ความรักของยัยปลาทอง

“เค้กอร่อยมาก!” ปรพัชรอุทานหลังจากได้ชินเค้กส้มไปหนึ่งคำ อร่อยที่สุดที่เขาเคยกินมาเลย“ใช่ไหมล่ะ พี่บอกแล้ว” ปานลินยืดอกภูมิใจ จ้วงเค้กส้มของน้องชายเข้าปากไปคำโต “ของที่นี่อร่อยทุกอย่างเลย”ปานลินบอก เธอรู้เพราะเธอกินมาหมดทุกอย่างแล้ว เมื่อมีอะไรออกใหม่เธอจะได้กินเป็นคนแรกๆ เลย ขนาดว่าขนมที่จะขายเฉพาะช่วงเทศกาลเธอก็ยังไม่เคยพลาด“ผมชิมของพี่บ้างสิ”“ไม่!” ปานลินปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เลื่อนจานขนมของตัวเองหนีส้อมที่ยื่นมา “อยากกินก็สั่งเพิ่มสิ อย่ามาแย่งพี่ เดี๋ยวพี่กินไม่อิ่ม”“หึๆ” ปรพัชรขำ พี่สาวของเขาทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต อย่างนี้ไงเขาถึงได้เป็นห่วงนักหนา “งั้นทูสั่งเพิ่มนะ”“อือ”ปานลินอนุญาต ได้ยินเสียงปรพัชรสั่งแว่วๆ ก็ไม่สนใจแม้ว่ามันจะเป็นคำสั่งที่ยาวจนน่าตกใจ แต่เธอรู้ว่ายังไงน้องชายของเธอก็กินหมด เธอเองก็กินเยอะเหมือนกัน สั่งมาเยอะๆ ก็ดี เธอจะได้กินด้วยปานลินกับปรพัชรนั่งอยู่ในร้านเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่น่าเกลียดแต่อย่างใด เพราะพวกเธอสั่งของมากินกันเยอะมาก พนักงานมาเก็บจานไปรอบนึงแล้วก็ยังมีจากวางอยู่เต็มโต๊ะ พี่น้องคู่นี้กินจุกินดุมาก ปริมาณไม่ใช่น้อยๆ ทั้งหมดยังเป็นของที่มีแคลอรีสูงๆ ทั้งนั้นผู้หญิงคนไหนได้เห็นเป็นต้องอิจฉา เพราะแม้จะมีจานวางกองเต็มโต๊ะ แต่รูปร่างของชายหญิงคู่นั้นกลับดีมากๆ ผู้ชายยังออกจะผอมบางเกินไปด้วยซ้ำ ส่วนผู้หญิงก็ยังดูสมส่วน ตัวเล็กน่ารัก ที่ไม่น่ารักก็คือหน้าอกหน้าใจที่มากเกินขนาดตัวไปมากนั่นแหละสารอาหารมันไปอยู่ตรงนั้นหมดสินะครืน...‘ไอ้ปลา พ่อเทพบุตรของแกโหดมากกกก’ปานลินอมยิ้มกับข้อความของเพื่อนรัก อีกข้อความที่ส่งมาคือรูปถ่าย ที่พลอยขวัญตั้งใจถ่ายติดชลธีมานิดนึง เห็นแค่หัวเสี้ยวเดียวเธอก็จำได้ เธอรีบบันทึกเก็บในเครื่องก่อนจะกดพิมพ์ตอบกลับไป‘ทนไว้เพื่อน ท่องไว้ เงินเดือนสูงมาก โบนัสเยอะมาก ฮ่าๆๆ’ไม่นานก็มีข้อความเข้ามาใหม่‘วันนี้อุตส่าห์ใส่ส้นเตี้ยมา แต่ใครจะรู้ว่าต้องไปตรวจโรงแรมตั้งแต่วันแรก’‘ตอนบ่ายยังต้องไปอีกที่ โอ๊ย เจ็บเท้าจังเลยยยย’หญิงสาวทำเสียงจิ๊จ๊ะ รัวนิ้วกลับไปอย่างเร็ว‘มีอะไรก็พูดมาเลยย่ะ อย่าลีลา’‘เอารองเท้าผ้าใบมาให้หน่อยสิ’ข้อความสั้นๆ แต่ได้ใจความมาก ปานลินกำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปเกิดอาการชะงักหรือว่านี่เป็นโอกาสที่พลอยขวัญสร้างขึ้นมาเพื่อเธอ?‘เอาไปให้ที่บริษัทเหรอ?’‘yes’คราวนี้ปานลินรัวนิ้วเร็วยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า กดส่งข้อความยาวๆ กลับไป‘ได้เลยเพื่อนรัก ซื้อให้ใหม่ก็ยังได้ ส่งโลมาสิ เดี๋ยวตอนเที่ยงเอาไปให้ แล้วแกจะเอาอะไรอีกไหม เอาข้าวปะ? หรือกาแฟ?’คราวนี้ดูจะใช้เวลานานกว่าปกติ ปานลินนั่งจ้องไม่กะพริบตา‘นี่ถามฉันหรือถามพ่อพระเอกของแก ไม่ต้องห่วงเหรอ ช่วงนี้งานยุ่งมาก เขายังสั่งฉันให้สั่งข้าวมาให้อยู่เลย แกก็ซื้อข้าวมาด้วย อย่าลืมของล่ะ’‘ไม่ลืมจ้ะไม่ลืม ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านกาแฟของคุณน้องชาย จะเอากาแฟด้วยไหม?’‘เหรอ งั้นฉันเอาเหมือนเดิม ซื้อกาแฟดำมาด้วยล่ะ คุณชลธีเขาดูเหมือนจะชอบ’‘ได้จ้า’ตบท้ายด้วยอีโมจิตัวใหญ่ๆ ปานลินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ในที่สุดก็จะได้ไปเจอพ่อพระเอกของเธอสักที ผ่านมาหลายวันแล้ว เธอได้แต่ส่งข้อความไปสามเวลาทุกวัน วันก่อนได้เฟซบุ๊คมาจากเพื่อนรักด้วย แต่กว่าเขาจะกดรับเธอเป็นเพื่อนก็ช่วงค่ำๆ เธอก็นั่งรอไปสิ แถมไม่ยอมตอบกลับอีกต่างหาก อ่านแล้วไม่ตอบนี้มันเสียมารยาทมากเลยนะ“ได้ยินว่าคุณถามหาผมงั้นเหรอครับ?” เสียงทุ้มดังขึ้น ปานลินเงยหน้าจากจอมือถือขึ้นมองเจ้าของเสียง เธอรีบลุกขึ้นทักทาย“สวัสดีค่ะ คุณน้องชาย” ปานลินทักทายเสียงใส “ฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณน่ะ”“ฮ่าๆๆ ได้เลยครับ ถ้าผมสามารถตอบได้ ผมก็จะตอบทุกคำถามเลย” ชลธารหัวเราะกับคำเรียกของหญิงสาวที่ดูอย่างไรก็ท่าทางจะอายุน้อยกว่าเขา ชายหนุ่มมองไปยังอีกฝั่ง สายตาที่จ้องมองมาแสดงความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วถาม “แล้วนี่คือ...”“นี่น้องชายของฉันค่ะ ชื่อปรพัชร เรียกว่าปลาทูเฉยๆ ก็ได้” ปานลินยิ้มแย้มแนะนำ หันมาทำหน้าตาให้น้องชายที่ไร้มารยาทของตัวเองให้ไว้หน้าพี่สาวคนนี้บ้าง“สวัสดีครับ เรียกปรพัชรเถอะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น” ปรพัชรลุกขึ้นทักทายอย่างขอไปที“ไอ้ทู!” ปานลินถลึงตาใส่ “ขอโทษด้วยนะคะ นั่งก่อนค่ะ”“ครับ” ชลธารไม่ถือสา เห็นสายตาก็รู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังห่วงพี่สาว ชลธารลากเก้าอี้มานั่งอีกด้านของโต๊ะ ระหว่างสองพี่น้องที่ยังทะเลาะกันทางสายตาไปมา“นี่ใครน่ะพี่?” ปรพัชรถามเสียงห้วน“ว่าที่น้องสามี”ชลธารถึงกับไปไม่เป็น ได้แต่ส่งยิ้มเขินให้ ช่างเป็นผู้หญิงที่ตรงไปตรงมาอะไรอย่างนี้“นี่พี่เพี้ยนไปแล้วเหรอ?!” ปรพัชรไม่พอใจ“แกอยู่เฉยๆ ไปเลย ไม่อย่างนั้นต่อไปก็อย่าหวังว่าพี่สาวคนนี้จะพาแกไปไหนมาไหนด้วยเลย” ปานลินขู่ ปรพัชรจึงได้แต่นั่งทำหน้ามู่เงียบๆ“คุณ...”“ผมชื่อชลธารครับ หรือจะเรียกธารก็ได้” ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างสุภาพ“ค่ะ คุณชลธาร คือฉัน...อยากจะถามเรื่องเกี่ยวกับ...พี่ชายของคุณ” ปานลินถามอย่างเขินอายนิดหน่อย แค่นิดเดียวจริงๆ หลังจากพูดออกไปก็ทำตาเป็นประกายคาดหวัง“ครับ ก็พอจะเดาได้...”“งั้นฉันขอถามเลยได้ไหมคะ?” ปานลินพูดขึ้น และถามต่อโดยไม่รอคำอนุญาตแต่อย่างใด “พี่ชายคุณเขามีแฟนหรือยัง?”“ยังครับ พี่ธีโสดสนิท ไม่มีใครเลยสักคนเดียว” น้องชายผู้แสนดีอย่างชลธาร ทำการขายพี่ชายตัวเองได้อย่างไม่ลังเลเลยสักนิดเดียว“ดีจัง” หญิงสาวอมยิ้ม ถือว่าด่านแรกเคลียร์ “แล้วพี่ชายคุณอายุเท่าไหร่แล้วคะ เขาชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ พอจะบอกฉันได้ไหม?”“ปีนี้ก็จะสามสิบสามแล้วครับ ดังนั้นที่บ้านเลยร้อนใจมาก ส่วนผู้หญิงที่ชอบผมไม่แน่ใจ แต่คิดว่าน่าจะชอบผู้หญิงแบบคุณนะ”ชลธารช่างพูดมาก พูดเพียงประโยคสั้นๆ ก็บอกส่วนที่ค้างคาใจของปานลินได้หมด แล้วเขาก็ไม่ได้โกหกเลยด้วย พี่ชายน่าจะชอบผู้หญิงที่ร่าเริงสดใสแบบนี้จริงๆ คนที่ไม่ชอบพูด ทั้งยังเย็นชาในบางครั้งแบบนั้น สมควรที่จะได้เจอผู้หญิงที่สามารถเป็นตัวแทนของเขาได้ ที่สำคัญต้องสามารถทำให้ความเย็นชาของชลธีอบอุ่นขึ้นได้ด้วย“พี่ชายของคุณจะชอบฉันไหมอ่ะ ไม่สิ ถ้าฉันตื๊อเขามากๆ เขาจะไม่รำคาญฉันใช่ไหม?” ปานลินยังหวั่นใจอยู่เล็กน้อย“เรื่องนี้ไม่มีใครรู้จนกว่าจะได้ลองทำนะครับ ถ้าลองพี่ชายผมไม่ปฏิเสธคุณไปตั้งแต่แรกก็ยังถือว่ามีความหวังนะ พี่ชายผมอาจจะดูเย็นชาไปบ้าง หรือดูไม่ใส่ใจบ้าง แต่เขาก็เป็นคนดีมากนะครับ ถ้าคุณแสดงถึงความจริงใจ พี่ธีไม่มีทางปฏิเสธคุณอย่างไร้เยื่อใยอย่างแน่นอน”ยิ่งฟังยิ่งใจชื้น ปานลินมีแรงฮึดขึ้นมามาก ฟังจากที่คุณน้องชายพูดก็ดูเหมือนเขาจะเชียร์เธออยู่บ้าง“คุณน้องชาย แล้วเรื่องคุณแม่ของคุณล่ะ ท่าทางบ้านคุณจะรวยมาก อย่าเข้าใจผิดว่าฉันหวังจับพี่ชายคุณเพราะรวยนะ ฉันชอบเขาจริงๆ เขาคือรักแรกพบของฉันเลย คุณน้องคิดว่าฉันจะผ่านด่านแม่สามีไหม?”‘คุณน้องชาย’ อย่างชลธารเริ่มรู้สึกสนุกมากๆ ต่อไปนี้จะได้เห็นพี่ชายแสนสุขุมวุ่นวายแล้ว อาจได้เห็นคุณนายสายชลปวดหัวกับ ‘ว่าที่ลูกสะใภ้คนโต’ ด้วยก็ได้ว่าที่พี่สะใภ้คนนี้เขาให้สามผ่านเลย!“คุณแม่ไม่รังเกียจเรื่องฐานะหรอกนะครับ คุณแม่เองก็ใจดีมากๆ เอาไว้คุณได้เจอท่านก็จะรู้เอง ผมว่ายังไงคุณคงต้องทำให้พี่ชายผมเขายอมพาคุณไปงานวันเกิดคุณแม่เดือนหน้าให้ได้ก่อน”“คุณน้องชายจะช่วยฉันใช่ไหม?!” ปานลินถามตื่นเต้น“แน่นอนครับ ผมชอบคุณมาก เรื่องเกี่ยวกับพี่ชายผมถ้าคุณสงสัยอะไรก็ถามผมได้เลย ผมจะช่วยคุณเอง” ชลธารสนับสนุนเต็มที่ปานลินแทบจะร้องกรี๊ด หัวเราะกับว่าที่น้องสามีอย่างสนุกจนลืมน้องชายตัวจริงไปแล้ว ปรพัชรมองเงียบๆ มองไปเห็นป้ายประกาศบางอย่างพอดี ในใจเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา“งั้น...คุณน้องชายบอกฉันหน่อยสิ พี่ชายคุณเขาชอบกินอะไร?”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กามเทพจำเป็น 3

นิยายแนะนำ

ความรักของยัยปลาทอง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กามเทพจำเป็น 3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้