ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        หลังจากที่หมัวหมัวพานางมาถึงที่ก็บอกให้รออยู่ใต้ชายคา ส่วนตนจะเข้าไปแจ้งข่าว

        ตรงนี้เป็นช่องลมพอดีลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดมาเป็นระลอก แม้ว่าวันนี้หวาชิงเสวี่ยจะสวมเสื้อนวมกันหนาวเพิ่มมาอีกชั้นแต่ก็ยังหนาวจนหน้าเขียวคล้ำไปหมด

        โชคดีที่ไม่ต้องรอนานก็เห็นนางกำนัลอายุประมาณยี่สิบห้ายี่สิบหกปีเดินออกมาพร้อมกับหมัวหมัว

        เสื้อผ้าของนางกำนัลคนนี้ประณีตมากชายแขนเสื้อและลายปักบนกระโปรงก็ดูพิถีพิถันมาก หวาชิงเสวี่ยคาดว่านางน่าจะเป็นคนรับใช้ใกล้ชิดของไทเฮา

        เมื่อหมัวหมัวออกมาแล้วก็ถอยกลับไป

        นางกำนัลสาวส่งยิ้มให้หวาชิงเสวี่ยพลางกล่าวว่า“ซือปิงฟูเหรินมาเสียที ไทเฮาทรงรออยู่นานแล้ว”

        คำพูดนี้ช่างไม่เกรงใจเอาเสียเลยถึงกับกล้าพูดว่าไทเฮาทรงรออยู่นาน

        หวาชิงเสวี่ยอ้าปากค้างอยากจะบอกว่าข้ามาตั้งแต่ฟ้าสางแล้ว แต่พวกท่านทั้งตรวจ ทั้งให้ข้าเรียนรู้กฎเกณฑ์ตอนนี้ก็เลย...

        คำพูดมาถึงปาก สุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนเป็นกล่าวว่า“ข้าน้อยหยาบช้า ไม่รู้กฎเกณฑ์ในวังหลวง จึงได้ชักช้าจนเสียเวลาไป ขอไทเฮาประทานอภัยด้วย...”

        หากนางพูดตามที่ใจคิดออกมาเกรงว่าจะยิ่งทำให้ขุ่นเคืองใจมากกว่า การที่ให้ไทเฮาทรงรอนานก็ถือเป็นความผิดมหันต์แล้วหากยังไม่สำนึกผิด กลับไปโทษว่ากฎเกณฑ์ในวังหลวงมากเกินไป นั่นก็เท่ากับโทษว่าไทเฮาไม่ได้ต้อนรับนางดีเท่าที่ควรไม่ใช่หรือ?

        นางกำนัลยังคงยิ้มแย้มกล่าวด้วยความใกล้ชิดสนิทสนมว่า “ซือปิงฟูเหรินไม่ต้องกังวล ไทเฮาทรงพระทัยดีที่สุดจะทรงกริ้วด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร? เพียงแต่ตอนนี้เป็นเวลาสายแล้วไทเฮากำลังเสวย หากไม่เป็นการรบกวนท่านช่วยรอสักครู่ เมื่อไทเฮาทรงเสร็จธุระแล้ว บ่าวจะรีบไปรายงานให้ทราบ”

        หวาชิงเสวี่ยชะงักไปที่แท้ก็ถึงเวลาเสวยมื้อกลางวันแล้วหรือนี่?

        นางวุ่นวายมาตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงตอนนี้สรุปแล้วได้ทำอะไรไปบ้าง? ช่างเสียเวลาเปล่าจริงๆ! คนในวังหลวงใช้ชีวิตกันอย่างไม่มีประสิทธิภาพเช่นนี้เลยหรือ?

        พอมองนางกำนัลสาวสวยที่ยังรักษารอยยิ้มไว้อย่างดีหวาชิงเสวี่ยก็จนปัญญา ได้แต่พยักหน้ารับ

        นางกำนัลนำหวาชิงเสวี่ยไปยังห้องพักห้องหนึ่งแล้วก็เดินจากไป

        หวาชิงเสวี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆห้องกว้างขวาง มีโต๊ะและเก้าอี้วางอยู่บ้าง นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย จึงทำให้ดูว่างเปล่า

        ที่นี่เหมือนจะเป็นที่ไว้สำหรับให้แขกรอคอยโดยเฉพาะ?

        ช่างเงียบเหงาเหลือเกินแม้แต่กาน้ำชาก็ไม่มี...

        หวาชิงเสวี่ยหดคอ ถูมือที่เย็นเฉียบแล้วขมวดคิ้วมองออกไปด้านนอก

        ประตูหน้าต่างที่นี่เปิดกว้างลมเย็นพัดเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เมื่อเทียบกับที่ที่นางยืนรอเมื่อครู่ ก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไหร่นัก

        หวาชิงเสวี่ยจำได้ว่าหมัวหมัวที่มาสอนได้บอกกฎเกณฑ์ในวังหลวงแก่นางให้ระมัดระวังคำพูดและการกระทำ ควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสสิ่งของใดๆ ก็ตาม

        นางไม่แน่ใจว่าการเปิดหน้าต่างไว้แบบนี้เป็นกฎเกณฑ์ของวังหลวงหรือไม่แต่...นางคิดว่าไม่สัมผัสสิ่งใดๆ น่าจะดีที่สุด

        หวังว่าไทเฮาจะเสวยมื้อกลางวันเสร็จโดยเร็ว

        ...

        ภายในห้องที่ให้บรรยากาศแบบโบราณดูอบอุ่นและหรูหรา

        เจิ้งซูเหวินค่อยๆ ทานอาหารในจานอย่างไม่รีบร้อน

        บนโต๊ะมีอาหารหลากหลายวางอยู่มากมายแต่ไทเฮาตักเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนที่เหลือก็จะให้เป็นรางวัลแก่ข้ารับใช้ในวัง

        นางกำนัลยืนอยู่ข้างโต๊ะเพื่อคอยคีบอาหารให้ไทเฮา

        เจิ้งซูเหวินถาม “นางผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้างได้ถามอะไรบ้างหรือไม่?”

        นางกำนัลรับใช้ตอบว่า“ไม่ได้ถามเพคะ รออยู่ที่เรือนข้างตำหนักตลอด ไทเฮาเรียกให้เข้าเฝ้า นางจะกล้าทำสิ่งใดได้”

        เจิ้งซูเหวินแค่นเสียงเย็นชา“ช่วงนี้ฝ่าบาทออกไปเที่ยวเล่นไร้สาระกับนาง ถึงได้ติดนิสัยเสียๆ มา ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่ชื่นชมผู้มีความสามารถแม้แต่น้อยถึงขนาดกล้าหยอกล้อขุนนางในท้องพระโรง! ทำอะไรตามใจชอบเกินไปแล้ว!”

        นางกำนัลปลอบด้วยเสียงเบา“ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ ต้องมีไทเฮาคอยอบรมสั่งสอน วันหนึ่งพระองค์จะทรงเข้าพระทัยของพระนางเองเพคะ”

        เจิ้งซูเหวินขมวดคิ้วพลางถอนหายใจท่าทางดูหงุดหงิดใจจนความอยากอาหารลดลงไปมาก

        “บอกให้นางรอต่อไป”ในดวงตาของเจิ้งซูเหวินฉายความรังเกียจออกมาชัดเจน “จะได้ไม่ลำพองใจไปมากกว่านี้”

        “เพคะ พระนาง”

        ...

        หวาชิงเสวี่ยรออยู่ในเรือนข้างตำหนักประมาณหนึ่งชั่วยามแล้ว

        ตอนแรกนางยังนั่งอยู่ได้แต่ต่อมาก็หนาวเกินทน ได้แต่เดินไปเดินมาในห้องเพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกาย

        เวลาผ่านไปทีละนิด หวาชิงเสวี่ยก็เริ่มหิวจนแสบท้องความหิวโหยนี้ยิ่งทำให้รู้สึกหนาวเหน็บมากกว่าเดิม...

        ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าเบาๆดังขึ้น

        หวาชิงเสวี่ยรีบตั้งสติมองออกไปด้านนอก

        นางกำนัลเดินเข้ามายังคงส่งยิ้มอย่างสนิทชิดเชื้อเหมือนเดิม

        “ให้ซือปิงฟูเหรินต้องรอนานแล้ว”

        หวาชิงเสวี่ยถอนหายใจถามว่า “ไทเฮาทรงอยากพบข้าแล้วหรือ?”

        “ไทเฮาทรงมีอุปนิสัยต้องบรรทมหลังจากเสวยมื้อกลางวันไม่เช่นนั้นพระนางจะปวดพระเศียรอย่างรุนแรง ตอนนี้พระนางบรรทมแล้วเจ้าค่ะ” นางกำนัลกล่าวพลางส่งยิ้ม

        หวาชิงเสวี่ยชะงักไป“ถ้าอย่างนั้นข้า...”

        “ท่านไม่ต้องรีบร้อนเมื่อไทเฮาตื่นจากบรรทม บ่าวจะรีบมารายงานให้ท่านทราบ”

        หวาชิงเสวี่ยจะพูดอะไรได้อีกเล่า?นอกจากรอต่อไปอย่างว่าง่าย นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น

        นางกำนัลเดินจากไป

        เหลือเพียงหวาชิงเสวี่ยที่ต้องยืนรับลมหนาวอยู่ตรงนี้อีกครั้ง...

        นอนกลางวัน...เอาเถอะการได้นอนหลับพักผ่อนหลังอาหารนั้นดีจริงๆ ไม่รู้ว่าไทเฮาจะบรรทมไปนานเท่าไหร่

        นางคำนวณเวลาดูแล้วเกรงว่าจะต้องรอไปอีกหนึ่งชั่วยามแล้ว...

        เฮ้อ

        หวาชิงเสวี่ยรออยู่ในเรือนข้างตำหนักต่อไปตะวันข้างนอกค่อยๆ เคลื่อนคล้อยต่ำลง เวลาล่วงเลยไป นางแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองต้องเสียเวลาทั้งวันอยู่ที่นี่...

        จนถึงตอนนี้หวาชิงเสวี่ยก็ยังไม่รู้ว่าตนถูกผู้อื่นแกล้งให้รอเก้ออยู่ที่นี่นางเพียงคิดว่าคนสูงศักดิ์ในวังหลวงคงจะหยิ่งยโสเช่นนี้ ชอบใช้กฎระเบียบที่ยุ่งยากมากลั่นแกล้งคน

        ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดัง‘ตึก ตึก ตึก’ เหมือนกำลังวิ่ง หรืออาจจะเดินเร็วกว่าปกติ อย่างไรก็ตามเสียงนั้นไม่ใช่ของนางกำนัลแน่นอน

        หวาชิงเสวี่ยหมดเรี่ยวแรงได้แต่เหลือบตาขึ้นไปมองช้าๆ

        “นี่! หวาชิงเสวี่ย!”

        หลี่จิ่งหนานปรากฏตัวที่ประตูด้วยท่าทางร่าเริงทำให้หวาชิงเสวี่ยตกใจมาก!

        “เจ้าเข้ามาในวังได้อย่างไร?ฮ่าๆ ข้ากำลังอยากออกไปเล่นกับเจ้าอยู่พอดี ไปๆๆ ข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่น!”

        “ข้า...” หวาชิงเสวี่ยยังไม่ทันจะพูดจบก็ถูกหลี่จิ่งหนานดึงขึ้นมาจากเก้าอี้

        เห็นท่าทีว่ากำลังจะถูกเขาลากออกไปหวาชิงเสวี่ยรีบพูดว่า “ไม่ได้นะ...ข้า ข้ายังต้องรอไทเฮาเรียกเข้าเฝ้านะ...”

        “ไม่เป็นไรหรอก ยังมีเวลาอีกตั้งเยอะ!”หลี่จิ่งหนานทั้งลากทั้งดึง หวาชิงเสวี่ยจึงถูกลากออกไปแล้ว

        ทั้งสองคนจูงมือกันเดินไปบนทางเดินที่คดเคี้ยวรวดเร็วราวกับติดปีกเหล่าข้าราชบริพารตามทางไม่กล้าขัดขวาง ต่างพากันหลีกทางให้ด้วยความเคารพ

        หลี่จิ่งหนานจับมือนางไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจ “มือของเจ้าเย็นมาก ไป เข้าไปในราชยาน [1] ของข้าสิ อบอุ่นร่างกายเสียหน่อย”

        หวาชิงเสวี่ยรีบพยักหน้ามีอะไรที่ทำให้อุ่นขึ้นได้ก็ดีทั้งนั้น ระยะทางระหว่างพระตำหนักแต่ละที่ห่างกันมากหากต้องเดินดูจริงๆ นางคงจะเหนื่อยตายแน่ๆ

        เดินไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าวก็เห็นพระราชยานของหลี่จิ่งหนานแล้ว พร้อมกับเสี่ยวโต้วจื่อที่กำลังรออยู่ข้างๆ

        การได้เห็นคนคุ้นเคยในวังหลวงหวาชิงเสวี่ยก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

        นางถูกหลี่จิ่งหนานผลักเข้าไปในพระราชยานภายในมีพื้นที่กว้างขวาง ที่นั่งกว้างพอที่จะรองรับหลี่จิ่งหนานและหวาชิงเสวี่ยได้ทั้งยังอบอุ่นและสว่างไสวอีกด้วย

        หวาชิงเสวี่ยถอนหายใจออกมาอย่างสบายใจ

        หลี่จิ่งหนานเอี้ยวตัวไปข้างหนึ่งเอามือคลำใต้ที่วางแขนพักหนึ่ง ก่อนจะดึงลิ้นชักออกมา ที่แท้ที่นั่งนี้ก็มีช่องลับด้วยข้างในมีของว่างหลากหลายแบบเลย

        เขาดันลิ้นชักเข้ามาที่อ้อมแขนหวาชิงเสวี่ย“นี่ กินเสียหน่อยสิ”

        ของว่างที่เตรียมสำรองไว้พวกนี้ไม่มีทางที่จะร้อนอยู่แล้วหวาชิงเสวี่ยลองกินไปชิ้นหนึ่ง ก็ไม่ค่อยอยากกินต่อ ถึงจะหิวจริงๆ แต่ตอนนี้อยากดื่มอะไรอุ่นๆมากกว่า จะเป็นน้ำแกงหรืออะไรก็ได้ที่ทำให้ร่างกายอบอุ่น...

        หลี่จิ่งหนานเหมือนรู้ใจยกกาน้ำชาบนโต๊ะมารินน้ำชาดอกเบญจมาศให้หนึ่งถ้วย

        ไอร้อนลอยพวยพุ่งขึ้นมาหวาชิงเสวี่ยรับมาไว้ในมือ รู้สึกอุ่นขึ้นมาทันที

        นางอดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่าความเป็นอยู่ของฮ่องเต้นั้นช่างแตกต่างจริงๆ มีน้ำชาร้อนๆ ดื่มได้ทุกที่ทุกเวลา

        เมื่อได้น้ำชาร้อน ก็ทำให้กินของว่างได้คล่องคอขึ้น

        หวาชิงเสวี่ยนั่งกินดื่มอยู่บนพระราชยานของหลี่จิ่งหนานรู้สึกว่าตนได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าพระราชยานเคลื่อนที่ไปถึงไหนแล้วกระทั่งมันหยุดลง

        นางเปิดม่านที่ปักลายมังกรสีทองพบว่าพระราชยานจอดอยู่ที่หน้าประตูวัง

        “หือ?”นางหันหน้าไปถามหลี่จิ่งหนานด้วยความสงสัย “เมื่อครู่ไม่ได้บอกว่าจะพาข้าไปเดินเล่นในวังหรอกหรือ?”

        หลี่จิ่งหนานยิ้ม “เอาไว้คราวหน้านะวันนี้มันเย็นมากแล้ว”

        “ก็จริง อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเสวยมื้อเย็นแล้วสินะ”หวาชิงเสวี่ยบ่นเบาๆ “ไม่ได้ทำอะไรเลย ก็ผ่านไปจะหมดวันแล้ว...”

        หลี่จิ่งหนานเหมือนไม่ได้ยินยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าเห็นรถม้าข้างนอกเหมือนจะเป็นของจวนเว่ยหย่วนโหว แม่ทัพฟู่มารับเจ้าใช่หรือไม่?”

        หวาชิงเสวี่ยเหลือบตาไปมองอีกครั้งหน้าประตูวังมีรถม้าจอดอยู่จริงๆ ด้วย

        ฟู่ถิงเย่มาหรือ?...เขาได้รับแจ้งจากองครักษ์ จึงมาที่นี่เพื่อรอนางหรือ?

        “ดูเหมือนว่าจะเป็นท่านแม่ทัพจริงๆ...” หวาชิงเสวี่ยบอกกับหลี่จิ่งหนาน “คงต้องนัดกันใหม่ครั้งหน้าแล้ว แต่จะเข้าไปในวังมันยุ่งยากครั้งหน้าเจ้าก็ออกมาข้างนอกสิ”

        หลี่จิ่งหนานยิ้มกว้างแล้วพยักหน้า“รู้แล้ว”

        เขาส่งหวาชิงเสวี่ยลงจากพระราชยานยืนอยู่ข้างประตูวัง ไม่ได้ตามออกไป ส่งสายตามองนางเดินออกไป เมื่อเห็นหวาชิงเสวี่ยนั่งรถม้าไปแล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่จิ่งหนานก็ค่อยๆ จางหายไป กลับกลายเป็นสีหน้ามืดครึ้มเย็นชา

        “กลับ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้วหันหลังขึ้นไปบนพระราชยาน

        เสี่ยวโต้วจื่อเดินตามอยู่ข้างๆพระราชยาน จึงเปล่งเสียงอันดัง “ยกเกี้ยว!”

        ...

        ในขณะเดียวกันนั้น เจิ้งซูเหวินก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

        เมื่อได้ยินนางกำนัลบอกว่าหวาชิงเสวี่ยออกจากวังหลวงไปโดยการนั่งพระราชยานของฮ่องเต้นางก็ระเบิดโทสะทันที!

        ถ้วยน้ำชาในมือถูกขว้างออกไปตกแตกกระจัดกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

        “ใช้ได้ที่ไหน! ใช้ได้ที่ไหนกัน!”เจิ้งซูเหวินโกรธจัด “ผู้ที่นั่งบนพระราชยานได้มีเพียงโอรสสวรรค์เท่านั้น! แม้แต่อายเจีย[2] ยังแตะต้องไม่ได้! นางที่เป็นเพียงสามัญชน เหตุใดจึงได้นั่งพระราชยาน?เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี!”

        เหล่าข้ารับใช้ที่คอยปรนนิบัติในห้องต่างก็คุกเข่าลงกับพื้น

        “ไทเฮาทรงระงับโทสะ!”

        “ไทเฮาทรงระงับโทสะด้วย!”

        “ตั้งใจชัดๆ!” เจิ้งซูเหวินรู้สึกกลัดกลุ้มทรมานใจอย่างยิ่ง“ฝ่าบาทตั้งใจทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกับอายเจีย! เพียงเพื่อสตรีไม่มีหัวนอนปลายเท้าผู้หนึ่งเพื่อคนนอกแค่คนเดียว!”

        ร่างในชุดสีเหลืองสดก้าวเข้ามาในห้องเสียงม่านลูกปัดกระทบเสียดสีกันจนเกิดเสียง

        “สิ่งที่เสด็จแม่ทำลงไปในวันนี้หมายความว่าอย่างไร?”หลี่จิ่งหนานมองพระนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        เจิ้งซูเหวินเงยหน้าขึ้นมองหลี่จิ่งหนานตรงๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเคียดแค้น “ฝ่าบาท ช่างเลอะเลือนยิ่งนัก!สตรีนางนั้นเอายาอะไรให้พระองค์กันแน่ ถึงได้ให้นางนั่งบนพระราชยานเช่นนี้?!”

        หลี่จิ่งหนานยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วพูดประชดประชันว่า “ถ้าหากไม่ให้นางนั่งราชยาน เจิ้นเกรงว่านางจะหนาวจนสลบไปเสียก่อนน่ะสิ”

        “นางเป็นคนของฟู่ถิงเย่!”เจิ้งซูเหวินโกรธจนถึงขีดสุด ฟาดมือลงบนโต๊ะ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง “ฝ่าบาททรงลืมไปแล้วหรือว่าครั้งนั้นฟู่ถิงเย่เคยบีบบังคับพวกเราสองแม่ลูกอย่างไร?ฟู่ถิงเย่ทะเยอทะยานไม่รู้จักพอผู้นั้น! ไยพระองค์จึงคบค้ากับคนของเขาได้?”

        ——————————————————————

        [1]พระราชยาน（御辇）คือรถพระที่นั่ง ใช้เรียกพาหนะของฮ่องเต้

        [2]อายเจีย（哀家）คำเรียกแทนตัวเองของไทเฮาแปลว่าผู้น่าสงสารเพราะสูญเสียพระสวามีไป