จางอี้ฝานที่ยืนคิดสักพักเลยตัดสินใจออกไปเดินเล่นเพื่อที่จะทบทวนความคิดจางอี้ฝานเดินมาซักพักก็ถึงหน้าบ้านของหลิวซวง จางอี้ฟานได้ยินเสียงเด็กเล่นกันสนุกสนานเสียงนั้นคุ้นเคยจานอี้ฝานจึงเดินไปดู ภาพที่เห็นคือบุตรสาวของจางอี้ฝานกำลังเล่น ซืออิงหลานสาวของหลิวซวง ภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบุตรสาวของตนกำลังเล่นสนุกมีเสียงหัวเราะมีรอยยิ้ม เขาเป็พ่อเช่นไรแม้แต่รอยยิ้มบุตรสาวเขายังไม่เคยเห็น หรือเห็นก็สามารถนับครั้งได้บุตรสาวเขาอายุเท่าใดแล้วทำไมถึงมีร่างกายผอมแห้งเช่นนี้จางอี้ฝานที่ไม่เคยสังเกตร่างกายของบุตรสาวได้ยืนมองร่างกายของบุตรสาวกับหลานสาวของหลิวซวงเด็กสาว 2 คนมีอายุเท่ากัน แต่มันช่างแตกต่างกันเหลือเกินบุตรสาวของเขาช่างผอมเหลือแต่โครงกระดูก เด็กสาวอายุประมาณนี้ต้องเป็เด็กสาวที่น่ารักสิแต่บุตรสาวของเขากับเป็เช่นนี้หรือ
"อ้าวอีสานมีอะไรหรือทำไมมายืนอยู่หน้าบ้านข้าล่ะ"
หลิวซวงที่กลับมาจากการเก็บผักบนเขาเห็นจางอี้ฟานยืนมองหลานสาวกับบุตรสาวของจางอี้ฟานอยู่ หลิวซวงเลยเข้าไปเอ่ยถามเป็การทักทาย
"ท่านป้าหลิวมาจากที่ใดหรือขอรับ"
"อ๋อข้ามาจากเก็บผักบนเขาน่ะ เห็นว่าเ้าไปล่าสัตว์หลายวันได้สัตว์กลับมาเยอะละสิ"
"ก็ไม่เยอะหรอกครับนำไปขายได้เพียงแค่ 4 ตําลึงเท่านั้น"
"ตายจริง 4 ตำลึงก็ถือว่าเยอะแล้วนะ"
"ส่วนมากจะเป็สัตว์ที่ยังมีชีวิตอยู่นะครับเลยสามารถขายได้ราคาดีกว่าสัตว์ที่ไม่มีชีวิต"
"ดีจริง แล้วนี่เ้ามาทำอะไรที่บ้านข้ามาตามลูกเ้ากลับบ้านหรือ"
"เปล่าขอรับท่านป้าหลิว ข้าออกมาเดินเล่น ข้าเห็นบุตรสาวของข้ากำลังเล่นกับหลานสาวของข้าอยู่ ข้าเลยยืนดูพวกเขาสักหน่อยนะขอรับ"
"งั้นข้าขอตัวเข้าบ้านก่อนนะข้าจะนำผักที่เก็บมาจากบนเขาไปทำอาหารกินเย็นนี้"
"ขอรับท่านป้าหลิว"
หลังจากหลิวซวงเดินเข้าบ้านไป จางอี้ฝานก็ยืนดูบุตรสาวเล่นกับซืออีกซัก พักก็เดินกลับบ้าน เมื่อจางอี้ฝานเดินกลับมาถึงบ้านก็เห็นบุตรชายกลับมาจากการนำเงินไปจ่ายค่ารักษาแก่ท่านหมอชุยพอดี
"ท่านพ่อมีอะไรหรือขอรับทำไมท่านพ่อถึงได้มองข้างๆเช่นนี้"
"ิเอ๋อพ่อละเลยต่อเ้าต่อแม่เ้าต่อน้องสาวของเ้าเ้าให้อภัยพ่อคนนี้ได้หรือไม่"
"ท่านพ่อข้าไม่คิดจะโกรธท่านพ่อหรอก ตัวข้าก็เข้าใจว่าท่านพ่อกตัญญูต่อท่านปู่ แต่ข้ากับน้องสาวกับท่านแม่ก็อยากมีชีวิตที่ดีกว่าการอยู่ที่บ้านหลังนี้ ข้าได้เห็นชีวิตของเด็กบ้านอื่นแต่กลับมามองชีวิตของข้าและน้องสาวทำไมอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันแต่ชีวิตของข้ากับน้องสาวถึงแตกต่างเช่นนี้ อย่านำไปเทียบกับเด็กในหมู่บ้านเลยขอรับเทียบกับบุตรชายของท่านป้าใหญ่ดีกว่าคนที่อยู่บ้านครัวเรือนเดียวกันแต่กลับมีร่างกายที่แตกต่างกัน"
จางอี้ฝานที่ได้ยินคำพูดของบุตรชายก็รู้สึกอึ้งไปเลยเพราะคำพูดของบุตรชายเขามันจริงเสียทุกอย่าง
"ิเอ๋อพ่อขอโทษต่อไปนี้พ่อจะไม่ให้ชีวิตของเ้าและน้องสาวและท่านแม่ของเ้าเป็เช่นนี้อีกแล้วพ่อจะไปคุยเื่การแยกบ้านกับท่านปู่เ้าต่อไปนี้พวกเราจะได้มีบ้านเป็ของตัวเอง"
"จริงหรือครับท่านพ่อ"
"จริงสิเดี๋ยวพ่อจะคุยเื่การแยกบ้านกับท่านปู่ของเ้าในวันเย็นนี้"
"ดีขอรับท่านพ่อท่านแม่อยู่ที่ใดหรือขอรับ"
"แม่เ้ารึนางน่าจะอยู่ในห้องเ้าเข้าไปดูนางอยู่ในห้องเถอะ"
"ขอรับท่านพ่อ"
จากนั้นจางหลี่ิก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องไปหามารดาด้วยรอยยิ้ม
"อ้าวิลูกกลับมาแล้วรึ"
"ขอรับท่านแม่ เมื่อตอนก่อนข้าจะเข้ามาท่านพ่อถามข้าว่าเรามีชีวิตเป็เช่นไร ข้าก็บอกท่านพ่อไปตามตรงว่าชีวิตของข้ามันช่างแตกต่างจากเด็กในหมู่บ้านเหลือเกินแต่ข้าบอกท่านพ่อว่าไม่ต้องไปเปรียบเทียบกับเด็กในหมู่บ้านหรอก ให้เปรียบเทียบกับคนที่อยู่ในบ้านเดียวกันดีกว่า แบบลูกของป้าใหญ่ท่านพ่อที่ได้ยินข้าพูดแบบนั้นท่านพ่อก็รู้สึกอึ้งไปเลยนะขอรับท่านแม่"
"แล้วท่านพ่อเ้าว่าเช่นไรล่ะ"
"ท่านพ่อก็บอกว่าเย็นวันนี้ท่านพ่อจะคุยกับท่านปู่เื่การย้ายบ้านขอรับท่านแม่ค้าดีใจจังเลยต่อไปนี้พวกเราก็จะมีบ้านเป็ของตัวเองแล้ว"
จาวหลี่ิพูดด้วยรอยยิ้มพอตนได้ยินว่าบิดาจะพาแยกบ้านแล้วไปอยู่บ้านที่เป็ของตนเอง หลี่หนิงฮวาก็รู้สึกดีใจอย่างมากที่ได้ยินบุตรชายพูดแบบนั้นก็รู้สึกดีใจไม่ต่างกันถือว่าการมีจางอี้ฝานยังมีความรักให้ตนและบุตรชายและบุตรสาวอยู่บ้าง ไม่ใช่เพียงแค่คิดถึงความกตัญญูที่มีต่อบิดา
"ดีแล้วต่อไปนี้พวกเราก็จะมีบ้านแล้วพวกเราเอง พวกเราก็นำผลไม้ที่อยู่ในมิติลับออกไปขายต่อไปนี้แม่จะไม่ปล่อยให้ชีวิตของพวกเ้า 2คนลำบากอีกแล้ว แล้วแม่จะส่งเ้าไปเรียนที่สำนักศึกษามีเงินเ้าอยากไปเรียนที่สำนักศึกษาหรือไม่"
"อย่าขอรับท่านแม่ข้าได้ยินลูกชายของผู้ใหญ่บ้านพูดถึงว่าสำนักศึกษาเป็ที่รวมของคนมีความรู้หากข้าได้ไปเรียนที่สำนักศึกษาก็เป็เื่ดีสิขอรับท่านแม่"
"งั้นเ้าต้องตั้งใจเรียนนะ ิเอ๋อ"
"ขอรับท่านแม่"
"นี่ก็ยามเซิน(15.00-16.59)แล้วเ้าไปตามน้องเ้าที่บ้านของป้าหลิวกลับมากินข้าวเถอะ"
"ขอรับท่านแม่ข้าไปตามนี่คือที่บ้านป้าหลิวก่อนนะขอรับ"
"เ้าไปเถอะ"
หลังจางหลี่ิออกไป หลี่หนิงฮวาก็ทำความสะอาดห้องที่มีแต่ฝุ่น และรู้สึกดีใจมากที่สามีคิดจะแยกบ้าน เื่การหย่าหลี่หนิงฮวาก็พูดจริง หากสามีของตนยังรักและกตัญญูต่อบิดามากกว่าการที่จะพาบุตรสาวและบุตรชายย้ายบ้านหลี่หนิงฮวาก็พร้อมที่จะหย่ากับจางอี้ฝานจริง