สาวทอมที่รัก ตอนที่ 3... 100%
อีกหนึ่งอาทิตย์เวียนมาถึงงานมงคลสมรสของดนัย สารวายุ กับ ที่รัก วรวรรณก็มาถึงดนัยพิมพ์บัตรเชิญเสร็จในครึ่งวันและส่งให้เมฆาและสุดใจส่งลูกน้องให้อีกสองคนเพื่อพาสุดใจกับเมฆาไปแจกบัตรเชิญสถานที่จัดงานคือบ้านของดนัย มีแผนที่ให้พร้อมกับบัตรเชิญ
สถานที่ถูกจัดเบ็ดเสร็จพร้อมทันวันงานงานเช้ากำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาที บ่าวสาวนั่งมองหน้ากันที่พื้นพรมต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย
ที่รักสวมชุดไทยเปิดไหล่ผ้าสไบทอง ทับด้วยสไบโปร่งเดินดิ้นเงินดิ้นทองตัวผ้าถุงจับจีบหน้าเนื้อทองเข้ากับสไบผมถูกช่างหวีขึ้นไปรวบไว้และติดผมปลอมให้ดูสวยหวานยิ่งขึ้น เรือนร่างสูงโปร่ง ทรวดทรงองเอวมาพร้อมที่รักดูไร้ที่ติอย่างไม่น่าเชื่อ
ดนัยอยู่ในสูทเนกไทสีทองให้เข้ากับชุดของที่รัก ทุกอย่างแม้กระทั่งช่างแต่งหน้าของที่รักฝ่ายดนัยจัดหามาหมด และตอนนี้เขากำลังมองที่รักอย่างพอใจยิ่ง
“ยิ้มหน่อยสิ”
“อย่ามาแหย่นะ”ที่รักกัดฟัน หากไม่เพราะโดนสุดใจข่มขู่สารพัดอย่างมีหรือที่รักจะยังคงนิ่งเงียบอยู่ได้ถึงตอนนี้
“คุณสวยมากเลยนะวันนี้”
“หุบปาก!” ที่รักเอ่ยดังขึ้น สุดใจกระแอมมาทีหนึ่ง
“มาได้ฤกษ์แล้ว แดน สวมแหวนให้หนูที่รักได้แล้ว” ท่านผู้ว่าฯ มีศักดิ์เป็ลุงแท้ๆของดนัยเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม
ดนัยหยิบแหวนเพชรเม็ดโตจากพานทองข้างๆคลึงเล่นกับปลายนิ้วและยื่นมือไปกุมมือที่รักไว้เขาบรรจงสวมแหวนลงไปยังนิ้วเรียวยาว ที่รักกัดปากและมองแหวนที่นิ้วตัวเองนิ่งจนสุดใจกระแอมมาอีกเลยจำเป็ใจต้องยกมือไหว้ดนัย ชายหนุ่มรับมือนั้นไว้และมองหัวคิ้วยู่ของที่รับด้วยความชอบใจสุดใจกระแอมมาอีก ที่รักเลยหยิบแหวนอีกวงมาสวมให้ดนัย ทั้งสองกุมมือกันที่รักหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา ทั้งสองก้มลงกราบแทบเท้าของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย มีพิธีสงฆ์อีกแต่ไม่นานก็เป็อันเสร็จ
ที่รักก้าวฉับๆเดินขึ้นไปชั้นสองที่จัดไว้เป็ห้องแต่งตัวของเธอ ประตูกำลังจะปิดอยู่แล้วแต่ดนัยใช้แขนกันไว้และแทรกตัวเข้าไปก่อนจะปิดประตูตามหลัง
“ออกไป!” ที่รักตวาดเสียงดังจนแสบแก้วหู
“ไม่เอานาเื่ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว”
ที่รักถลกชุดเตะดนัยท่าทางวางโต
เสียงเคาะประตูดังก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มวางมวยหนักกว่าเก่า
ดนัยขยับไปเปิดประตูแต่ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งผ่านพวกแม่บ้านเข้ามาถึงตัวเขาเสียก่อน ทั้งยังร้องห่มร้องไห้เข้ามาซบอกดนัย
“เฮียแดนเฮียจะแต่งงาน”
“ปาน!” ดนัยแข็งทื่อไปแล้ว
ผู้หญิงที่มีชื่อว่าปานปวียังคงกอดดนัยร้องไห้ที่รักขมวดคิ้วมองทั้งสองอยู่ห่างๆ
“ปานท้อง!”
ที่รักก้าวยาวๆคิดจะออกจากห้องไป ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นแต่ดนัยสลัดปานปวีออกและวิ่งไปคว้าตัวที่รักและกลับเข้ามาในห้องปิดประตูเขายังคงกอดรัดเ้าสาวของเขาไว้แน่น
“เลิกโกหกเถอะปานเฮียไม่ได้โง่นะ” ดนัยรู้ทันและคิดว่าเขาก็ไม่น่าจะพลาดแน่นอน
“ปานท้องจริงๆ”
“แล้วปานไปนอนกับใครมาเฮียรู้ว่าปานไม่ได้มีเฮียคนเดียว อย่าทำให้เฮียโกรธดีกว่าวันนี้เป็วันแต่งงานของเฮียหากปานยังอยากให้เฮียช่วยเื่เงินก็บอกมาว่าท้องกับใคร”
“ท้องกับเฮียแดน!”ปานปวียังยืนยันคำเดิม
“ถ้ายังยืนยันก็ต้องตรวจให้แน่ใจ”
“ปานไม่ตรวจ! ปานแน่ใจว่าลูกของเฮียแดน รับผิดชอบมาเลยนะ”
ที่รักหยุดดิ้นแล้วและยื่นมือออกไปจับหน้าอกปานปวี และก็เม้นปาก “โกหก!ไม่ได้ท้องสักหน่อย”
“ยายทอมบ้า! ฉันรู้นะว่าเธอไม่ชอบผู้ชายแล้วแต่งงานกับเฮียแดนทำไม”
“รู้จักฉันด้วยรึใครว่าฉันชอบผู้หญิง เฮียแดนน่ะเด็ดจะตาย ใครไม่ชอบก็บ้าแล้วแล้วเฮียแดนก็รักฉันถึงได้แต่งงานด้วย” ที่รักแกล้งซบหน้าลงกับอกดนัยและกอดเขาไว้สายตามองปานปวีอย่างผู้ชนะ ดนัยอมยิ้ม รู้ดีว่าที่รักกำลังแกล้งปานปวี
“เฮียแดน ถึงยังไงวันนี้เฮียแดนต้องยกเลิกงานแต่งนะคะปานไม่ยอมด้วย”
“นมยังกะลูกมะนาวก้นก็ไม้กระบอกดีๆ นี่เอง หน้าท้องก็ไม่เห็นป่อง ท่าทางท้องลมแล้วล่ะน้องสาวอย่าทำให้ตัวเองขายหน้าจะดีกว่านะ”
“อย่ามายุ่ง!”
“ผู้หญิงท้องจะเจ็บหน้าอกอกจะตึง แต่หล่อนนะนมยาน” ที่รักเบ้ปากและปล่อยดนัย แต่ดนัยไม่ยอมปล่อยเธอ เขากลับกอดไว้แน่นจนที่รักต้องปั้นปากใส่
“อานนท์ สุระ”ดนัยเรียกสองคนสนิท
“ครับนาย” ทั้งสองผลักประตูเข้ามาในเวลารวดเร็วเช่นกัน
“พาปานปวีไปโรงพยาบาลตรวจดูว่าท้องจริงหรือเปล่า อายุครรภ์เท่าไร สืบมาให้หมดว่าก่อนหน้านี้ปานปวีหายไปไหนกับใครมาบ้าง”ดนัยสั่งความลูกน้องก็จริง แต่ตาเขายังคงอยู่ที่ปานปวีทันได้เห็นแววตาวูบไหวลังเลของเ้าหล่อน
ปานปวีสะบัดหน้าวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็วและอับอายเป็ที่สุด ดนัยพยักหน้าให้ลูกน้องออกไปประตูห้องปิดลง ห้องนั้นเลยกลับมาเงียบอีกครั้ง
ดนัยก้มลงมองสาวทอม“เมื่อกี้จะออกไปไหน?”
“ออกไปเรียกผู้ว่าฯมาดูความสารเลวของหลานชายไง กินเดาะ ไข่ไม่เลือกที่ ไอ้ั์เอ๊ย”
ดนัยยิ้ม “ต่อไปจะไข่เป็ที่เป็ทาง” ดนัยก้มลงมาอีกลมหายใจของเขารดอยู่ข้างแก้มที่รัก
“ชิ หวังไปเถอะที่ยอมแต่งเพราะแม่หรอก”
“คุณแม่ขู่อะไรไว้หรือถึงได้หงอเชียว”
“อย่ามายุ่ง!”พูดพร้อมทั้งสบัดตัวแต่ยังถูกดนัยกอดรัดไม่ปล่อย
ดนัยยกตัวที่รักพาเดินไปนั่งที่เตียงเขานั่งลงข้างๆ สาวทอมขยับออกไปแต่ยังคงนั่งห่างไปไม่มาก อยากจะฤทธิ์มากอยู่หรอก แต่สุดใจอยู่ที่นี่ด้วยขืนทำให้มารดาโกรธ ที่รักตายแน่
ที่รักนั่งกอดอกตาขวาง ดนัยยิ้มและขยับเข้ามาใกล้ มือเขาไวพอกับความคิดเขากระชากสไบให้หลุดออกจากไหล่บาง เ้าตัวเลยตะครุบสไบไว้หมับ
“ทำอะไร?”
“ถอดออกเถอะไม่ชอบไม่ใช่เหรอ”
“ก็ไม่ชอบสิชุดบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ยุ่งยากวุ่นวาย เดินก็ลำบากตายชัก”ว่าแล้วก็ยกขาขึ้นมาข้างหนึ่งพับงอเข้าหาตัวและ วางราบกับที่นอน
“งั้นก็ถอด มาจะช่วยถอดให้ อยากดูหน่อยว่าใส่บรายังไง”
“ไอ้หื่น!”พูดพร้อมกับผลักหน้าดนัย
“คุณหื่นกว่าผมอีกรู้ไหม วันนั้นคุณจูบผมก่อน ขยี้อกผมซะแสบไปหมด ยังหาว่าอกผมทั้งแบนทั้งแข็ง”
“บ้านา!” ที่รักหน้ายู่ “นี่ คุยกันตรงๆ นะฉันน่ะก็ไม่ได้รังเกียจคุณหรอก แต่คุณทำให้ฉันไม่พอใจเองนะ ฉันบอกตรงนี้เลยว่าชอบผู้หญิงต่อไปถ้าฉันพาผู้หญิงเข้าบ้าน อย่ามายุ่งล่ะ”
“เฮ้ย! ผมเป็สามีคุณนะ”
“แล้วไงเป็แค่ในนามก็ได้นี่นา ไอ้ที่พลาดแล้วพลาดเลย ก็ช่างมันเถอะ”
“ให้ตาย”ดนัยเสยผม เหลือกตามองสูง
ที่รักลุกขึ้นและถอดชุดตรงนั้นเลยในเมื่อดนัยก็เคยเห็นของเธอมาแล้ว จะอายอะไรที่รักฮำเพลงและเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างสบายใจชุดที่ถอดยังกองอยู่ที่หน้าเตียงนั่นเอง
“คงต้องอบรมยกใหญ่เื่นี้ต้องปรึกษาแม่ยาย” ดนัยสะบัดหน้า ก้าวตึงตังออกจากห้องไปหาแม่ยายสุดใจจริงๆ
“ที่รักล่ะ?”
“อาบน้ำอยู่ครับ”ดนัยดึงแขนสุดใจเข้าหลบมุมหนึ่ง “ผมมีเื่จะปรึกษา”แล้วดนัยก็เล่าที่คุยกับที่รักให้แม่ยายฟัง
“หน็อยกล้าดียังไงจะพาหญิงเข้าบ้าน” สุดใจขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ไม่ต้องห่วงแม่จะบอกวิธีกำราบเอง”
สุดใจกระซิบกับดนัยอยู่พักใหญ่ก่อนที่ดนัยจะยิ้มออก วิธีของแม่ยายช่างง่ายดายและได้ผลดีมาแล้ว เอาล่ะเขาจะทำตามคำแนะนำก็แล้วกัน
656
