(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 38 การค้นพบที่น่าทึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น มู่เจ๋ออวี่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปซื้อของในตำบล ตอนกลับมาบนเบาะหลังมีถุงพลาสติกใบใหญ่ผูกอยู่ ด้านในเป็นของคาวและผัก ยังมีผลไม้อีกจำนวนหนึ่ง ของพวกนี้พอให้เขากับกัวเทียนกินได้อีกหลายวัน

พอนำของเข้าไปในห้องครัว ก็เห็นว่ากัวเทียนกลับมาแล้ว กำลังถือถังน้ำข้างบ่อบาดาลและเตรียมจะออกไปอีกครั้ง มู่เจ๋ออวี่รีบเรียกเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน”

กัวเทียนหันมามองเขาแล้วถาม “มีอะไรเหรอ”

“ผมซื้อแอปเปิลมานิดหน่อย คุณเอาไปกินระหว่างทางสิ” ว่าแล้วเขาก็ล้างแอปเปิลก่อนยัดเข้าปากกัวเทียน “รีบไปล้างมือสิ กินเสร็จค่อยทำงาน”

กัวเทียนถูกเขาดันกลับไปยังบ่อบาดาลอีกครั้ง จากนั้นเขาก็เทน้ำมาให้กัวเทียนหนึ่งกะละมังเพื่อให้กัวเทียนล้างมือ

หลังล้างมือเสร็จ กัวเทียนหยิบแอปเปิลขึ้นมา ยิ้มมองไปยังมู่เจ๋ออวี่แล้วพูดขึ้น “ยิ่งอยู่ยิ่งเป็นแม่บ้านแม่เรือนใหญ่แล้ว”

“ไปไกลๆ เลย” ตอนนี้มู่เจ๋ออวี่ชินกับการหยอกล้อเป็นระยะๆ ของอีกฝ่ายแล้ว

กัวเทียนกัดแอปเปิลเดินออกไป มู่เจ๋ออวี่พูดขึ้นอีกว่า “ขอบคุณสำหรับของที่ซื้อให้ผมเมื่อวานนะ ใช้ดีมากเลย” เมื่อวานเขาลืมบอกขอบคุณไป

กัวเทียนหันหน้าไปมองมู่เจ๋ออวี่กล่าวว่า “ใช้ดีก็ดีแล้ว ผมกังวลอยู่เลยว่าคุณจะแพ้เพราะผิวบอบบาง”

“ไม่หรอก แบรนด์ที่คุณซื้อเป็นแบรนด์ที่ผมใช้บ่อยๆ พอดี”

“สายตาผมคงไม่แย่สินะ” กัวเทียนยิ้ม พูดจบก็หันหลังเดินออกไป

เขามายังสวนผัก มองดูเมล็ดผักและต้นอ่อนผักที่ลงดินไป ในใจรู้สึกตื่นเต้นมาก นี่หมายความว่ายุคสมัยแห่งการเพาะปลูกของเขาเริ่มขึ้นแล้ว!

เขามองท้องฟ้า คาดว่าน่าจะไม่มีเมฆฝนอีกหลายวัน แต่ตอนนี้ดินแห้งนิดหน่อยควรจะรดน้ำได้แล้ว

ที่สวนฝังสปริงเกอร์รดน้ำไว้สักพักแล้ว แค่เปิดสวิตช์ น้ำก็จะพ่นออกมา อุปกรณ์เหล่านี้ผลาญเงินเขาไปไม่น้อย

เขาเดินไปยืนข้างกล่องเหล็กอันหนึ่ง เปิดฝาออกกดด้านในครั้งหนึ่ง ละอองน้ำก็พ่นกระจายออกมา ไม่นานพืชในสวนก็ชุ่มชื้นทั้งหมด

เห็นว่าพอได้แล้ว กัวเทียนจึงปิดน้ำให้เรียบร้อย จากนั้นเดินไปตรวจสอบสถานการณ์กลางสวน ดีมาก รดน้ำได้พอดีทีเดียว

เขาทรุดตัวลงนั่ง มือข้างหนึ่งสัมผัสพื้นดินที่ใช้ฟางคลุมไว้ จากนั้นหลับตาลง ไม่นานมือที่สัมผัสกับพื้นดินก็มีแสงสีฟ้าอ่อนๆ ปรากฏ แสงสีฟ้าเคลื่อนผ่านนิ้วมือเขาลงสู่ดินคลื่นแล้วคลื่นเล่า

เขารู้สึกได้ถึงข้อมูลการตอบสนองของพืชที่ถูกฝังลงดิน พวกเขาสบายดี และแข็งแรงมาก

ไม่นานกัวเทียนก็ลืมตา เขากำลังจะลุกขึ้นกลับเหลือบเห็นบางอย่างโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาตะลึงอยู่กับที่ทันที

ปะ...เป็นไปได้ยังไง!? เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

กัวเทียนมีสีหน้าตกตะลึงอย่างมาก!

พอมองดูรอบๆ พื้นที่ที่เขาสัมผัสเมื่อกี้ เมล็ดพืชเหล่านั้นที่เขาเพิ่งฝังลงไปกลับ...กลับงอกแล้ว!

นี่ นี่จะเป็นไปได้ยังไง!

ตามประสบการณ์ของเกษตรกร เมล็ดพืชบางชนิดต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงเจ็ดวัน และเมล็ดพืชบางชนิดอาจต้องใช้เวลานานมากกว่านั้นถึงจะงอก แต่ว่าเมล็ดพืชเหล่านี้เพิ่งลงดินไปเมื่อวาน อีกอย่างเมื่อกี้ก็ยังไม่งอกเลย ทำไมตอนนี้ถึงงอกแล้ว!?

เขานึกถึงตอนที่ตัวเองลองสัมผัสข้อมูลของเมล็ดพืชเหล่านี้และต้นอ่อนผักที่งอกพ้นดินแล้ว หรือในระหว่างนั้นจะมีอะไรถูกปล่อยออกมาจากมือของเขากัน

ดังนั้นกัวเทียนจึงลองอีกครั้ง ครั้งนี้เขาย้ายไปอีกที่หนึ่ง ตอนที่สัมผัสเขาไม่ได้หลับตาอีกแต่จ้องมองที่บริเวณนิ้วมือ

เป็นอย่างที่คิด การคาดเดาของเขาถูกต้อง ตอนสัมผัสมีบางอย่างถูกส่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา เป็นแสงสีฟ้าอ่อน

มันคืออะไรกัน ทำไมถึงทำให้เมล็ดพืชงอกในทันทีได้

เขามองดูแสงสีฟ้าอ่อนกระจายไปรอบๆ อย่างตกตะลึง จากนั้นเมล็ดพืชใต้นิ้วมือก็เริ่มงอกออกมาต่อหน้าต่อตาเขา

งดงามเหลือเกิน...ต้นอ่อนสีเขียวอ่อนราวกับเด็กทารกที่เพิ่งตื่นนอนกำลังยืดร่างกายอ่อนนุ่มของตัวเอง

ขั้นตอนการงอกของต้นอ่อนที่ชัดเจนแบบนี้ย่อมทำให้คนตื่นตะลึง และไม่มีทางมีใครมีบุญได้เห็น

ทว่าตอนนี้กัวเทียนกลับรู้สึกมึนหัวขึ้นมา เขาใช้นิ้วนวดคลึงตรงหว่างคิ้ว ความมึนหายไปทันที แต่ความเหนื่อยล้ากลับยังอยู่

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือเพราะใช้พลังประหลาดนี่เป็นเวลานานไม่ได้งั้นเหรอ

กัวเทียนคาดเดา

ด้วยความอยากรู้ เขาจึงตัดสินใจว่าหลังจากความเหนื่อยล้าหายไปแล้ว เขาจะลองใช้พลังนี้อีกครั้ง ถ้าใช้อีกครั้งแล้วได้ผลอีก ก็แปลว่าการคาดเดาของเขาถูกต้อง ถ้าอย่างนั้นแค่เขาหาการใช้พลังนี้อย่างถูกวิธีก็พอแล้ว

มุมปากกัวเทียนยกขึ้นเล็กน้อย เขายืนขึ้น ปัดมือแล้วเดินจากไป

ตอนที่เขาเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งก็พลันได้ยินเสียงป้าเหอ “ฉันว่านะน้องสาว เธออย่าพูดคำพวกนี้มั่วๆ อีก พวกเราต่างเต็มใจช่วยเสี่ยวเทียน เธอคิดว่าเธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ถ้าเธอไม่ช่วยเขาก็ไม่ได้บังคับให้เธอไป เสี่ยวเทียนเป็นเด็กจิตใจดี พวกเราทุกคนดูคนไม่ผิดแน่ เธออย่าพูดแบบนี้อีก ไม่พูดแล้ว ฉันจะไปทำงานแล้ว”

จากนั้นกัวเทียนก็เห็นป้าเหอสะบัดมือเดินจากไป

กัวเทียนขมวดคิ้วน้อยๆ เขาเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ก็เห็นคนที่ยืนคุยกับป้าเหอใต้ต้นไม้

เป็นป้าคุนภรรยาของลุงต้าคุนนั่นเอง...

ตั้งแต่ตอนที่ 39 เป็นต้นไป ติดตามตอนต่อไปได้ที่

https://www.readawrite.com/a/79e49cfa5d2a8f4fc840bd2bde193fea