หลังจากเข้ามาอยู่ในบ้านเด็กกำพร้าสายรุ้ง ชีวิตของหมอกเปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือ เมื่อถูกเด็กที่โตกว่าคอยรังแกทุกวี่วัน แต่หมอกไม่เคยคิดตอบโต้สิ่งใด
“นี่แกคิดว่าเขาเป็พ่อของแกงั้นเหรอ” เสียงทุ้มของชายผู้หนึ่งสบถใส่หมอกตอนที่เขาขอให้ช่วยติดต่อพ่อของตน
“แต่แม่บอกว่าให้ติดต่อพ่อตามเบอร์นี้” เด็กน้อยยังคงไม่ยอมแพ้ทำตามคำสั่งเสียของแม่เป็อย่างดี ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตามหาพ่อให้เจอเพราะมีเื่มากมายที่อยากถาม
ทำไมพ่อถึงทิ้งพวกเราไป
พ่อเคยคิดตามหาพวกเราไหม
แม่รอพ่อกลับมาทุกวัน
พ่อจะรู้บ้างหรือเปล่า
“เฮอะ! เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว เลิกทำตัวเป็เด็กเลี้ยงแกะสักที แกคิดว่าแกเป็ใครถึงกล้ามาแอบอ้างว่าเขาเป็พ่อของแก” ผู้อำนวยการบ้านเด็กกำพร้ายกฝ่ามือตบหน้าของหมอกอย่างแรงด้วยความกราดเกรี้ยว
ตอนที่เขารับเด็กชายตัวน้อยเข้ามายังบ้านเด็กกำพร้าสายรุ้งครั้งแรก คิดว่าจะได้เจอโชคดีบุญหล่นทับครั้งใหญ่ที่ได้ช่วยเหลือบุตรชายของตระกูลพชรกุล หนึ่งในสิบตระกูลผู้มั่งคั่งร่ำรวยของประเทศได้
ทว่า เมื่อลองติดต่อกลับไปแล้วกลับพบว่าเื่ทั้งหมดเป็แค่เื่หลอกลวงที่ทางฝ่ายนั้นยืนยันนักหนาว่าตระกูลพชรกุลไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหมอก
ทั้งยังจะดำเนินคดีกับผู้อำนวยการอย่างถึงที่สุดหากไม่เลิกติดต่อเข้ามา
“แต่ว่าพ่อ...” คำพูดของหมอกยังไม่จบประโยคดี ชายผู้นั้นก็ถอดเข็มขัดออกมาแล้วฟาดตามขาและลำตัวจนได้รอยแผลเป็ทางยาว
แม้จะโดนถึงเพียงนั้น แต่หมอกกลับไม่ร้องออกมา ทั้งยังจ้องหน้าคนใจร้ายอย่างไม่เกรงกลัว ไม่เข้าใจว่าทำไมบนโลกนี้ถึงมีคนแบบนี้เต็มไปหมด มองไปทางไหนก็ไม่มีใครเหมือนแม่ของเขาสักคน
“ยังจะกล้ามาจ้องหน้าฉันอีกเหรอ นี่ถ้าไม่เห็นว่าแกไม่มีที่ไป ฉันไม่รับแกเข้ามาหรอก” เขากดไหล่ของหมอกให้นั่งลงคุกเข่า “สำนึกไว้ซะว่าฉันช่วยแก กราบขอโทษฉันสิ”
การช่วยเหลือหมอกจากความทุกข์ยากเป็เพียงแค่ฉากหน้าที่เขาทำเพื่อสั่งสมบารมีให้มีคนนับหน้าถือตาว่าเป็ผู้ใจบุญชอบช่วยเหลือเด็กยากไร้ ทั้งยังได้รับเงินสงเคราะห์จากรัฐบาลเพื่อมาบริหารจัดการและยักยอกไปใช้ส่วนตัวอย่างไร้สำนึก
เด็ก ๆ ในบ้านเด็กกำพร้ามีชีวิตอยู่อย่างอด ๆ อยาก ๆ แต่ไม่อาจมีปากเสียงขอร้องให้ใครช่วยเหลือได้ นั่นเพราะหน้ากากที่ผู้อำนวยการสวมอยู่บดบังความเป็จริงและความน่ากลัวของเขา ข่มขู่ไม่ให้เด็กคนไหนปริปาก
เื่ราวของหมอกเข้าหูของเด็กหัวโจกที่อายุมากกว่าสี่ห้าปีกลุ่มหนึ่ง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกับผมสีน้ำตาลอ่อนทำให้ใบหน้าของเขาดูน่ารักโดดเด่นกว่าคนอื่นกลายเป็จุดที่ทำให้เขาถูกรังแกอย่างไม่มีเหตุผล
เขาถูกเด็กเ่าั้ฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครอยู่ทำร้ายร่างกาย
“ทำไม” หมอกถามเด็กพวกนั้นสั้น ๆ ไม่เข้าใจว่ามีปัญหาอะไรกับเขา ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยทำอะไรให้ไม่พอใจ
“ก็ไม่ทำไม มีปัญหาเหรอ” หนึ่งในนั้นเลิกคิ้ว ทำท่าทางและสีหน้าหาเื่
เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ราวกับปลงตกว่าที่แห่งนี้คงจะมีแต่คนแบบนี้ พลางลุกขึ้นยืนปัดเสื้อผ้าที่เปื้อนดินออก คิดจะเดินหนีเพราะรู้สึกรำคาญ
“นี่ คิดว่ามีพ่อเป็คนรวยแล้วจะทำเมินพวกเราเหรอ” เสียงของเด็กอีกคนโพล่งขึ้นมาเพราะได้ยินผู้อำนวยการพูดกับเขา
หากแต่เด็กอีกคนแย้งว่า “ไม่ใช่สักหน่อย ผอ.บอกว่ามันโกหก”
“ใช่ ๆ ถ้าเป็พ่อจริง ๆ ป่านนี้มารับกลับบ้านไปแล้ว” สายตาของคนพวกนั้นมองมาที่หมอก “หรือว่าจะพ่อจริง ๆ แต่เกลียดมันเพราะเป็ลูกเมียน้อยหรือเปล่า”
หมอกหูผึ่งเมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กพวกนี้พูด “หมายความว่ายังไง”
เขาไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน จึงถามออกไปเพราะอยากรู้ความหมาย
“สงสัยมันจะโง่ด้วยแหละ เลยไม่มีใครยอมรับ” เสียงหัวเราะดูถูกของเด็กกลุ่มนี้ดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความเงียบในใจของหมอกที่กำลังงุนงงว่าเื่นี้มีอะไรน่าตลกขบขันนักหนา
“ใช่ ๆ มีคนโง่ ๆ เป็ลูก พ่อแม่คงจะอายแย่” คนที่เป็หัวโจกเอ่ยปากแล้วกระชากคอเสื้อของหมอกเข้ามาใกล้พูดต่ออีกว่า “แกมันลูกไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ หมาหัวเน่า”
ถึงจะไม่เข้าใจคำพูดก่อนหน้านี้ แต่ประโยคหลังสุดเขารู้ความหมายเป็อย่างดี
“พวกแกก็ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่เหมือนกัน ถึงได้มาอยู่ที่นี่” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาจ้องกลับเด็กพวกนั้น มองไล่เรียงทีละคนอย่างไม่สบอารมณ์
ั้แ่ที่แม่จากไป รอยยิ้มหนวดแมวของหมอกเริ่มหายไปจนเวลานี้แทบกลายเป็คนที่เฉยชาไปกับทุกสิ่ง ซึ่งนิสัยส่วนนี้เหมือนกับพ่อของเขาไม่มีผิด
ราวกับคำพูดที่ก่นด่าหมอกย้อนกลับเข้าตัวเอง คนเป็หัวโจกก็ต่อยหมับเข้าแก้มข้างขวาของหมอกอย่างจังจนเด็กตัวน้อยกระเด็นล้มลงพื้นเืกบปาก
ตี๊ด ตี๊ด
เสียงออดบ้านเด็กกำพร้าบอกเวลาอาหารเย็นดังขึ้น จึงทำให้กลุ่มเด็กพวกนี้รีบวิ่งไปที่โรงอาหาร ทำให้หมอกรอดตัวไปได้อีกครั้งก่อนจะต้องโดนหมัดเมามากกว่านี้
แผลข้างในปากเจ็บเสียจนเ้าตัวไม่นึกอยากกินอะไรจึงกลับเข้าห้องของตนเองแล้วนอนหลับไปทั้งอย่างนั้น
วันแล้ววันเล่า ชีวิตของหมอกดำเนินวนเวียนซ้ำไปมาอย่างนี้ แววตาของเขาหม่นหมองขึ้นทุกวันแต่ในใจยังคงมีภารกิจหนึ่งอย่างที่ต้องทำให้สำเร็จ
ความฉลาดของหมอกทำให้เขาเรียนรู้ได้เร็วกว่าเพื่อนที่อายุเท่ากันและเมื่อรู้ว่าใครมีนิสัยอย่างไรก็พยายามหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด
่สายวันหนึ่งที่ผอ.ไม่อยู่ในบ้านเด็กกำพร้า หมอกแสร้งทำทีเป็ไม่สบายเพื่อจะไม่ต้องออกมาข้างนอกแล้วฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนเผลอ แอบเข้าไปเก็บกุญแจสำรองห้องผอ.มาไว้กับตัวเอง
ในห้องนั้นมีคอมพิวเตอร์อยู่เครื่องหนึ่ง แม้ว่าจดหมายที่แม่ของเขาเคยเขียนเบอร์โทรและที่อยู่ของพ่อเอาไว้รวมถึงรูปถ่ายของพ่อจะถูกผอ.ทำลายทิ้งไม่เหลือซาก หมอกยังคงจำรายละเอียดทุกอย่างได้อย่างขึ้นใจ
เขาแอบเข้ามาในห้องผอ.ตอนกลางคืนเพื่อค้นหาข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับนายสาธวี พชรกุลและตระกูลพชรกุล
รูปถ่ายที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ดูแตกต่างจากภาพในรูปถ่ายที่เขาเคยเห็นเล็กน้อย เพราะกาลเวลาที่ล่วงเลยไป แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเหมือนเดิมคือดวงตาสีน้ำเงินเข้มและผมสีน้ำตาลอ่อนเหมือนตัวเขาเองทุกกระเบียดนิ้ว
หลังจากเก็บข้อมูลได้มากขึ้น หมอกจึงวางแผนไปหาคนที่ชื่อว่าเป็พ่อด้วยตัวเอง เพราะรู้ว่าการติดต่อทุกครั้งทางโทรศัพท์มักจะถูกปลายทางตัดสาย จดหมายที่ส่งไปยังบ้านเลขที่นั้นไม่มีใครตอบกลับมา
หรือว่าพ่อจะเกลียดเขาอย่างที่พวกนั้นบอกจริง ๆ
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเจอกันสักครั้ง เวลานี้เขาไม่ได้หวังว่าจะให้คนผู้นั้นยอมรับเขาเป็ลูก แต่หวังเพียงอย่างเดียวว่าคำพูดสุดท้ายของแม่จะถูกส่งต่อไปยังเขา
แผนการตามหาพ่อที่แท้จริงจึงได้เริ่มต้นขึ้น และ่วันที่เหมาะสมที่สุดคือวันทัศนศึกษาของบ้านเด็กกำพร้าสายรุ้ง
934
