มารีนเอามือไขว้หลัง พร้อมจ้องมองกล้าไม่วางตา ด้วยศิษย์หนุ่มแสดงท่าทีแปลกๆให้เห็นหลายหน
“ อืม….เ้าเซย่ากลับมาห้าวเหมือนเดิมอีกแล้ว หรือเราจะคิดไปเองว่ามันเปลี่ยนไป ”
พออาจารย์สาวเริ่มวางใจ ก็หันไปสอนต่อ หวังให้ลูกศิษย์หนุ่มคว้าชัยในวันพรุ่งนี้
“ กว่าจะถึงรอบชิง พวกเ้าผ่านการต่อสู้มาคนละสิบนัด แต่คาชิออสเหนือกว่าเ้ามาก ”
“ เอ่อ…เหนือกว่าตรงไหนครับ? ” กล้าเอ่ยถามเสียงสั่น ทำให้มารีนนึกสงสัย แต่สุดท้ายเธอก็ปล่อยวาง แล้วตอบกลับ
“ ดูไม่ออกหรือไง? ”
กล้าสับสนเป็ที่สุด เพราะการต่อสู้รอบก่อนไม่ได้ถูกฉายในอนิเมะหรือมังงะ แล้วจะรู้ได้ไงว่าผลนั้นดีร้ายประการใด แต่ด้วยความที่เขาเป็กูรูด้านนี้ จึงนึกถึงบทสนทนาใน่นี้ได้
“ ใช่แล้ว เท่าที่เราจำได้ ในฉากนี้มารีนจะฝึกเซย่าชนิดจัดหนัก แถมยังกังวลว่าลูกศิษย์จะแพ้ เพราะคาชิออสชนะ10 นักสู้ในรอบก่อนหน้าอย่างง่ายดาย ขณะที่พระเอกหนุ่มผ่านคู่ต่อสู้มาแบบทุลักทุเล อย่างนี้ก็ไม่แปลกที่เธอจะเป็ห่วง”
“ เอ้า ว่าไง พร้อมสู้กับคาชิออสมั้ย ”มารีนเห็นกล้าในร่างเซย่าเงียบไป เลยร้องถามเสียงดัง
“ ถึงช็อตนี้ เหมือนเซย่าจะตอบว่าไม่ต้องห่วง ตนชนะแน่ แต่มารีนไม่เชื่อ จึงเข้ามาเทรนชุดใหญ่จนพระเอกหนุ่มน่วมไปทั้งตัว ดังนั้นต้องชิงโชว์พลังคอสโมให้ดู เธอจะได้ไม่เล่นงานเรา”เมื่อกล้าคิดได้ดังนั้น เขาจึงแสร้งตบอกแรงๆหลายที เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงะโ
“ คุณมารีนไม่ต้องห่วงครับ! พรุ่งนี้ผมชนะมันแน่ เอ่อ แล้วก็…เดี๋ยวจะแสดงให้ดูว่าผมเอาจริง! ” พอพูดจบ กล้าก็เริ่มร่ายรำเป็รูปหมู่ดาวเพกาซัส ซึ่งก็ทำได้เหมือนจริง เพราะเขาดูฉากนี้มานับหมื่นครั้ง จึงจดจำได้อย่างแม่นยำ
“ เอ๊ะ! เ้าเซย่ากำลังวาดฝ่ามือเป็รูปหมู่ดาวเพกาซัส ท่วงท่าดูน่าเกรงขาม แถมยังวาดได้ถูกจุดแบบไม่มีผิดเพี้ยน แต่…..”ท่าทางของลูกศิษย์หนุ่ม ทำให้มารีนแอบทึ่งนิดๆ กระนั้นเธอก็ยังติดใจอยู่เล็กน้อย
ไม่ทันที่อาจารย์สาวจะอ้าปาก กล้าในร่างเซย่าก็รวบรวมพลังกายถึงขีดสุด และง้างหมัดไปข้างหลัง ก่อนจะก้มลงไปต่อยพื้นเต็มแรง
“ ตูม ”
ปรากฏเสียงดังสนั่น หลังจากนั้นความเงียบก็ปรากฏอยู่เกือบห้าวินาทีเต็มๆ ก่อนที่กล้าจะะโโลดเต้นไปมา และร้องโอดโอย
“ โอ๊ย เจ็บชะมัด ทำไมหินถึงไม่แตกเหมือนในการ์ตูน ”
พอได้เห็นท่าทางของลูกศิษย์หนุ่ม มารีนก็ส่ายหัวไปมาเบาๆเป็เชิงระอา ก่อนจะสอนให้อีกฝ่ายเข้าถึงวิถีแห่งคอสโม
“ อ่อนหัด ใช้แต่แรงอย่างเดียว เ้าฝึกมาตั้งหลายปี ยังไม่เข้าใจหลักการทำลายอีกหรือ? ”
“ อ้อ จำได้ครับ อะตอมครับ! ต้องโจมตีถึงระดับอะตอม! ” กล้ารีบข่มความเ็ป ก่อนตอบกลับ เพราะกลัวโดนมารีนอัดกระหน่ำแบบในการ์ตูน ทว่าอาจารย์สาวไม่หมดคำถาม จึงยังซักต่อ
“ แล้วจะเข้าถึงมันยังไง ”
“ อะ เอ่อ ปลุกพลังคอสโมครับ จากนั้นก็เข้าถึงอะตอม แล้วทำลายมัน ” กล้าตอบฉะฉาน ทำให้มารีนทึ่ง
“ แปลกมาก เ้าเซย่าตอบแบบนี้ได้ไง เพราะที่ผ่านมา หมอนี่เป็พวกถ้าได้ฟังทษฎียาวๆ มักจะหูดับทุกที หัวก็ไม่ดี สอนอะไรไม่ค่อยจำ แต่วันนี้กลับแจกแจงได้ละเอียดทุกจุด หรือโดนอัดสมองมากเกินไป เลยกลายเป็คนฉลาด ”
การที่มารีนนิ่งไป ทำให้กล้ารู้สึกหลอนหนักเลยทีเดียว เพราะต่อให้ได้ร่างของเซย่ามา ตัวตนข้างในก็เป็เพียงเด็กเนิร์ดคนนึงที่ต่อสู้ไม่เป็ แถมใช้พลังคอสโมไม่ได้
“ ถ้าคุณมารีนบุกเข้ามาแบบในการ์ตูน จะรับมือยังไง ”
ไม่นาน ความสงสัยของกล้าก็กลายเป็จริง เมื่อได้ยินประกาศิตของมารีน
“ รู้หลักการ ไม่ได้แปลว่าใช้ได้ ดังนั้นข้าจะเคี่ยวเข็ญทั้งคืน เพื่อให้เ้าเข้าถึงพลังนั้น”
“ มะ ไม่ต้องก็ได้ครับ! ถึงเวลาคับขัน เดี๋ยวผมใช้ได้เอง! มั้งนะ ” กล้าร้องละล่ำละลัก ทำให้มารีนงงหนักกว่าเดิม เพราะพระเอกหนุ่มกลับมาแหยอีกแล้ว จึงคิดจะต่อยซักหมัดสองหมัดเรียกสติ แต่พอก้าวเท้าแรก เด็กหนุ่มก็ยกมือห้าม
“ อย่าครับ ฝึกหนักก็ดีอยู่หรอก แต่ร่างกายต้องมีเวลาฟื้นตัวนะ ปล่อยให้ผมนอนพักเอาแรงเถอะ จะได้รับมือคาชิออสในวันพรุ่งนี้”
มารีนหยุดชะงัก เพราะั้แ่ฝึกฝนมาหลายปี ไม่เคยเห็นลูกศิษย์หัวทึบพูดได้น่าฟังแบบนี้เลย
“ เอ๊ะ! แปลกมาก ปกติหมอนี่ขวานผ่าซากเป็ที่สุด ไม่น่าจะพูดจาดีๆได้ หรือจะโดนอัดมากไปจริงๆ เลยกลายเป็แบบนี้ ”
ถึงมารีนจะทึ่งในท่าทีที่เปลี่ยนไป แต่เธอไม่ยอมยกเลิกการฝึก เพราะถ้าวันนี้ปลุกพลังคอสโมไม่ได้ พรุ่งนี้ก็เตรียมโลงไว้ได้เลย
“ คุณมารีนอย่าฝึกอีกเลยครับ ผมขอร้อง ” และนี่เสียงสุดท้ายของกล้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็ร้องโอดโอยด้วยความเ็ป เนื่องจากถูกอาจารย์สาวจอมเฮี้ยบหวดหนัก
………………..
“ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ….”
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น พร้อมเสียงนกร้อง อันเป็เื่ธรรมดาของแซงทัวรี่ ดินแดนลี้ลับที่ใช้ฝึกเหล่าเซนต์ ทิวทัศน์โดยรอบประกอบไปด้วยป่าไม้และหุบเขา
ทว่าในแดนตกสำรวจก็มีสถาปัตยกรรมที่ดูมีอารยธรรม นั่นก็คือโคลอสเซี่ยม อันเป็สนามกีฬาที่ทำมาจากหินปูน สามารถจุคนได้พันเศษ
ภายในลานประลองรูปทรงกลม มีผู้คนมาจับจองที่นั่งราวๆสามร้อยเศษ ซึ่งล้วนแต่เป็นักสู้ฝึกหัด
“ ถึงรอบชิงแล้ว ใครจะได้เป็เซนต์เพกาซัส ”
“ จะเอาอะไรไปสู้คาชิออสวะ? ”
“ นั่นสิ หมอนั่นเด็ดหัวมาสิบคนแล้วนะ ส่วนเซย่ารอดมาแบบหืดขึ้นคอมาตลอด ”
“ ไม่แน่นา เ้าเซย่าอาจพลิกล็อกก็ได้ เพราะหมอนั่นได้ชื่อว่าเป็คนหัวแข็งประจำแซงทัวรี่”
“ โอ้ ความเห็นไม่ตรงกัน การพนันจึงเกิดขึ้น ต่อคาชิออสสิบจ่ายหนึ่ง รองเซย่าหนึ่งจ่ายสิบ สนใจมั้ย ”
“ โห อัตราต่อรองไม่น่าสนใจ เพิ่มเป็ยี่สิบได้มั้ย เพราะมองมุมไหน เ้าเซย่าก็ไม่น่ารอด ”
หลังจากรอจนเหงือกแห้ง ตัวเก็งชนะเลิศก็ปรากฏตัว เขาเป็เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ ทั่วกายสีดำแดงที่เปลือยท่อนบน อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม เหมือนนักเพาะกายที่ชอบเสพสเตียรอยด์ บนใบหน้าถมึงทึงประดับผมทรงโมฮอก ดูไม่ต่างจากตัวโกงในการ์ตูนยุค90
“ โห นั่นมันเ้าั์คาชิออสนี่นา และที่ยืนอยู่ข้างหลังคือ"ไชน่า" อาจารย์ของเขาใช่มั้ย ”
บุคคลที่เหล่าผู้คนขนานนามว่า“ไชน่า” เป็หญิงสาวร่างสูงเพรียว ผิวขาวเหลืองที่สวมชุดรัดรูป ซึ่งแลปราดเปรียว แต่ไม่อาจเห็นรูปโฉมได้ถนัดนัก เพราะเธอเองก็มีหน้ากากเหล็กคอยปิดบัง จึงไม่รู้ว่าสตรีผู้มีผมสีเขียวคนนี้งดงามเพียงใด
แน่นอนว่าอีกฝ่ายย่อมต้องมาตามนัด เพราะนี่คือศึกชิงชุดครอธเพกาซัส อันเป็เครื่องหมายของเหล่าเซนต์ และสองคนที่เดินมาจากฝั่งตรงข้ามก็คือมารีนกับกล้า
“ เฮ้ย ไปตายซะ ไอ้คนญี่ปุ่น ”
“ งานนี้ แกไม่รอดแน่ ”
“ หัวกับตัวแยกออกจากกัน ”
ทันทีที่กล้าเข้าสู่ลานประลอง ทุกคนก็พร้อมใจกันโห่ฮา ด้วยรังเกียจสองศิษย์อาจารย์ที่เป็คนต่างชาติ ทว่ามารีนกลับทำเฉย ส่วนกล้านั้นยืนขาสั่น แถมตัวก็หดลีบจนเหลือนิดเดียว
“ เซย่าอย่าหงอให้เห็น เดี๋ยวพวกมันจะได้ใจ และข่มเราใหญ่ ” มารีนร้องบอก ซึ่งก็ทำให้กล้าเอะใจนิดๆ ก่อนจะสำรวจร่างกายของตัวเองที่ตอนนี้อุดมไปด้วยผ้าพันแผลนับสิบจุด ปากก็แอบบ่นเบาๆ
“ บอกให้เราวางมาดให้ดี แต่ตัวเองกลับจับเราฝึกจนเจ็บหนัก นี่ได้นอนแค่สามชั่วโมง ก็ต้องหอบสังขารมาสู้ต่ออีก ”
“ เมื่อกี้เ้าพูดอะไรนะ ”เหมือนมารีนจะได้ยิน จึงหันกลับมาถาม ทำให้กล้าร้องเหวอ
“ อะ เอ่อ คะ คือผมแค่ทบทวนสิ่งที่คุณสอนเมื่อคืน จะได้เอาไปใช้ในสนาม”
มารีนดูจะไม่เชื่อนัก แต่สุดท้ายก็เอาผิดไม่ได้ เลยต้องปล่อยประเด็นนี้
“ งั้นตั้งสติให้ดี เพราะนี่คือของจริงที่เ้าจะได้เจอ ”
ทันใดนั้นเอง โฆษกในชุดเกราะหนังคนหนึ่งก็ยืนเด่นเป็สง่าตรงที่นั่งประธาน พร้อมประกาศเสียงดัง
“ เมื่อนักสู้ทั้งสองมาถึงแล้ว ก็เชิญเข้าสู่ลานประลองได้ ”
กล้ายอมรับว่าไร้ทางเลือก เพราะทันทีที่โผล่มาที่นี่ ก็โดนสอนสั่งด้วยหมัดเท้าเข่าศอกของมารีน แถมรุ่งเช้ายังต้องต่อสู้แบบถึงตายกับคาชิออสอีก แต่พอนึกถึง “อัยย์” เขาก็เกิดแรงฮึดอย่างประหลาด
“ ใช่ เราเคยพ่ายแพ้ ไม่กล้าสู้คนมาก่อน และถ้าหันหลังหนีอีก…ก็คงไม่ต่างจากวันที่เราทำให้อัยย์ผิดหวัง”
กล้าเลยใช้สองมือตบหน้าตัวเองแรงๆสองสามที ก่อนจะปลุกปลอบเสียงดัง
“ สู้ๆ ”
เด็กเนิร์ดในร่างเซย่าเดินลงสนามประลอง ท่าทางมั่นใจกว่าเดิมชนิดเปลี่ยนเป็คนละคน ทำให้มารีนนึกสงสัยอีกคราว เพราะอยู่ด้วยกันมาหลายปี ไม่เคยเห็นลูกศิษย์หนุ่มทำแบบนี้
“ น่ากลัวหัวจะกระแทกหนักจนเพี้ยนไปแล้วจริงๆ”
ทว่าพอเท้าแรกก้าวเหยียบสนามประลอง กล้าก็ได้ยินเสียงคำรามที่ดุดัน
“ เฮ้ย เ้าเซย่า เตรียมใจตายได้แล้วเหรอ”
กล้าเงยหน้าขึ้นมา จึงพบกับเ้าั์คาชิออสที่สูงเกือบสองเมตร ทั่วร่างอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ไหนจะดวงตาแข็งกร้าวที่ประดุจสัตว์ป่าของหมอนั่นอีก
“ เหวอ….พอดูใกล้ แล้วน่ากลัวชะมัด นี่เราต้องสู้กับหมอนี่จริงๆเหรอ ”
ถึงตอนนี้กล้าได้สำนึกอย่างจริงจังว่าการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มขึ้น ไม่ใช่อนิเมะที่เคยดู แต่เป็ของจริงที่พลาด ก็เจ็บตัว กระดูกหัก หรืออาจถึงตาย แข้งขาจึงกลับมาสั่น ลำคอแห้งผาก มือเท้าเย็นเฉียบ
“ ซวยแล้ว…คราวนี้… หนีไม่ได้แล้ว ใช่มั้ย ”
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
7K
