CHAPTER 07
เพื่อนสาวคนสนิท
.
.
FIERCE FARITA PART
ฉันพลิกไม้บาร์บีคิวบนเตาไปมาก่อนจะเลือกหยิบไม้ที่สุกแล้วใส่จานระหว่างรอสองคนนั้นกลับมา
ย้อนไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้า ฉันไปที่สนามแข่งรถเพื่อดูนัดล้างตาของลูกพี่ลูกน้องอย่างเฮียเฟยกับพี่ฌอห์ณนักแข่งรถมืออาชีพที่ฉันยกขึ้นหิ้งให้เป็ไอดอล เพราะพี่ปิงช่างที่อู่ประจำทีมแข่งรถของเฮียเฟยโทร.บอกฉันั้แ่ตอนเช้าแล้วว่าวันนี้ทั้งสองคนจะมาแข่งกันที่นี่ ตอนที่ฉันมาถึงก็เห็นว่าเฮียเฟยกำลังเตรียมตัวอยู่ในสนามแข่งแล้วเลยตัดสินใจเดินขึ้นไปเลือกหาที่นั่งดู้าแต่ก็ได้เจอกับพี่ปิงและหญิงสาวคนหนึ่งและใช่หญิงสาวคนนั้นก็คือพี่หมวย
ฉันแปลกใจมากที่ได้ยินจากพี่ปิงว่าพี่หมวยคือเพื่อนของเฮียเฟย…คนอย่างเฮียเฟยเนี่ยนะจะพาเพื่อนผู้หญิงมาดูตัวเองแข่งรถมันยากที่จะเชื่อเกินไป ฉันกับเฮียเฟยเฮียฟานเป็ลูกพี่ลูกน้องกันเห็นกันมาั้แ่เด็กอะไรที่มันแปลกฉันััได้เสมอเื่นี้ก็เช่นกัน เฮียเฟยจบปริญญาตรีที่เมืองไทยก็จริงแต่เฮียก็ไปเรียนต่อที่อเมริการแถมทำงานอยู่ที่นั่นก็หลายปีนานๆ ถึงจะกลับมาทีเพื่อนเฮียที่ฉันรู้จักก็มีแต่ผู้ชายพูดง่ายๆ ก็คือฉันไม่เคยรู้เลยว่าที่เมืองไทยเฮียเฟยมีเพื่อนเป็ผู้หญิง…แถมอายุมากกว่าเฮียเฟยอีกด้วย ไม่ใช่แค่ฉันที่แปลกใจทีมช่างรวมไปถึงเรซควีนของทีมเองก็ยังแปลกใจระหว่างสองคนนั้นต้องอะไรปิดบังอยู่แน่ๆ หรือว่า…
“พี่เฟียร์ซคะ” ฉันหลุดจากห้วงความคิดแล้วมองคนที่มาสะกิดเรียก
“ว่าไงอุ้ม” เรซควีนที่อายุน้อยกว่าฉันสองปีทำลับๆ ล่อๆ หันซ้ายหันขวาอย่างมีพิรุธ “มีอะไร”
“เื่พี่เฟยกับพี่สาวคนนั้นน่ะ”
“อ๋อ ว่าไงมีอะไรเหรอ”
“ดูท่าแล้วไม่น่าจะใช่แค่เพื่อนกันนะคะหนูไม่เคยเห็นพี่เฟยพาเพื่อนคนไหนมาดูแข่งรถสักคนอย่าว่าแต่ผู้หญิงเลยค่ะ ผู้ชายก็ไม่เคย” ฉันอมยิ้มให้กับคนที่มีความคิดเห็นไม่ต่างจากฉัน “แฟนพี่เฟยหรือเปล่าคะ”
“แฟนงั้นเหรอ…” ฉันขมวดคิ้วครุ่นคิดตามมที่เธอถาม “ไม่รู้สิ…อาจจะเป็แค่เพื่อนก็ได้หรืออาจจะเป็แฟนก็ได้”
ฉันหลุดยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกคนทำหน้างุนงงก็ฉันไม่รู้จริงๆ นี่นาว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันคนนี้พาสาวที่พวกเราไม่เคยเห็นหน้าไม่เคยรู้จักมาในฐานะอะไรกันแน่จะว่าเพื่อนก็แปลกจะว่าแฟนก็…ปักใจเชื่อยากเพราะเฮียเฟยมีความหลังไม่ค่อยดีกับเื่ความรักน่ะ
“มากันแล้วค่ะ” ฉันมองคนทั้งสองที่กำลังเดินกลับมานั่งหลังจากเฮียเฟยพาพี่หมวยไปเข้าห้องน้ำ
“เดี๋ยวก็รู้ว่าเพื่อนจริงหรือ…เพื่อนเล่น” ฉันยิ้มมุมปากเมื่อมองไปยังเฮียเฟยกับพี่หมวย
ฉันเดินกลับมาที่โต๊ะอีกครั้งเพื่อรอฟังคำอธิบายที่ได้ถามไปก่อนหน้านี้ ไม่ใช่แค่ฉันที่สงสัยทุกคนก็สงสัยขนาดพี่ฌอห์ณรุ่นพี่เฮียเฟยเองก็ยังสงสัย
“มาค่ะเฟียร์ซพร้อมฟังแล้ว” ฉันนั่งผสานมือไว้ใต้คางแล้วมองคนตรงหน้า
“นั่นสิ พี่ก็อยากรู้แล้วว่าไปรู้จักกันได้ยังไง” พี่ฌอห์ณที่นั่งข้างกันช่วยเสริม
“คือ” เฮียเฟยอ้ำอึ้งมองฉันทีพี่ฌอห์ณที ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆ ที่หยุดกิจกรรมทุกอย่างเพื่อรอฟังเื่ของเขากับพี่หมวย “คือว่า”
“แหม นายเฟยอ้ำอึ้งอยู่ได้” ฉันพูดตามตรงว่าตอนนี้ฉันกำลังจับผิดทั้งคู่อยู่ “ก็บอกไปสิว่านายเคยตามจีบฉันอยู่่หนึ่งไง ตอนนั้นน่ะ”
“หา!” ฉันอุทานด้วยความใ
“ว้าว” พี่ฌอห์ณก็ไม่ต่าง “เห็นนานๆ กลับไทยไม่คิดว่าจะ…”
“มันนานมาแล้วครับ ั้แ่สมัยตอนเรียนที่ไทย” ฉันขมวดคิ้ว “แล้วเราก็….เอ่อ ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว”
“อื้อ” พี่หมวยยิ้มแล้วพยักหน้าหงึกหงัก “เล่าต่อสิ”
“แล้วก็บังเอิญเจอกันอีกครั้งตอนที่ผมไปดื่มกับเฮียฟาน” ยิ่งฟังก็ยิ่งแปลกใจกับท่าทีตะกุกตะกักของเฮียเฟย “เอ่อจากนั้นเราก็เจอกันบ่อยขึ้น”
“ถ้างั้นแบบนี้ก็ไม่ใช่เพื่อนน่ะสิคะ” เป็อุ้มที่โพล่งขึ้นเรียกความสนใจของทุกคน “แบบนี้เรียกว่าคบกันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ”
“ไม่ใช่!!” ทั้งสองคนปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกันจนฉันหลุดขำกับท่าทีลนลานของสองคนนี้ เอาล่ะเฮียเฟยอาจจะโกหกคนอื่นได้แต่เขาโกหกฉันไม่ได้แน่นอน
“นายเฟยอึกอักอยู่ได้ ฉันเล่าเอง” ถึงแม้จะพูดกับเฮียเฟยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่แวบหนึ่งฉันเห็นสายตาดุๆ ที่พี่หมวยส่งให้กับเฮียเฟย “คือนายเฟยเคยจีบพี่ก็จริงแต่เขา…ไม่ใช่สเปคพี่น่ะ”
“คุณก็ไม่ใช่สเปคผม” เฮียเฟยพูดแทรกทันทีแต่แล้วก็ต้องรีบแก้ “อ่า หมายถึงพอคิดๆ ดูแล้วหมวยก็ไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ผมชอบ ผมก็เลยเลิกจีบ”
“แหม นายเฟยฉันปฏิเสธนายต่างหากลืมเหรอ” ฉันเปลี่ยนจากเท้าคางเป็กอดอกมองการเล่นละครของคนทั้งคู่ ไม่เนียนเอาซะเลย “คืองี้นะ หลังจากที่ปฏิเสธนายเฟยเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยนานมากจนวันนั้นที่เจอในไนต์คลับ พอเจอกันนายเฟยก็เข้ามาทักทายพี่”
“ผม?” เฮียเฟยชี้นิ้วหาตัวเองอย่างงงๆ
“แหม ทำเป็จำไม่ได้” พี่หมวยทำทีเขินอายแล้วฟาดมือไปที่ไหล่ของเฮียเฟยจนเสียงดัง “แบบว่ายังไงดีล่ะ คนมันคุ้นเคยนั่นแหละเราเลยเป็เพื่อนที่ดีต่อกัน”
“อ่า อือตามนั้น” ฉันหลุดยิ้มตอนที่เห็นหน้าเฮียเฟยเออออตามที่พี่หมวยพูด หน้าเหมือนโดนบังคับสุดๆ
“แล้ววันนี้เราก็บังเอิญเจอกัน พอรู้ว่านายเฟยจะมาแข่งรถพี่ก็เลยขอตามมาด้วยแค่นั้นเอง”
“เอาล่ะทุกคนเื่มันก็เป็อย่างที่หมวยเล่าให้ฟัง” เฮียเฟยรีบตัดบท “ทีนี้ก็เลิกถามได้แล้วนะว่าเราสองคนรู้จักกันได้ยังไง เรามาฉลองกันต่อเถอะมาๆ”
ถึงแม้เื่ที่เขาสองคนผลัดกันเล่าจะไม่สมจริงในสายตาฉันแต่คนอื่นกลับเชื่ออย่างง่ายดาย อะไรกันนี่มันละครตบตาเด็กอนุบาลยังมองออกเลยนะ ฉันมองทั้งเฮียเฟยทั้งพี่หมวยที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังเล่าทุกอย่างจบ ส่วนพี่ฌอห์ณฉันไม่แน่ใจว่าเขาดูออกไหมว่าที่ทั้งสองคนเล่ามามันดูไม่สมจริงเอาซะเลย
“ถ้างั้นเดี๋ยวเฟียร์ซไปเอาของมาให้เพิ่มนะ” ฉันตัดสินใจปล่อยเื่นี้ให้ผ่านเลยไปก่อน ไว้หาเวลาเหมาะเจาะค่อยถามเอาทีหลังก็ได้เพราะยังไงฉันก็ไม่เชื่อเื่ที่สองคนนั้นเล่าอยู่แล้ว
“ที่แท้ก็แค่เคยจีบ นึกว่าพี่เฟยจะมีความรักซะอีก” อุ้มบ่นงุ้งงิ้งด้วยความผิดหวัง “ถ้าพี่เฟยมีแฟนก็ดีสิคะ จะได้อยู่ที่ไทยนานๆ”
ฉันละสายตาจากอุ้มแล้วมองไปยังเฮียเฟยที่นั่งสังสรรค์อยู่ ที่อุ้มพูดฉันเองก็เห็นด้วยฉันอยากให้เฮียเฟยอยู่ที่ไทยนานๆ อยู่ตลอดไปเลยก็ดีเหมือนกันแต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเฮียเฟยกลับมาก็เพื่อดูแลบริษัทลูกที่ไทยแค่ครึ่งปีพอครบกำหนดก็จะต้องกลับไปประจำการสาขาใหญ่ที่อเมริกาอยู่ดี ขนาดคุณป้าที่เป็แม่เฮียเฟยยังห้ามลูกชายไม่ได้เลย…แล้วมันพอจะมีอะไรที่ทำให้เฮียเฟยไม่กลับไปได้ไหมนะ พอจะมีอะไรที่ทำให้เฮียอยู่ที่บริษัทลูกในไทยต่อไปได้ไหมนะ
FIERCE END PART
สองชั่วโมงต่อมา
“นี่ก็ดึกแล้วพี่ว่าพี่กลับดีกว่า” ผมมองพี่ฌอห์ณที่พูดหลังวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ “วันนี้สนุกมาก…คุณหมวยคุยสนุกดีพี่ไม่ได้ดื่มไปหัวเราะไปแบบนี้มานานแล้ว”
“ใช้คำว่าพูดมากน่าจะถูกครับ”
ผมหันมองยังคนที่เดินไปตีสนิทกับทีมช่างของอู่รวมถึงลูกพี่ลูกน้องของผมอย่างเฟียร์ซด้วย เธอคุยจ้อเหมือนอัดอั้นมานานเมาทีไรเป็แบบนี้ทุกทีเลยสินะ ยังดีที่ผมยั้งเธอไว้ได้บ้างไม่อย่างนั้นหญิงสาวเมาปลิ้นในวันนั้นอาจจะมาปรากฏตัวที่นี่ต่อหน้าคนที่อู่รถของผมก็เป็ได้
“พี่ชอบนะ”
“ครับ?” ผมหันกลับมามองคนตรงข้าม “ชอบ? ชอบอะไรเหรอครับ”
“ผู้หญิงพูดเก่ง” ผมไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขาว่า แต่พอมองตามสายตาของอีกฝ่ายก็ถึงบางอ้อ
“ถ้าพี่เห็นเธอตอนเมาพี่ไม่พูดแบบนี้แน่นอนครับ”
“ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ยิ่งกว่าที่พี่คาดการณ์ไว้แน่ครับ” นึกแล้วยังขนลุกตอนปกติเธอก็ไม่เท่าไหร่หรอกแต่พอมีแอลกอฮอล์ในเืแล้วละก็… “แต่ถ้าพี่ชอบ จะให้ผมช่วยอะไรไหมครับ”
“ไม่หวงเหรอ”
“หวง?” ผมแทบสำลักกับคำถามชวนขวัญผวา “หวงทำไมครับ”
“ก็เฟยเคยจีบนี่” ผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าก่อนหน้านี้โกหกอะไรไปบ้าง ให้ตายเถอะตราบาปชัดๆ
‘ฉันคิดออกแล้ว’
‘คิดออก? คิดว่าอะไร?’ ผมถามเธออย่างไม่ไว้วางใจ ‘ดูจากยิ้มของคุณแล้วไม่น่าจะใช่เื่ดี งั้นผมจะไปบอกความจริงก็แล้วกัน’
‘เดี๋ยวสินายเฟย’ เธอดึงเสื้อผมเอาไว้ ‘ก็นายเองไม่ใช่เหรอที่ไปบอกคนอื่นว่าเราสนิทกันไหนๆ ก็พูดแบบนั้นไปแล้วก็ให้ทุกคนเข้าใจแบบนั้นไปเถอะ’
‘แล้วไอ้ที่ว่าคิดออกนี่คิดอะไรออก หน้าตาคุณดูไม่น่าไว้วางใจเลยครับคุณหมวย’
‘นายต้องบอกทุกคนว่านายเคยจีบฉัน’
‘ห้ะ’ ผมส่ายหัวดิก ‘ไม่มีทาง ไม่มีใครเชื่อแน่นอน อีกอย่างผมก็ไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกันตรงไหน’
‘เดี๋ยวสิ แบบนี้น่ะเนียนสุดแล้วนะ’ เธอยังขวางผมเอาไว้ ‘ฉันเป็คนที่นายเคยจีบเมื่อนานแสนนานมาแล้วและเราก็บังเอิญมาเจอกันคุยกันถูกคอเลยกลายเป็เพื่อนที่ดีต่อกันไง แบบนี้ฉันเคยเห็นในละครไทยเวิร์คจะตายไปเชื่อสิ’
‘คุณ…นั่นมันละคร’ ผมกุมขมับ ‘บอกไปตามตรงดีกว่า’
‘แล้วถ้าคนอื่นถามหาเหตุผลที่นายพาฉันมาด้วยนายจะตอบว่าอะไร’ ผมชะงักแล้วหันกลับไปมองเธอ ‘ทุกคนน่ะบอกว่าการที่นายพาฉันมามันแปลกมาก แล้วนายจะบอกพวกเขาว่าอะไร’
‘บอกว่าคุณขอติดรถมา’
‘เื่นั้นฉันพูดไปแล้ว’ เธอกอดอก ‘ตัดปัญหาด้วยการบอกว่านายเคยจีบฉันก็จบแล้ว ทุกคนก็จะได้ไม่ต้องมาสงสัยว่าเหตุผลที่นายพาคนแปลกหน้าอย่างฉันมาด้วยมันเป็เพราะอะไร’
ถึงแม้สิ่งที่เธอพูดมันจะฟังดูไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำแต่ผมก็ดันบ้าจี้เล่นตามน้ำไป ในตอนที่เล่าเื่ราวอย่างตะกุกตะกักเฟียร์ซก็มองผมอย่างจ้องจับผิดจนเหงื่อผุดขึ้นตามขมับเลยก็ว่าได้ แต่ในที่สุดมันก็ผ่านมาได้ถึงแม้ว่าเื่ราวที่เตรียมไว้จะผิดแผนไปบ้างก็ตาม…โดนเธอปฏิเสธอย่างนั้นเหรอ ตลกสิ้นดีเธอมีปมเื่ถูกแฟนทิ้งสินะถึงโยนบทผู้ชายโดนทิ้งมาให้ผม
“แต่เฟยกับคุณหมวยก็กลายเป็เพื่อนกันแล้วนี่” ผมเงยหน้ามองพี่ฌอห์ณ “แสดงว่าตอนนี้คุณหมวยโสด?”
“ก็…น่าจะโสดครับ” คงโสดนั่นแหละเพิ่งไปล้มงานแต่งแฟนเก่ามาเมื่อไม่นานนี้เอง “นี่พี่เอาจริงเหรอครับ?”
“ก็อยากจะลองดูนะ ภาษาไทยพูดว่ายังไงนะ อ๋อ ถูกชะตา” ผมไม่เข้าใจคนตรงหน้าสักเท่าไหร่แต่ก็เอาเถอะผมไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว “เฟยก็พาคุณหมวยมาที่นี่บ่อยๆ ก็แล้วกันพี่คงไม่ค่อยได้เข้ากรุงเทพฯบ่อยเท่าไหร่…ยังไงก็ไว้เจอกันพี่กลับก่อน”
“ครับขับรถดีๆ นะครับ”
พี่ฌอห์ณลุกขึ้นยืนในตอนแรกผมคิดว่าเขาจะกลับทันที แต่เปล่าเลยเขาเดินตรงไปหาผู้หญิงที่เขาบอกว่าถูกชะตา ผมมองตามร่างสูงที่เดินไปหยุดยืนคุยพร้อมหยิบมือถือออกมาแล้วยื่นเธอ สองคนนั้นคุยอะไรกันสักอย่างก่อนพี่ฌอห์ณจะเดินจากไป
“เฟย” ผมหันกลับมาสนใจคนที่เรียก
“อ้าวพี่ฉัตร มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผู้ชายมาดนิ่งสุขุมดูเข้ากับคนยากตรงหน้าคือรุ่นพี่ที่ผมเคารพอีกคนเขาเป็หุ้นส่วนที่อู่นี้ ว่าแต่ทำไมเขาทำหน้าแบบนั้น “ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับพี่”
“คนนั้นน่ะ” พี่ฉัตรยังคงหน้านิ่งแต่ก็ชี้นิ้วไปหาคนที่กำลังหัวเราะแบบสนุกสนาน “พูดมาก”
“ฮ่าๆๆๆๆ” ผมถึงกับหัวเราะออกมากับสิ่งที่พี่ฉัตรบอก เธอคงจะพูดมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นพี่ฉัตรที่นิ่งสุขุมกับทุกเหตุการณ์คงจะไม่ออกปาก “พี่รำคาญเหรอครับ”
“นิดหน่อย”
“เวลาเมาก็แบบนี้แหละครับแต่จริงๆ ไม่มีอะไรหรอก” ผมมองกลุ่มคนที่กำลังนั่งฟังเธอจ้ออย่างตั้งใจ ดูท่าสมาชิกที่อู่รถของผมจะชอบเธอนะ “ว่าแต่่นี้ที่อู่เป็ยังไงบ้างครับ”
“ก็เรื่อยๆ จนกระทั่งเฟยแข่งชนะครั้งล่าสุดลูกค้าเลยเยอะขึ้นทั้งเอารถมาซ่อม ทั้งเอารถมาแต่ง” ผมพยักหน้าหงึกหงักเห็นว่ากิจการที่อู่ไปได้ดีผมก็โล่งใจเพราะที่อู่นี้ยังมีคนอื่นๆ ด้วยอย่างน้อยมีรายได้เข้ามาทุกคนก็น่าจะยินดี “เฟยนี่เป็ตัวเงินตัวทองของอู่เราจริงๆ”
“เอ่อ…” ผมชะงักกับคำชมที่ฟังดูขัดหูยังไงชอบกล ถึงแม้จะไปทำงานที่เมืองนอกมานานก็จริงแต่คำนี้ผมฟังดูก็ว่ามันแปลกๆ “พี่ฉัตรหมายถึงทำเงินให้อู่ใช่ไหมครับ”
“อืมใช่” ผมยกแก้วตรงหน้าขึ้นกระดกจนหมดก่อนจะรินแล้วเลื่อนอีกแก้วให้พี่ฉัตร
ผมกับพี่ฉัตรนั่งดื่มด้วยกันอยู่พักหนึ่งจนผมเห็นว่ามันดึกมากแล้วเลยว่าจะขอตัวกลับเพราะต้องขับรถด้วยหากดื่มมากกว่านี้มีหวังโดนตำรวจเรียกแน่
“เฮียเฟยยังไม่กลับอีกเหรอ” เฟียร์ซเดินมาหาผม “หรือค้างที่นี่?”
“ค้างได้ไง นู่นมีคนมาด้วยจะค้างได้ไง” ผมบุ้ยปากไปยังคนที่เริ่มเต้นแร้งเต้นกาตามจังหวะเคาะแก้วเคาะขวดของไอ้โค้กกับปิงที่เมาเต็มที่แล้ว “เดี๋ยวก็ว่าจะกลับแล้วมอมเหล้าพี่ฉัตรจนน็อคไปแล้วเห็นไหม”
“อุ่ย” เฟียร์ซดูใกับสภาพของผู้จัดการอู่ที่หลับคาโต๊ะ “เฮียเฟยแกล้งพี่ฉัตรทำไม”
“ไม่ได้แกล้งชวนดื่มเฉยๆ …แล้วนี่จะกลับยังไงกลับพร้อมเฮียไหม”
“เอารถมาเดี๋ยวขับกลับเอง” เธอมองผมแล้วหันกลับไปมองที่หมวย “เฮียก็พาพี่หมวยกลับดีๆ ล่ะพี่หมวยน่ารักดีนะ”
“น่ารัก? เมาหรือเปล่าเนี่ย” ผมส่ายหัว “ขับรถกลับดีๆ ล่ะถึงแล้วส่งข้อความมาบอกด้วย”
“รับทราบค่ะ”
“เออเดี๋ยวเฟียร์ซ…พ่อกับแม่สบายดีนะเฮียยังไม่ได้ไปหาคุณอาทั้งสองเลย”
“พ่อกับแม่เฟียร์ซสบายดีค่ะ เที่ยวเก่งจนอยู่ไม่ติดบ้านแล้ว” เธอพูดถึงพ่อของเธอซึ่งเป็อาของผม “เฟียร์ซไปนะเฮียขับรถกลับดีๆ ล่ะ”
เมื่อเฟียร์ซกลับไปอีกคนผมก็ลุกเดินไปหาคนที่กำลังสนุกสนาน เธอคงพูดมากจนทำให้พี่ฉัตรรำคาญจริงๆ
“คุณ กลับกันเถอะ”
“กลับแล้วเหรอ ฉันยังสนุกอยู่เลย” เธอมองผมตาเยิ้ม นี่ขนาดไม่ให้ดื่มเยอะยังขนาดนี้ถ้าปล่อยให้ดื่มต่อมีหวังผมต้องหิ้วปีกเธอกลับแน่
“ดึกแล้วหรือคุณจะไม่กลับ”
“ก็ได้” เธอยอมตกลง แล้วหันไปมองคนอื่น “วันนี้กลับก่อนนะทุกคน ไว้เจอกันใหม่”
“ยังจะมาอีกเหรอ?” ผมเลิกคิ้วถามเธอที่โมเมว่าจะมาที่นี่อีก
“ก็มาพร้อมพี่เฟยไง” โค้กที่เมาจนหน้าแดงพูดอ้อแอ้ “ผมชอบพี่หมวยคุยสนุก”
“จริงค่ะ ที่อู่เราไม่ได้คึกครื้นแบบนี้มานานแล้ว” อุ้มรีบเห็นด้วยกับโค้ก “ไว้มาอีกนะคะพี่หมวย”
“จะกลับแล้วเหรือครับเฮียเฟย”
“ดึกแล้ว ปิงเฮียฝากพี่ฉัตรด้วยนะ” ผมหันกลับไปมองคนที่หลับฟุบอยู่กับโต๊ะ “ดื่มหนักไปหน่อย”
“ครับเฮียกลับดีๆ นะครับ” ปิงมองหมวยพร้อมโบกมือให้ “กลับดีๆ นะครับเจ๊หมวย”
‘เจ๊’ งั้นเหรอนี่สนิทกันขนาดนั้นแล้วเหรอเนี่ย
“อื้อ กลับก่อนนะ”
เมื่อออกมายังลานจอดรถแล้วผมถึงหันกลับไปมองคนที่เดินตามต้อยๆ ด้านหลัง “นี่คุณสนิทกับคนง่ายขนาดนี้เลยเหรอตอนเมา ไม่เห็นจะรู้”
“ฉันเป็คนอัธยาศัยดีมีแค่นายนั่นแหละที่ไม่รู้” เธอแยกเคี้ยวให้ผมก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งรอบนรถ เมื่อเห็นว่าผมยังนิ่งอยู่เธอก็ลดกระจกลงแล้วยื่นมือออกมากวักเรียกให้ผมรีบขึ้นรถสักที
“ว่าแต่…พี่ฌอห์ณเขาขอเบอร์คุณเหรอ” เมื่อขึ้นมาบนรถแล้วผมก็ถามสิ่งที่สงสัย “เห็นเขายื่นโทรศัพท์ให้”
“อ้อ อีตาฝรั่งนั่นน่ะเหรอ” เธอพ่นลมหายใจแล้วกอดอก “เปล่าอะ ไม่ได้ให้”
“อ้าว ทำไมอะ”
“ฉันเหม็นขี้หน้าเขาพอๆ กับนายนั่นแหละ”
“เหม็นขี้หน้าผม?” ผมไม่เข้าใจที่เธอพูด “มัวแต่อ้ำอึ้งจนเกือบโดนจับได้”
“หมายถึงเื่ที่โกหกว่าผมเคยจีบคุณน่ะเหรอ” ในที่สุดผมก็เข้าใจสักทีว่าเธอพูดเื่อะไร “แถมคุณก็ปฏิเสธด้วยแบบนั้นน่ะเหรอ”
“ก็สมเหตุสมผลดีออก”
“มีปมนะคุณเนี่ย”
“นี่นายเฟย!”
“คาดเบลท์ด้วยผมจะไปแล้ว” ไม่รอให้อีกคนยื่นมือมาทุบตีผมก็สตาร์ทรถเหยียบคันเร่งออกตัวทันที
“ช้าๆ หน่อยสิ!”
“หึ” ผมหลุดขำกับคนข้างๆ ที่กำสายเบลท์แน่นแต่ก็ยังไม่วายต่อว่าผม “แล้วคุณจะเอายังไงต่อ”
“หมายถึงอะไร”
“ก็ชีวิตคุณไง จะเอาไงต่อตกงานไม่ใช่เหรอ”
เธอละสายตาจากวิวยามค่ำคืนแล้วมองผมเหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในหัว “คนที่อู่นายขาดปะ อยากได้คนงานเพิ่มไหม?”
“ถามจริง?”
“ก็นายเป็ถึงเ้าของอู่ไม่ใช่เหรอ อีกอย่างสังคมเพื่อนร่วมงานฉันก็โอเคนะ” เธอยิ้มชวนขนลุกให้ผมจนผมต้องเลิกมองเธอแล้วหันไปสนใจกับถนนแทน “อะไรกัน ถ้าไม่รับคนเพิ่มแล้วจะถามทำไม”
“สรุปผมผิดใช่ไหมเนี่ย”
“แน่นอน ถ้าไม่คิดจะรับฉันเข้าทำงานด้วยก็ไม่น่าถาม” เธอเมินผมอีกครั้ง
“คุณอยากทำงานที่อู่ผมเหรอ?” ผมถามหยั่งเชิง “ตำแหน่งอะไร”
“ที่ถามนี่…จะให้ฉันทำเหรอ” เธอหันมาทำตาเป็ประกายก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเขินอาย “ตำแหน่งที่เหมาะสมกับฉันที่สุดมันจะมีอะไรได้ถ้าไม่ใช่…เรซควีน”
เอี๊ยดด
“ว่าไงนะ!” ผมเบรกรถทันทีที่ได้ฟังจากปากว่าเธออยากทำหน้าที่อะไร “เรซควีนเนี่ยนะ”
“ก็ทำไมอะฉันคุยกับน้องอุ้มมา แล้วน้องก็บอกว่าฉันสวยพอจะเป็” เธอดูภาคภูมิใจจนผมต้องกลั้นขำ “นี่ นายจะหัวเราะใช่ไหมนายเฟย”
“เปล่า” ผมส่ายหน้าแล้วเริ่มออกรถอีกครั้ง “อืม ผมว่าคุณไม่รุ่งทางนี้หรอก ที่อู่รถผมคงไม่เหมาะที่คุณจะมาทำงาน”
“ทำไมฉันขาดคุณสมบัติข้อไหนพูดมาสิ”
“อายุ” ผมตอบพลางแอบมองคนที่หุบยิ้มฉับพลัน “ผมหมายถึงอายุการทำงานของคุณเหมาะสมกับงานอื่นมากกว่า ส่วนเรซควีนเนี่ยปล่อยให้อุ้มเป็ไปเถอะคุณอย่าไปแย่งงานน้องเขาเลยถ้าคุณเป็เรซควีนอุ้มก็ต้องออก เอาไงล่ะถ้าอยากทำผมไล่อุ้มออกได้ทันทีเลยนะ”
“ใจแคบชะมัดมีสองคนไม่ได้หรือไงเรซควีนน่ะ” เธอบ่นงึมงำ “ก็ได้ฉันไปหางานอื่นทำก็ได้ ไม่ได้สนใจอู่รถของนายขนาดนั้นสักหน่อย ชิ”
ผมมองเธอแล้วก็ต้องหลุดยิ้มผู้หญิงคนนี้นอกจากจะมีเื่เมาแล้วชวนทำให้ขนลุกแล้วเธอก็ยังขี้น้อยใจเป็ที่หนึ่งหรือว่า่นี้อารมณ์อ่อนไหวง่าย ผมส่ายหน้าแล้วมองคนที่กอดอกนั่งเบี่ยงตัวให้ห่างจากผมมากที่สุดแทบจะสิงกับบานประตูรถแล้วล่ะ
หลังจากที่ใช้เวลาพอสมควรเราก็มาถึงที่คอนโดเป็เพราะว่าตอนนี้มันครึ่งคืนเข้าไปแล้วคนเลยไม่มี ในลิฟต์จึงมีแค่ผมกับเธอ…ที่ยังเชิดใส่ผมราวกับว่าผมทำอะไรผิด เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกยังชั้นที่เราสองคนพักเธอก็เดินลิ่วๆ ไม่แม้แต่จะหันมามองผมเลยสักนิด
“งอนเหรอที่ไม่ให้เป็เรซควีน” เธอตวัดสายตามามองผม “โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้”
“เพื่อนเล่นเหรอ” เธอมองหน้าผมอย่างเอาเื่
“คนที่อู่ผมก็เข้าใจแบบนั้นนะ” ผมมองเธอกลับบ้าง “คุณเป็เพื่อนผมไม่ใช่เหรอ ไม่สิ เป็ผู้หญิงที่ผมจีบไม่ติดเลยกลายมาเป็เพื่อนไม่ใช่เหรอ”
“เื่นั้นมันก็….” เธอทำท่าจะเถียงแต่สุดท้ายก็เถียงไม่ออก “ฉันไม่คุยกับนายแล้ว”
ปัง
“อ้าวไม่เถียงแล้วเหรอ” เธอปิดประตูใส่ผมจนเสียงดังดูท่าจะหงุดหงิดมากที่เถียงไม่ชนะผม เธอหัวดื้อเอาเื่เหมือนกันแฮะ
เมื่อเข้ามาในห้องผมก็จัดการกับตัวเองหลังจากเหนื่อยมาทั้งวันทั้งเื่งานแล้วไหนจะไปแข่งรถต่ออีกการได้อาบน้ำมันช่วยให้ผ่อนคลายขึ้นเยอะ
‘ก็ยัยนั่นใช้บารมีพ่อตัวเองเที่ยวไปห้ามบริษัทนั้นบริษัทนี้รับฉันเข้าทำงานยังไงล่ะ สรุปคือบริษัทที่เคยอยากได้ตัวฉันไม่มีที่ไหนรับฉันเข้าทำงานสักที่’
‘ว่าแต่ตอนนี้คุณก็ตกงานแบบไม่มีงานเลยล่ะสิ’
‘อือ วันนี้ทั้งวันฉันเอาแต่สมัครงานอยากจะบ้าตายแค่พอพูดชื่อเขาก็แทบจะโยนฉันออกจากบริษัทอยู่แล้ว’
ขณะปล่อยให้น้ำเย็นชำระล้างร่างกายคำพูดของคนข้างห้องก็ตามมาหลอกหลอนผมครั้งแล้วครั้งเล่า จะว่าน่าเห็นใจก็คงใช่ก็ที่เธอโดนไล่ออกจากงานแถมไม่มีที่ไหนรับเธอเข้าทำงานมันเป็เพราะน้องสาวของหุ้นส่วนเฮียฟานงั้นสินะ
เฮียฟานงั้นเหรอ…
ผมปิดน้ำจากฝักบัวแล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวมาพันไว้รอบเอวก่อนจะเดินออกมาหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้จากนั้นก็กดเบอร์คนที่ผมมีเื่ขอให้ช่วย รอสายไม่นานเขาก็รับ
“ฮัลโหลเฮียฟานนอนหรือยัง”
[นอนแล้ว ตื่นแล้วเพราะแกนั่นแหละไอ้น้องรัก…นี่มันจะตีหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอโทร.มามีเื่อะไร]
“พรุ่งนี้เฮียว่างไหมผมมีเื่อยากจะคุยด้วย”
[เื่อะไร สำคัญมากขนาดที่ว่าต้องโทร.มาปลุกพี่ชายกลางดึกแบบนี้เลยเหรอ]
“ก็…” นั่นสิมันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง “สำคัญอยู่นะครับผมเลยอยากจะคุยกับเฮีย…วันพรุ่งนี้ว่างไหม”
[พรุ่งนี้เฮียมีประชุมที่บริษัทตอนบ่ายจะคุยอะไรก็มาตอนเช้านะ] ถึงแม้พรุ่งนี้จะเป็วันหยุดแต่พี่ชายของผมก็คงมีงานให้ต้องสะสาง [แค่นี้นะจะนอนแล้ว]
“โอเคครับ ขอบคุณมากนะครับเฮีย”
หลังจากวางสายจากเฮียฟานผมก็ทวนคำถามของเฮียกับตัวเอง ‘สำคัญมากขนาดที่ว่าต้องโทร.มาปลุกพี่ชายกลางดึกแบบนี้เลยเหรอ’
อันที่จริงสำหรับผมมันก็ไม่ได้สำคัญมากมายแต่สำหรับเธอคงเป็เื่ที่สำคัญมากถือซะว่าผมช่วยเพื่อนคนหนึ่งก็แล้วกันในเมื่อคนที่อู่ของผมก็เข้าใจแบบนั้นไปแล้ว
4K
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนีในวันสิ้นโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316028_98690481.webp)
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)