Ep.5
เรนนี่ ||Part||
ไลน์กลุ่ม 'ลูกหมูอู๊ดอู๊ด'
' พวกมึง เขียนบันทึกการฝึกงานของวันนี้กันยัง?'
" ยัง มึงอ่ะ?" ฉันถามยัยเมษา
' Not yet ค่ะ'
' ี้เีจัง' เสียงยัยลมหนาว
' เฮ้ย พวกมึงเดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ จะออกไปเซเว่นแป๊บนึง หิวว่ะ'
" อ้าวนี่มึงยังไม่ได้กินข้าวหรออีพริ้ม 3ทุ่มเนี่ยนะ?!"
' ยังอ่ะดิ นี่เพิ่งจะเลิกงานเนี่ย แค่นี้แหละเดี๋ยวจะดึก บายย'
" พวกมึง เมษา ลมหนาว งั้นแค่นี้ก่อนก็ได้ พวกมึงจะได้พักผ่อน"
' พวกกู หรือมึงกันแน่ ฮ่าๆๆ' ยัยเมษาตอบ ก็ฉันง่วงอ่ะ ตาจะปิดอยู่แล้ว
" ฮ่าๆๆ เออกูนี่แหละ ทำเป็รู้ดี ไปล่ะ กูง่วงแล้ว"
.............
เป็อันสิ้นสุดการวิดีโอคอลของไลน์กลุ่ม ลูกหมูอู๊ดอู๊ดวันนี้ กำลังสงสัยใช่มั้ยว่าเพื่อนฉันทุกคนทั้ง ยัยพริ้มเพรา ยัยลมหนาว แล้วก็ยัยเมษาเนี่ยถึงมาอยู่ในไลน์กลุ่มได้ ที่พวกมันรู้จักกันก็เพราะฉันเนี่ยแหละ แบบว่าเคมีเข้ากัน มองตารู้ใจ คบเพื่อนคนไหนก็ถูกคอไปกันได้ ฉันพาพวกมันทั้งหลายมาเจอกันบ่อยจนพวกมันเองก็สนิทกันไปละ เอาล่ะ ฉันคิดว่าฉันควรต้องนอนได้แล้ว เพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นสาย
..................................................................................
" เรนนี่ เป็ไง ฝึกงานที่นี่โอเคมั้ย?" พี่โจโจ้ถามฉัน พี่โจโจ้เป็รุ่นพี่ของฉันหนึ่งปีน่ะ เรียนมหาลัยเดียวกัน แต่ตอนเรียนไม่เคยรู้จักกันหรอก ไม่เคยเห็นหน้าไม่เคยคุยด้วย เพราะเรียนคนละคณะ เพิ่งมารู้จักกันที่นี่แหละ พี่แกเคยฝึกงานที่นี่เหมือนกันเมื่อปีที่แล้ว แล้วก็ได้ทำงานต่อเลย ชีวิตดีอ่ะไม่ต้องไปวิ่งแข่งขันกันหางานหลังเรียนจบ ฝึกเสร็จก็เข้าทำงานต่อเลย พี่เขาเก่งด้วยแหละ ได้ข่าวจากพี่ๆที่นี่เขาเมาท์กันว่า พี่โจ้แกเพิ่งโดนแฟนบอกเลิกอ่ะ ่นี้กำลังเฮิร์ท ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทั้งที่หน้าตารวมไปถึงมันสมองและความสามารถดีขนาดนี้ คนที่ดีพร้อมขนาดนี้ทำไมถึงโดนเทเอาซะได้ พี่โจ้นิสัยดีนะ ดูแลใส่ใจถามไถ่คอยให้คำปรึกษาฉันตลอดการฝึกงานที่ผ่านมา คอยถามเสมอว่า 'โอเคมั้ย ไหวป่าว สู้ๆนะ' ไรเงี้ย //// ฉันยิ่งแพ้คนเอาใจใส่อยู่ด้วย
" ไหวค่ะ พี่โจโจ้ สบายมาก ฝึกงานที่นี่สนุกมากเลยค่ะ" วันก่อนยังบ่นเป็น้ำไหลไฟดับอยู่เลย ฉันนี่ก็ นะ.. ฉันปั้นหน้ายิ้มตอบพี่โจ้ไปว่า ส.บ.ม สบายมาก
"ฮ่าๆๆๆ จริงๆเล้ย เรานี่ ยังไงก็สู้ๆนะ" พี่โจ้ยื่นมือมายีผมฉัน ฉันเอียงหัวหลบนิดหน่อย ก็คนมันใอ่ะ เขินด้วย //////
" ค่า ซู่ๆ ขอบคุณนะคะพี่โจโจ้" ฉันทำเสียงซู่ๆให้ดูมุ้งมิ้ง พร้อมชูสองนิ้วขึ้นมา
" แล้วก็เลิกเรียกพี่ว่า โจโจ้ ได้แล้ว บอกแล้วให้เรียกพี่โจ้เฉยๆ เรียกโจโจ้แล้วฟังดูไม่แมนเลยอ่ะ มันดูหน่อมแน้มอ่ะ พี่ไม่ชอบ" พี่แกบอกแล้วยกมือเกาท้ายทอยเบาๆ ฮ่อยยย น่ารักกก
" ทำไมคะ น่ารักดีออกค่ะ พี่โจโจ้!! " ฮ่าๆๆๆ ฉันอดที่จะแกล้งพี่เขาไม่ได้
" ไปๆ ไปไหนก็ไปเลยเราอ่ะ เดี๋ยวเถอะเดี๋ยวจะโดน"
ตอนนี้ฉันกำลังเดินไปซื้อข้าวน่ะ เป็ร้านอาหารที่เปิดขายในสนามบินแห่งนี้นี่แหละ ปกติพี่ๆพนักงานรวมถึงเด็กฝึกงานอย่างฉันด้วยนี่แหละ ไม่ต้องซื้อข้าวมากินเองเลย เพราะทุกทีพี่ต่ายแกจะซื้อของกินมาเป็ประจำ หิ้วมาทีนี่เต็มไม้เต็มมือ ไม่ต้องอดอยากกัน ไม่ต้องเสียตังค์ซื้อกินเองด้วย ฮ่าๆๆๆ พี่ต่ายน่ารัก หนูรักพี่ต่ายนะคะ ???????? แต่วันนี้พี่แกลางานกะทันหันน่ะ พวกเราทุกคนซึ่งมีพี่ต่ายคอยอุปถัมภ์ แต่วันนี้อด ก็เลยต้องออกมาหาซื้ออะไรกินเอง ฉันคิดว่าจะนั่งกินที่ร้านเนี่ยแหละ ยังพอมีเวลาอยู่ รีบกินจะได้รีบกลับไปทำงานต่อ
ระหว่างที่ฉันกำลังตักข้าวยัดเข้าปากด้วยความหิวโหยอยู่นั้น ฉันรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องฉันอยู่เลยอ่ะ ฉันหันซ้าย หันขวา ไม่เห็นมีใครจ้องเลย ทุกคนก็กินข้าว ทำธุระอะไรปกติ หรือฉันจะคิดไปเอง ใช่แหละ ฉันคงคิดไปเอง หลอนนะเนี่ยย
หลังจากกินอิ่มฉันก็รีบกลับมาที่ออฟฟิศ เพื่อดูเอกสารต่างๆ
" น้องเรนนี่ พี่อ้อยเรียกให้ไปหาแน่ะ"
" ค่ะ พี่ฟ้า" พี่ฟ้าอยู่ประจำออฟฟิศของสายการบินที่นี่ แต่หน้าพี่เขาอย่างโหดอ่ะ ไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ หน้าไม่ค่อยเป็มิตรแต่ใจดีนะ จากที่สังเกตมาประมาณเกือบสามอาทิตย์
ก๊อกๆๆๆ
" ขออนุญาตค่ะ" ฉันเคาะประตูแล้วเปิดเบาๆ
" อ้าว เรนนี่นั่งก่อน พี่มีเื่จะคุยด้วย"
"............." ฉันนั่งลงแล้วรอฟัง
" ทำไมอยู่ๆ คุณราชสีห์ถึงได้เรียกให้เราไปพบอ่ะ? เคยเจอกันแล้วหรอ? แล้วไปเจอกันได้ยังไง? ไปทำอะไรผิดมารึเปล่า?" หืมม คุณราชสีห์??
" เอ่อ..คุณราชสีห์ คือใครหรอคะ?"
" อ้าว นี่เราไม่รู้จักหรอ คุณราชสีห์น่ะเขาเป็หุ้นส่วนของสนามบินนี้"
" อ๋อ หรอคะ? แล้วเขาอยากจะพบหนูหรอคะ?"
" ใช่ เขาบอกว่า ให้เราเข้าไปพบเขาที่ห้อง วันนี้ เวลาบ่ายโมงสี่สิบห้า" แล้วทำไมพี่อ้อยต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยนะ มีอะไรหรือเปล่า? หรือว่าเขาเป็คนที่ดุมาก หรือเขาจะเป็ตาแก่พุงย้วยโรคจิตที่ชอบออฟเด็กๆสาวๆ สวยๆอย่างฉัน รึเปล่านะ? หรือว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าฉัน?!
" เอ่อ พี่อ้อยคะ หนูถามได้มั้ยคะ ว่าการที่คุณราชสีห์ เขาเรียกให้นักศึกษาฝึกงานอย่างหนูไปพบเนี่ย มันคือเื่ดีหรือไม่ดีคะ?"
"..................."
"..................." ??
" พี่ก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน เพราะพี่ก็ไม่รู้ แต่ถ้าเรนนี่มีปัญหาอะไร หรือเกิดเื่อะไรขึ้น ปรึกษาพี่ได้นะ" อ่าว ทำไมพี่อ้อยพูดแบบนั้น มันเื่อะไรกันล่ะเนี่ย
" ค่ะ" ....... อิหยังวะ
" ไปทำงานต่อได้แล้วไป แล้วก็จะได้เตรียมตัวด้วย อย่าลืมเื่ไปพบคุณราชสีห์ นี่ก็บ่ายโมงสิบนาทีแล้ว ไปก่อนเวลาจะดีมาก" พี่แกปรับอารมณ์เร็วจริง
"ค่า.." ฉันลาพี่อ้อยแล้วออกมา เตรียมตัวไปพบคุณราชสีห์ ทำไมนะ? ทำไมเขาต้องอยากพบฉันด้วย งงเด้ออ
********* To be continued
อย่าลืมติดตามตอนต่อไป และอย่าลืมคอมเม้นท์ติชม แนะนำ หรือให้กำลังใจไรท์ก็ได้นะคะ ????????
111K
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
