เศรษฐีเสียนอวี่เหลินมองดูชาวบ้านที่ช่วยกันนำผักจากสวนขึ้นไปไว้บนรถม้าที่เขาเตรียมมาเพื่อขนผักของชาวบ้านไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านที่ยากไร้ แม้การเดินทางจากเมืองหลวงมาที่หมู่บ้านจินหัวต้องใช้ระยะทางเกือบ1000ลี้(500กิโลเมตร)แต่เขาก็หาได้ใส่ใจไม่เขาคิดเพียงว่าหากได้ช่วยเหลือชาวบ้านที่กำลังลำบากเพียงเท่านี้เขาก็มีความสุขแล้ว และเขาก็ทำเช่นนี้มานับสิบปี
“ท่านเศรษฐีขอรับชาวบ้านขนผักขึ้นไปไว้บนรถม้าเรียบร้อยแล้วขอรับ”
เศรษฐีเสียนอวี่เหลินมองดูรถม้าที่เต็มไปด้วยพืชผักมากมายก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนออกมา
“พ่อบ้านป๋อเ้ารีบนำเงินไปจ่ายค่าผักให้กับชาวบ้านที”เศรษฐีเสียนอวี่เหลินมอบถุงเงินให้กับพ่อบ้านป๋อพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังเดินมาอย่างทุลักทุเล ด้านหลังมีตระกร้าใส่ผักขนาดใหญ่วางอยู่ด้วยร่างกายที่บอบบางทำให้นางแทบจะล้มลง เศรษฐีเสียนที่ได้เห็นดังนั้นจึงรีบเดินไปช่วยพยุงนางไว้
“เ้านำผักมาขายเช่นนั้นหรือ”
หญิงสาวค่อยๆวางตระกร้าผักบนหลังลงก่อนจะใช้มือเรียวเล็กปาดเช็ดเหงื่อที่ใบหน้า เส้นผมที่ยาวสยายถูกรวบขึ้นอย่างง่ายๆเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามของนาง ปากเรียวเล็กเป็กระจับสีแดงราวกับลูกเชอรี่ค่อยๆฉีกยิ้มออกมาจนเห็นฟันสีขาวเรียงสวย
“เ้าค่ะ ข้านำผักมาขายนึกว่าจะมาไม่ทันเสียแล้ว”
เศรษฐีเสียนมองดูท่าทางรีบร้อนของนางก่อนจะยิ้มออกมา
“เหตุใดเ้าจึงมาช้านักเล่า ชาวบ้านคนอื่นๆขนผักมาให้ข้าั้แ่เช้ามืด”
“ข้าน้อยต้องทำอาหารพร้อมกับป้อนข้าวเช็ดตัวให้กับท่านแม่ที่นอนป่วยอยู่กว่าจะออกไปตัดผักก็เกือบจะสายชาวบ้านคนอื่นๆก็พากันตัดเสร็จไปเสียแล้ว ข้าจึงมาช้ากว่าใคร”
เศรษฐีเสียนพยักหน้าให้กับนางราวกับเห็นใจ
“ถ้าเช่นนั้นเ้าก็จงรีบนำผักไปไว้บนรถม้าเสียเดียวข้าจะให้พ่อบ้านป๋อจ่ายค่าผักให้กับเ้า”
เหลียนฮวายิ้มด้วยความดีใจก่อนจะรีบนำผักที่นางเพิ่งตัดเสร็จขึ้นไปไว้บนรถม้าพร้อมกับรีบรับเงินจากพ่อบ้านป๋อ
“ขอบคุณท่านเศรษฐีที่มาช่วยซื้อผักของข้าและชาวบ้านหากไม่ได้ท่านพวกข้าก็ไม่รู้จะนำผักไปขายให้กับใคร ถ้าเช่นนั้นข้าต้องขอตัวกลับไปดูท่าแม่ก่อนนะเ้าคะ"นางยิ้มให้กับเขาอีกครั้งก่อนจะรีบเดินจากไป
เศรษฐีเสียนมองดูนางที่เดินจากไปก่อนจะยิ้มออกมาอย่างถูกชะตา
“พ่อบ้านป๋อเ้ารู้หรือไม่ว่าหญิงสาวผู้นั้นเป็ลูกสาวบ้านไหนกัน”
พ่อบ้านป๋อมองดูฟู่เหลียนฮวาที่เดินจากไปก่อนจะยิ้มให้กับเศรษฐีเสียน
“อ่อหญิงสาวผู้นั้นนางชื่อฟู่เหลียนฮวา เป็บุตรสาวของฟู่จินถั่งคนที่เป็ลูกหนี้ของนายท่านเช่นไรขอรับ”
“ลูกสาวของฟู่จินถั่งเช่นนั้นหรือ”
“ขอรับนายท่าน นายท่านมีอะไรหรือขอรับ"
เศรษฐีเสียนมองดูเหลียนฮวาที่เดินจากไปจนลับตา
“แล้วฟู่จินถั่งพ่อของนางเล่าไปอยู่ที่ไหนกันเหตุใดจึงให้บุตรสาวทำงานหนักเช่นนี้”
“ข้าน้อยได้ยินมาว่าฟู่จินถั่งล้มป่วยและเพิ่งจากไปไม่นานขอรับทำให้ฟู่เหลียนฮวาที่เป็ลูกสาวคนโตจำต้องทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวแทนท่านพ่อของนาง”
“เป็เช่นนั้นเองหรือถ้าเช่นนั้นเ้าพาข้าไปที่บ้านของฟู่จินถั่งที”
417K
