนั้นอย่างจงใจ ร่างเล็กถึงแม้จะใไม่น้อยในตอนแรกก็เป็ผู้ตามอย่างว่าง่ายในเวลาต่อมา จูบเร่าร้อน แสนหวานกำลังพัวนัวเนีย ลิ้นแลกลิ้นที่ทั้งสองคนเต็มใจเป็แรกของกันและกันก่อนหน้านี้กำลังถ่ายเทกระแสบางอย่างทำให้ร่างกายอยากจะปลดปล่อยความสุขออกมา
ร่างสูงค่อยๆโน้มคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนโยนก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเกี่ยวให้ผ้าเช็ดตัวเพียงตัวเดียวออกอย่างง่ายดาย ปลายจมูกโด่งที่ทำงานประสานกับริมฝีปากร้อนทำหน้าที่ได้เป็อย่างดีเมื่อลิ้นร้อนซุกไซร้หาความหวานจากทรวงอกเต่งตึงของคนรักอย่างไม่รู้จักเบื่อ
"อื่ม....ร่างเล็กครางออกมาอีกครั้งเมื่อลิ้นร้อนชื้นกำลังสร้างความเสียวซ่านให้คนตัวเล็กถึงกับจิกนิ้วลงบนผ้าปูที่นอน เมื่อลิ้นร้ายกับลมหายใจอุ่นๆเป่ารดข้างใบหูของเธอตอนที่ 2 อดีตแสนหวาน
เมื่อนึกถึงเวลาในอดีตที่ผ่านมาแพรไหมต้องยิ้มบางๆทุกครั้งเมื่อนึกถึงผู้หญิงหน้าหวานคนนั้น “น้ำฟ้า” คนที่ทั้งชีวิตจะไม่มีวันลืมผู้หญิงคนนี้ คนที่เธอรักสุดหัวใจคนที่เธอพร้อมพลีกายและหัวใจดวงนี้ให้เธอคนเดียว
แต่เมื่อเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในอดีตไม่มีสักครั้งที่หัวใจที่บอบช้ำ ต้องะเืใจไม่มีวันนั้นแล้วสินะวันที่ร่างบางทั้งสองนอนกอดก่ายกันยามเช้าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา หลงเหลือเพียงความอบอุ่นจางๆที่ไม่มีวันลืม
“คุณหนูแพร “
“คะ”
แพรไหมได้สติจากเสียงเรียกของนมแจ่มจนต้องก้มมองดูเหยือกในมือที่กำลังรินน้ำลงในแก้ว ตอนนี้น้ำที่ตั้งใจเทล้นแก้ว จนนองไปตามพื้นเปียกไปหมด
“คุณหนูใจลอยอีกแล้วนะคะ”นมแจ่มที่หยิบผ้ามาถูเช็ดน้ำที่ไหลเปียกตามโต๊ะในห้องครัว คนแก่รับรู้เสมอว่าคุณหนูของเธอเหม่อลอยทุกครั้งเมื่อไม่มีอะไรให้ทำหรือตอนที่แพรไหมว่าง
“นมแจ่มยัยดวงใจยังอยู่ที่สวนหลังบ้านหรือเปล่าคะ” แพรไหมมือยังวุ่นจัดขนมและผลไม้ลงในถาดเพื่อเตรียมไปให้เด็กน้อยที่ชื่อดวงใจ
“อยู่ค่ะคุณหนูเล็กกำลังตั้งอกตั้งใจร้องเพลงอยู่ค่ะ”
“งั้นนมช่วยยกของว่างไปทีนะคะเดี๋ยวแพรจะไปเอายามาให้ลูกก่อน นี่คงใกล้เวลากินยาแล้ว “
ร่างบางของแพรไหมรีบตรงขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อไปเอายาตามที่บอกกับนมแจ่ม ก่อนจะเดินลัดเลาะออกมาที่สวนหลังบ้านโดยมีลูกสาววัย สามขวบ แต่ความเก่งและฉลาดนั้นเกินวัยไปมาก
“คุณแม่ ไปไหนมาหรอคะ”
เด็กน้อยถักเปียร์ ถามเจื้อยแจ้วเมื่อผู้เป็แม่เพิ่งมาถึงหลังจากนมแจ่มเอาของว่างมาให้
“คุณแม่ก็ไปเอายามาให้หนูไงคะได้เวลาทานยาแล้วนะคนดีของแม่” แพรไหมว่าพลางเอามือไปลูบหัวของลูกสาวด้วยความรัก
ดวงใจ หรือเด็กหญิงดวงหทัยสิทธิกุลสมบัติ เด็กน้อยอารมณ์ดีของบ้านที่คอยสร้างสีสันให้คนในบ้านได้ยิ้มแย้มเสมอ ถึงแม้มีอายุได้เพียงสามขวบแต่ช่างเจรจา และฉลาดกว่าเด็กวัยไล่เลี่ยกัน แถมนิสัยอันโดดเด่นนอกจากความฉลาดแล้วเด็กน้อยดวงใจ ยังมีพร์ด้านดนตรีอีกด้วย
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบเมื่อเด็กน้อยน่ารัก ฉลาดแต่ค่อนข้างขี้โรค เพราะแพรไหมคลอดก่อนกำหนดด้วยอายุครรภ์ได้ 7 เดือนเท่านั้น ทำให้เด็กน้อยค่อนข้างไม่สบายได้ง่ายๆแต่ก็ไม่ได้เป็ถึงขั้นรุนแรงจนต้องนอนโรงพยาบาลหนัก
“วันนี้หนูจะร้องเพลงให้คุณแม่ฟัง”
เด็กน้อยพยายามออดอ้อนแพรไหมด้วยเสียงเพลงแพรไหมชอบเสียงเพลงยิ่งนักโดยเฉพาะจากลูกสาวคนเดียวของเธอ
“ได้สิคะ ไหนคนเก่งของแม่จะร้องเพลงไหนคะ”
หลังแพรไหมพูดจบนิ้วเล็กๆที่มือน้อยๆข้างหนึ่งจับคอร์ดเพลง ส่วนมือข้างขวาดีดตามจังหวะลงบนสายอูคุเลเล่
" เธอเท่านั้นยังคงสำคัญ หัวใจฉันยังเป็ของเธอ
เธอคนนี้พิเศษเสมอ อยากบอกรักเธอไปทุกวัน
ต่อจากนี้ แม้เราจะไกล ใจของฉันจะเก็บไว้ให้เธอ
สุดที่รักของฉันเสมอ เธอคือเธอเท่านั้น"
เธอเท่านั้น/พาราต้า
เมื่อเสียงปรบมือดังสนั่นแล้วเสียงหวานจบลง ร่างสูงหน้าหวานจึงเก็บกีต้าร์คู่ใจไว้ที่ประจำก่อนจะรีบเดินมาหาร่างเล็กที่ชอบมานั่งรอเธอประจำในวันที่เธอทำงานยามค่ำคืน
“รอนานไหมคะ”
ร่างสูงวางแก้วน้ำตะไคร้ที่อีกคนดื่มเป็ประจำให้ร่างเล็กที่นั่งมองเธอยามขึ้นร้องเพลงทุกครั้งตลอดเวลาที่ผ่านมาในระยะหลายเดือน
“ไม่ค่ะแพรชอบเวลาที่น้ำร้องเพลง ให้นั่งฟังแบบนี้ทั้งคืนยังได้เลยนะคะ”
ร่างเล็กที่นั่งรอพูดเสียงหวานก็จริงอย่างที่บอกั้แ่วันที่แพรไหม เจอกันในร้านนี้ ทั้งสองก็เริ่มเจอกันบ่อยขึ้นเรียนรู้และทำความรู้จักกันมากขึ้น จนตอนนี้เรียกได้ว่ารู้ใจกันทุกเื่ในฐานะคนรัก
“แล้ววันนี้จะกลับเลยไหมคะดึกแล้วนะคะ”
ร่างสูงถามแพรไหม เหมือนทุกวันที่เคยถามเพราะจะได้จัดการเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันก่อนน้ำฟ้าจะนั่งแท็กซี่ไปส่งที่บ้านแพรไหมเป็ประจำ
“ไม่ค่ะวันนี้แพรขอนอนที่ห้องของน้ำสักคืนนะคะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้ามาก”
คนตัวเล็กอ้อนออดเหมือนทุกทีที่เคยทำ ในบางครั้งที่คนตัวเล็กอดทนความคิดถึงไม่ได้จนต้องโทรหาเบลล์เพื่อนสนิทให้ช่วยโทรบอกคนที่บ้านให้ว่าเธอนอนค้างที่คอดโดของเบลล์เพื่อไม่ให้พ่อกับแม่ต้องเป็ห่วง
“จะดีหรอคะ แพรจะลำบากเอานะ”
น้ำฟ้าเป็ห่วงคนรัก เมื่อรู้ดีที่พักของเธอเป็เพียงบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆที่ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกนัก หากเทียบกับทางบ้านของแพรไหม
ถึงแม้ฐานะของเธอกับแพรไหมจะแตกต่างกันอย่างมาก แต่ทั้งสองก็ไม่เคยเอามาทำให้ความรักสั่นคลอนแม้แต่น้อย
ในเมื่อคนหนึ่งรักและไม่คิดถึงสิ่งภายนอกเป็เพียงเปลือกที่ห่อหุ้มเท่านั้นแพรไหมรักน้ำฟ้าด้วยหัวใจ และไม่เคยทำให้น้ำฟ้าอึดอัดเื่เงิน แพรไหมไม่เคยทำตัวเหมือนลูกคุณหนูไม่เคยยัดเยียดสิ่งของราคาแพงมอบให้อีกคนเมื่อถึงวันพิเศษส่วนน้ำฟ้าก็รักและดูแลแพรไหมอย่างดีเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้
ถึงแม้ใน่แรกเบลล์เพื่อนสนิทจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับรักของคู่นี้แต่เมื่อเวลาผ่านไปน้ำฟ้าก็ได้พิสูจน์ให้เบลล์เห็นว่ารักและจริงใจกับแพรไหมมากเพียงใด โดยการหาข้อพิสูจน์ว่าน้ำฟ้ารักแพรไหม ไม่ได้รักที่เงินหรือบ้านมีฐานะ
"ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะแพรไหม" ร่างสูงกระซิบเบาๆพร้อมทั้งสวมกอดอีกคนทางด้านหลังปลายจมูกโด่งรั้นกดลงบนพวงแก้มเนียนนุ่ม สูดเอาความหอมจากแก้มคนรักอย่างอดไม่ได้
"ได้ค่ะ แต่ตัวเองห้ามเบี้ยวเค้านะวันนี้"ถึงแม้จะเขินอยู่บ้างกับเื่ที่ทวงจนคนพูดหน้าแดงระเรื่ออย่างจะมุดลงใต้เตียงนัก
"ได้สิคะแต่ไปอาบน้ำก่อนนะไหนบอกพรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยตอนเช้าไง"น้ำฟ้ายังคงกระชับกอดแพรไหมไว้เหมือนเดิมที่เพิ่มเติมคือมือปลาหมึกสินะ
"ใครบอกคะ แพรแค่พูดไปงั้นแหละ ที่จริงพรุ่งนี้อาจารย์งดคลาสต่างหากค่ะ"แพรไหมยิ้มอย่างคนเ้าเล่ห์นัก ถึงขนาดยอมลงทุนปดกับคนที่บ้านว่าค้างกับเบลล์ ปดกับน้ำฟ้าเื่มีเรียนพรุ่งนี้อีกน่าลงโทษชะมัด
"คนเ้าเล่ห์ เดี๋ยวรีบไปอาบน้ำเลยนะ แล้วรีบมาให้ลงโทษซะดีๆ" น้ำฟ้าทำตาแวววาวเป็นัยๆก่อนร่างเล็กจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ
น้ำฟ้าเคยอ้างว้างรู้สึกโดดเดี่ยวเพราะั้แ่แม่คนเดียวที่เสียไปไม่นานนี้ทำให้ต้องต่อสู้ชีวิตด้วยความยากลำบาก ต้องดิ้นรนหาเงินเรียนเองโดยการไปเป็พนักงานเสิร์ฟ และรับจ๊อบร้องเพลงไปด้วยอย่างน้อยๆพอเลี้ยงตัวเองได้บ้าง
หญิงสาวร่างสูงที่สะพายกีต้าร์คู่ใจเดินกลับบ้านที่มีแม่ที่รออยู่ที่บ้าน เดินร้องเพลงอย่างคนอารมณ์ดีเพราะวันนี้ได้ทิปจากลูกค้าเยอะพอควร แต่อยู่ดีๆต้องหยุดชะงักเมื่อมองเห็นเงาตะคุ่มข้างหน้า ถึงแม้จะไม่สว่างมากแต่ก็พอเดาได้ว่ามีผู้ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังฉุดกระชากอีกคนที่เป็ผู้หญิงลงจากรถ ถ้าเธอเป็คนไม่คิดอะไรมากคงคิดว่าคงเป็คู่รักที่ทะเลาะกัน
แต่ความคิดนั้นถูกเปลี่ยนทันทีเมื่อเห็นภาพของผู้หญิงพยายามยกมือเพื่ออ้อนวอนอะไรสักอย่าง ขายาวเร็วกว่าความคิดรีบกระโจนเข้าประทะกับชายผู้นั้นจนมันมุ่งเป้าหมายมาที่น้ำฟ้าทันทีไม่กี่นาทีเท่านั้นไอ้คนใจโฉดก็ต้องนอนสลบดมยางรถยนต์อย่างหมดสภาพ
เพราะฝีมือและความหนักของหมัดของน้ำฟ้าที่เคยได้แชมป์มวยหญิงหลายเวที ในสมัยที่เรียนอยู่มอปลายจึงไม่ยากเลยที่จะจัดการกับคนชั่วที่กำลังหมดสติอยู่
"เป็ไงบ้างคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" น้ำฟ้าเข้าไปถามอีกคนด้วยความห่วงใยทำไมผู้หญิงคนเดียวถึงได้โดนคนร้ายทำร้ายคารถได้อย่างนี้เพราะอะไรกันนะ
"ขอบคุณมากนะหนู ที่ช่วยน้าเอาไว้ ไม่คิดเลยว่าอาชีพหมอเกือบทำตัวเองซวยแท้ๆ"
หลังจากให้ปากคำที่โรงพักเรียบร้อยน้ำฟ้าและหมอพิมลที่เพิ่งช่วยชีวิตไปก็กำลังจะกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านของน้ำฟ้าหมอพิมลก็ทำความเข้าใจกับผู้เป็แม่น้ำฟ้า ก่อนขอตัวลากลับเพราะเห็นว่าดึกมากแล้ว
หลังจากนั้นหมอพิมลก็ไปมาหาสู่บ้านของน้ำฟ้าเสมอเพราะมีอายุน้อยกว่าแม่ของน้ำฟ้าเพียง 5ปีเท่านั้น น้ำฟ้าจึงถูกสั่งให้เรียกว่าน้าหมอ จนกระทั้งเื่หน้าเศร้าเกิดขึ้นเมื่อแม่ของน้ำฟ้าก็เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวน้าหมอก็พยายามยื่นมือเข้ามาช่วย แต่น้ำฟ้าปฏิเสธเพราะไม่อยากเป็ภาระของใครจึงรับปากกับน้าหมอ ที่เปรียบเสมือนญาติเพียงคนเดียวว่าหากลำบากจริงๆจะยอมรับความช่วยเหลืออย่างแน่นอน
"คิดอะไรอยู่คะน้ำ "แพรไหมที่มาพร้อมกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำอ่อนๆ กระชับใบหน้าน้ำฟ้าอย่าง
หลงใหลดวงตาสวยบอกอีกคนให้รับรู้ได้ทันทีว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะมีเธอคอยเคียงข้างกันเสมอ
"ว๊าย!!! ร่างเล็กที่คลุมเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวใเมื่อน้ำฟ้า หน้าเศร้าาเมื่อตะกี้เปลี่ยนเป็เสือสาวแสนเ้าเล่ห์
อื่ม... ร่างเล็กครางออกมาเบาๆเมื่อริมฝีปากร้อนประกบลงบนริมฝีปากเล็กนั้นอย่างจงใจ ร่างเล็กถึงแม้จะใไม่น้อยในตอนแรกก็เป็ผู้ตามอย่างว่าง่ายในเวลาต่อมา จูบเร่าร้อน แสนหวานกำลังพัวนัวเนีย ลิ้นแลกลิ้นที่ทั้งสองคนเต็มใจเป็แรกของกันและกันก่อนหน้านี้กำลังถ่ายเทกระแสบางอย่างทำให้ร่างกายอยากจะปลดปล่อยความสุขออกมา
ร่างสูงค่อยๆโน้มคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนโยนก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเกี่ยวให้ผ้าเช็ดตัวเพียงตัวเดียวออกอย่างง่ายดาย ปลายจมูกโด่งที่ทำงานประสานกับริมฝีปากร้อนทำหน้าที่ได้เป็อย่างดีเมื่อลิ้นร้อนซุกไซร้หาความหวานจากทรวงอกเต่งตึงของคนรักอย่างไม่รู้จักเบื่อ
"อื่ม....ร่างเล็กครางออกมาอีกครั้งเมื่อลิ้นร้อนชื้นกำลังสร้างความเสียวซ่านให้คนตัวเล็กถึงกับจิกนิ้วลงบนผ้าปูที่นอน เมื่อลิ้นร้ายกับลมหายใจอุ่นๆเป่ารดข้างใบหูของเธอ
612
