แก้วนพคุณ

เด็กทุกชั้นจะมีเวรออกมาทำกิจกรรมหน้าเสาธง โดยจะหมุนเวียน            เปลี่ยนกันมาตลอด1 ปี ส่วนใหญ่พวกเขาจะใช้วิธีจับฉลากเพราะว่าไม่มีใครอยากออกมาหน้าเสาธงนัก อาทิตย์นี้เป็๲เวร ของเด็ก ม.3แบ่งกันไปในแต่ละวัน เด็ก ม.3 มี 5 ห้องพอดี แบ่งกันไป 5 วัน จะเป็๲ห้องละกี่คนก็ได้แต่ส่วนใหญ่จะออกมาห้องละ 2 คน คือนำร้องเพลงชาติ 1 คน และนำสวดมนต์ 1 คนพริมาโดนเวรออกมาพร้อมกับยามา หล่อนไม่ชอบเลย ปกติออกมาพูดหน้าห้องขา ก็สั่นจะตายอยู่แล้วนี่ให้ออกมาพูดหน้าเสาธงหล่อนจะเป็๲ลมตาย

        “ลูกแก้วเอานำสวดมนต์ไปก็แล้วกันง่ายๆ เดี๋ยวปลาทูร้องเพลงชาติและก็กิจกรรมอื่นๆ เอง” ยามาแบ่งให้เสร็จสรรพพริมาได้แต่พยักหน้า      สวดมนต์เหรอ? แน่นอนหล่อนสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืนอยู่แล้วคุณตากับคุณยาย สอนไว้ แค่นี้หล่อนจำได้สบายมาก ยามานำร้องเพลงเคารพธงชาติหล่อนพูดได้อย่างคล่องแคล่วจนจบยามาหันมาส่งสัญญาณให้พริมานำสวดมนต์ เด็กหญิงเดินไปที่หน้าเสาธง ผู้คนข้างล่างเยอะจัง ทุกคนมองมาที่หล่อน มองจากตรงนี้เห็นหน้าทุกคนชัดไปหมด นั่นคเชนทร์...เขาโบกมือหยอยๆ ให้หล่อน ใกล้ๆกันนั้น หล่อนเห็นนพคุณเขามองมาอยู่เช่นกัน ยังมีชัยยศที่ตอนนี้ถือกล้องโทรศัพท์ไว้ในมือพริมามือสั่นไปหมดหล่อนไม่ชอบเป็๞ที่สนใจ...อยากเป็๞ลมจังแต่ทำไมร่างกายมันสบายดีนะ...เอาวะพริมาจับไมค์ เด็กหญิงเริ่มนำสวดมนต์

        “อะระหังสัมมา สัมพุทโธ ภะคะวา พุทธัง ภะคะวันตัง อภิวาเทมิ (กราบ)

        สวากขาโต สัมพุทโธ ภะคะวา พุทธังภะคะวันตัง อภิวาเทมิ (กราบ)

        สวากขาโต ภะคะวา ธัมโมธัมมังนะมัสสามิ (กราบ) ถึงตอนนี้พริมาชะงักเล็กน้อยหล่อนมองท้องฟ้าเหมือนกำลังจะนึกอะไรสักอย่าง เอ๊ะ! เหมือนวรรคนี้หล่อนท่องไปหรือยังนะ?

        สุปะฏิปปันโน ภะคะวา ธัมโมธัมมังนะมัสสามิ (กราบ) ทำไมบทสวดมนต์มันยาวจังวะ? ถึงพระธรรมแล้วทำไมยังไม่ไปไหนสักที พริมากำลังจะท่องอีกครั้งครูเวรประจำวันเดินขึ้นมาหน้าเสาธงตรงมาที่หล่อนพริมาเห็นสีหน้าครูเหมือนกลั้นขำสุดๆ แต่หล่อนก็ยังไม่เข้าใจหันไปหายามาหวังจะให้เพื่อนช่วย...นั่นยิ่งแล้วใหญ่เพราะเพื่อนหล่อนกำลังปิดปากขำอย่างหนัก

        “พอ! พอแล้วพริมา ถ้าเธอนำสวดมนต์ต่อรับรองวันนี้เพื่อนๆไม่ต้องเข้าเรียนกันพอดี” สิ้นคำครูเท่านั้นแหละ เสียงหัวเราะดังไปทั่วทุกทิศพริมาก็ยังไม่เข้าใจว่าหล่อนนำสวดมนต์แล้วพวกนั้นหัวเราะอะไรกัน ยามารู้งาน หล่อนเข้ามารับหน้าที่ต่ออย่างรวดเร็วหล่อนนำกล่าวปฏิญาณและกิจกรรมอื่นๆ ต่อจนจบ พริมามองลงไปข้างล่างเห็นคเชนทร์กำลังหัวเราะและยก     หัวแม่มือส่งมาให้ส่วนนพคุณเสมองไปทางอื่น แต่พริมาเห็น...เขากำลังกลั้นขำ ชัยยศยังไม่หยุดถ่ายและเขาหัวเราะไปถ่าย Facebook Liveไป ส่วนมาริสา... หัวหน้าห้องตอนนี้มีสีหน้าปั้นยากคอยปรามเพื่อนๆที่กำลังหัวเราะให้หยุดอยู่ในระเบียบ จนถึงตอนนี้พริมาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีจบกิจกรรมหน้าเสาธงทุกคนเดินตามแถวแยกย้ายเข้าห้องตัวเอง ยามากลับมายืนข้าง  พริมาพร้อมกระซิบให้กำลังใจเพื่อน

        “เอาน่า เดี๋ยวเค้าก็ลืมกันมันไม่ได้ร้ายแรงอะไร...น่ารักดีออก” ตอนนี้หล่อนเริ่มขำอีกแล้ว

        “บอกหน่อยขำอะไรกัน”พริมาทำปากยื่นอย่างขัดใจ มาถึงตอนนี้หล่อนก็ยังไม่เข้าใจ

        “โอ๊ย! ลูกแก้ว เธอนี่น่ารักชะมัดเลย”ยามาเข้ามากอดเพื่อนของหล่อนเพราะไม่เคยเห็นใครใสซื่อแบบนี้มาก่อนในชีวิต

        “ไม่มีอะไรหรอก เขาก็ขำกันไปเรื่อยแหละ”ยามาหลบตาไปทางอื่นถ้าไม่รู้เ๱ื่๵๹ก็ดีปล่อยให้อึนๆ งงๆไปก็แล้วกันเดี๋ยวคนก็ลืมกันแล้ว ยามาจูงมือ พริมาให้กลับเข้าห้องไปพร้อมกัน 

        “น้องพริมาสวดมนต์ให้พี่ฟังหน่อย”กลุ่มเด็ก ม.4 ที่เดินสวนมาแซวพริมา เรียกเสียงหัวเราะในกลุ่มนั้นได้อย่างครื้นเครง

        “ครูเรียกแล้วพี่! รีบๆ ไปเข้าเรียนสิ”ยามายืนเท้าเอว

        “ปลาทู...ลูกแก้วว่ามันต้องมีอะไรแน่บอกมาเถอะ” ยามาอ่อนใจ หล่อนควักโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิด Facebook Live ที่ชัยยศแชร์ไว้ให้พริมาดู รอบแรกพริมาก็ยังไม่เข้าใจแต่พอฟังและดูรอบที่สองเด็กหญิงอายหน้าแดง

        “ปลาทู...ทำไงดีล่ะ ลูกแก้วอาย”ยามากลั้นขำ ตอนแรกหล่อนว่าจะยังไม่เปิดคลิปนี้ตอนนี้ (กะจะไปดูที่บ้าน)เพราะหล่อนสงสารพริมา แต่พอดูคลิปแล้วก็อดขำไม่ได้ กลั้นไม่อยู่จริง ๆ

        “ฮ่าๆๆๆๆๆโอ๊ย! ฮ่าๆๆๆๆๆ” ยามาเช็ดน้ำตาที่ตอนนี้หล่อนควบคุมไม่ได้ มันขำ...ขำจนน้ำตาไหล พริมาดูคลิปนั้น...ตอนนี้มีคนเข้ามากดถูกใจมากกว่า500 แล้ว หล่อนเห็นแม่เข้ามาคอมเม้นท์ในนั้นด้วย

        “ว้ายตายแล้ว นั่นลูกสาวฉัน”พริมาอยากแทรกแผ่นดินหนี           ยามาหัวเราะไปปลอบเพื่อนไประหว่างทางมีเด็กเข้ามาแซวพริมาเป็๞ระยะหล่อนได้แต่เดินก้มหน้า...สาวน้อยคิดถึงหน้านพคุณที่แม้เขาจะไม่ได้มองหรือหัวเราะหล่อนโดยตรงเหมือนคนอื่นแต่หล่อนเห็น...เห็นเขาแอบขำ แม้จะแค่เสี้ยววินาทีก็ตามคุณชายใหญ่แอบขำหล่อน...น่าขายหน้าที่สุด!!!