ทุกวันนี้ ทั่วโลกมีปัญหากันมากในเื่การใช้ชีวิตร่วมกับสรรพชีวิตอื่น ๆ ในโลกนี้ จะว่าไปแล้ว มนุษย์เองชอบคิดว่าตัวเองเป็ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ฉลาดที่สุด พื้นที่ได้แทบทั้งหมดบนโลกใบนี้
ซึ่ง!!!!
ความจริงแล้วก็เป็เช่นนั้น
แต่!!!
เื่ทั้งหมดมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะสิ เพราะทุกการของมนุษย์จะต้องมีสัตว์ประจำถิ่นรบกวนอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็ผึ้งบ้าง ต่อแตนบ้าง แต่ที่สำคัญที่สุดคือ...
มด!!!!
พวกมันช่างกำแหงนัก ไม่ว่าเราจะเข้าไปต่อกรกับพวกมันกี่คน ก็เป็อันต้อโดนทำร้ายกลับมาทันที ทั้งแสบทั้งคันกันเลยทีเดียว
ทำอย่างไรกันดี มันต้องมีวิธีสิน่า
ด้วยเหตุผลนี่เอง เมื่อเราต่อสู้กันไปก็มองจะไม่สำเร็งผล เราก็อยู่ร่วมกันไปวะเลย จากความคิดอันนี้ จึงได้เกิดแิถึงการอยู่ร่วมกันของทั้งคนและสัตว์ ทำอย่างไร เราถึงอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ ไม่ทำร้ายกัน
แินี้ได้ขยายไปทั่วโลก
ไม่เว้นแม้แต่ประเทศไทย
ณ ศูนย์วิจัยมดแห่งประเทศไทย Thai ant analysis ซึ่งเป็สถาบันที่วิจัยเกี่ยวกับมดที่มีทั้งหมดในประเทศไทย
ดอกเตอร์ วี เป็นักวิทยาศาสตร์ที่มีความรู้ความสามารถและความเชี่ยวชาญที่เกี่ยวกับมดทุกชนิดในประเทศไทย ท่านไปทำงานร่วมกับ ดร.จัสติน ผู้เชี่ยววชาญที่เกี่ยวกับพันธุวิศวกรรม มีความรู้ความสามารถในการตัดต่อพันธุกรรมของมดจากสหรัฐอเมริกา
การทดลองครั้งนี้ ได้รับการสนับสนุนจากบริษัท ant Adwance โดยมีประธานบริษัทชื่อ นายประพันธ์ พงษ์สถานนท์ ท่านผู้นี้มีความประสงค์ที่จะสร้างความสมานฉันท์ระหว่างมดกับมนุษย์ มีแิที่จะทำให้โลกนี้น่าอยู่มากขึ้นโดยเริ่มจากมดและมนุษย์
“ท่านผู้ทรงความรู้ทั้งหลาย การทดลองของท่านไปถึงไหนแล้ว ก้าวหน้าขึ้นบ้างหรือยังครับ?” นายประพันธุ์ ประธานบอร์ดใหญ่แห่งบริษัท ant Adwance ได้กล่าวขึ้นขณะที่เขาเดินเข้ามาในห้องทดลองของดอกเตอร์ วี
“ ใกล้จะสำเร็จแล้วครับ ผมกำลังรวบรวม DNA สายพันธุกรรมของมดทุกชนิดในประเทศไทยมาใส่ไว้ในเครื่องมือนี้” ดอกเตอร์ วี พูดอย่าง กระตือรือร้น
"ว้าว คุณทำได้จริง ๆ ด็อกเตอร์ ผมนี่...ทึ่งคุณจริง ๆ ฮ่า ๆ" ท่านประธานชื่นชมจากใจจริง
เขายิ้มอย่างมีความสุขมาก เมื่องานทุกอย่างมีความก้าวหน้าไปมาก เขาเดินมาอีกบริเวณหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ ๆกัน
“แล้วท่าน ดอกเตอร์ Justin ล่ะ งานของคุณเป็อย่างไรบ้าง?”ท่านประธานหันไปถาม ดร. สาวอย่างให้ความสนใจ
“งานของฉันก็ไม่แพ้งานของดอกเตอร์ วี หรอกค่ะ” ดอกเตอร์สาวพูดขึ้นมาบ้าง ทันทีที่เธอพูดจบ เธอได้เดินไปในข้างหลังห้อง ที่ข้างหลังห้องนี้มีมีโต๊ะตัวหนึ่ง้ามีมีกระจกใสๆ ครอบอยู่บนโต๊ะอีกทีนึง ภายในกระจกนั้นมีอุปกรณ์อย่างหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งอยู่บนพรมสีเขียว อุปกรณ์นั้นมีรูปร่างประหลาดเป็ลักษณะถุงมือที่มีนิ้วทั้ง 5 วางอยู่สองอัน มองก็รู้ทันทีว่ามีไว้ใช้ใส่สำหรับมือข้างซ้ายและขวาของมนุษย์นั่นเอง
ในนิ้วแต่ละนิ้วนั้นของถุงมือนั้น จะมีปุ่มกลม ๆ นูนออกมาซุ่งปุ่มกลม ๆนี่จะติดอยู่ตรงข้อที่สองของนิ้วมือทุกนิ้ว ภายในปุ่มจะมีสารลักษณะเหมือนของเหลวใส ๆ บรรจุอยู่ ที่สำคัญคือด้านหลังมือนั้นมีปุ่มสีเขียวขนาดใหญ่พอสมควร ภายในมีของเหลวบรรจุอยู่เช่นกัน ทั้งสองปุ่มคือปุ่มแดงและเขียวนี่ จะมีท่อเชื่อมติดกันอยู่ แสดงว่าของเหลงสามารถที่จะไหลมาเข้าผสมกันได้ หากเ้าของผู้สวมใส่กดปุ่มสีแดงเท่านั้น
เมื่อท่านประธานประพันธ์ ได้เดินตามท่านดอกเตอร์ Justin ไปที่ด้านหลังห้องด้วย ทำให้เขาสังเกตุเห็นอุปกรณ์นี้จึงเกิดข้อสงสัยในอุปกรณ์ที่ได้พบเห็นทันที ความจริงแล้วท่านประธานเองได้เข้ามาที่นี่หลายครั้งแล้วแต่ก็ยังไม่เคยเจออุปกรณ์ที่นี่เลย
“ว้าว ดอกเตอร์ คุณทำให้ผมประหลาดใจ” ท่านประธานบริษัทพูดอย่างไม่เชื่อสายตา
“คุณจะไม่ถามสักหน่อยเหรอครับว่ามันคืออะไร ฉันพร้อมจะนำเสนอ” ดร.สาวพูดเชิญชวน
“มันคงไม่ใช่อุปกรณ์เด็กเล่นหรอกนะ ถุงมือทานอสหรือนี่” ท่านประธานกล่าวติดตลก
“ฮ่าๆๆ มันดีกันคนละอย่างค่ะท่านประธาน” ดร.สาวยังอวดไม่เลิก
“ผมชักอยากจะใส่มันซะแล้ว” ท่านประธานนึกสนุก
“ยังค่ะ มันยังอยู่ในขั้นตอนการทดลอง ความเสถียรยังไม่คงที่ ต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยค่ะ” ดร.สาวห้ามปราม
ท่านประธานยิ้มและพยักหน้า ตายังมองที่อุปกรณ์ประหลาดไม่หยุด ความสงสัยใคร่รู้เกิดขึ้น ท่านจึงถามว่า
“ตรงปุ่มสีแดงที่มีน้ำใสๆ นั่นคืออะไรครับ ดอกเตอร์ คงไม่ใช่น้ำหวานหรอกมั้ง” ท่านประธานล้อ ดร. เล่น
“ไม่ใช่แน่นอนค่ะ มันคือ DNA ของมดที่มีทั้งหมดในประเทศไทยนี้ค่ะ” ดร.สาวผู้ชี้แจง
“ว้าวว้าว มันจะเป็ไปได้ยังไง ดอกเตอร์ มดในประเทศไทยมีมากมาย จะใส่ลงมาได้หมดได้อย่างไร” ท่านประธานกล่าวยังสงสัย
“ก็ใส่ไม่หมดสิคะ เราเลือกเอาเฉพาะมดที่มีความสามารถพิเศษเท่านั้นค่ะ" ด็อกเตอร์ตอบและยิ้มอย่างมีเลสนัย ท่านประธานมองหน้าก่อนพูดว่า
"คุณยิ้มทำไม? จะบอกอะไรก็รีบบอกมาเลย ก่อนที่ผมจะอกแตกตายซะก่อน ฮ่า ๆ" ท่านเร่งให้ลูกน้องบอกท่านเร็ว ๆ
"นอกจากนี้เรายังเชื่อมระบบประสาทของเรากับมดได้" พอท่านด็อกเตอร์พูดจบ ท่านตาค้างเลย มันว้าวมาก
"ราวกับว่าเราเป็...." เธอทิ้งท้าย
"เป็อะไร พูดมา เดี๋ยวผมเพิ่มเงินเดือนให้คุณ เร็ว ๆ" ท่านประธานทนรอไม่ไหว
"ราวกับว่านางพญาประมาณนั้นเลย” ดอกเตอร์พูดไปยิ้มไป
"จริงหรือนี่ เท่ากับว่าเราสามารถสั่งมดทุกตัวได้ นี่มันเป็เื่จริงหรือ?" ท่านประธานเป็บ้าไปแล้ว ท่านหันมาทางด็อกเตอร์วี ก่อนจจพูดว่า
“ท่าน ดอกเตอร์ วี เื่ของท่านนี้เก่าไปเลยนะ วินาทีนี้ผมให้ดอกเตอร์สาวของผม เป็หัวหน้าแทน ผมไล่คุณออก ฮ่าๆ ” ท่านประพันธ์กล่าวเย้าเล่น
“เอ่อๆ คุณประพันธ์อย่าพึ่งนะครับ ของผมก็มีที่เด็ดเหมือนกันแต่ยังไม่เสร็จรออีกสักอาทิตย์นึงครับ รับรองว่าเด็ดกว่านี้แน่นอน” ดร.วี กล่าวอย่างมั่นใจ
“และอีกอย่างหนึ่ง ท่าน ดอกเตอร์” ท่าน วี หันไปทาง ดร.สาว
“ไอ้น้ำแดงๆ นั่นน่ะ เป็ผลงานของผมนะครับ” ดอกเตอร์ วี พูดเรียบๆ
“ โอ้ ใช่แล้วค่ะ ท่านประธาน ฉันโม้มากไปหน่อย ผลงานของฉัน มีแต่ถุงมือนี่ล่ะค่ะ ของเหลวที่บรรจุอยู่ข้างในเป็ผลงานด็อกเตอร์เขาค่ะ" เธอตอบอย่างเอียงอาย ท่านประธานยิ้มให้เธอและไม่ได้ต่อว่าแต่อย่างไร หันไปหาท่านด็อกเตอร์คนเก่งทันที
"ของเหลวที่ว่าคืออะไร? รีบบอกผมมาครับ" ท่านคาดคั้นเอาความจริง
"มันคือ DNA Water base เป็สายของดีเอ็นเอของมดซึ่งได้สกัดเอามาไว้ในของเหลวนี่ครับท่าน" เขาตอบท่านประธานไป
"แล้วปุ่มสีเขียวล่ะคุณด็อกเตอร์?" เขายังถาไม่เลิก
"เป็ดีเอ็นเอของผู้สวมใส่ครับ เมื่อสองส่วนมารวมกันจะได้พลังที่ยิ่งใหญ่ สามารถที่จะเปลี่ยนร่างเป็มดได้ ทำอะไรที่มดต่าง ๆ สามารถทำได้" ด็อกเตอร์ตอบด้วยเสียงเรียบ ๆ
"อ้าวแล้วอย่างนี้ ก็ตัวเล็กเท่ามดนะสิ จะดีตรงไหน?" ท่านประธานยังคงถามต่อ
"เนื่องจากมีดีเอ็นเอของผู้สวมอยู่ด้วย จึงทำให้ได้มดขนาดเท่ามนุษย์เลยครับ" ด็อกเตอร์ตอบอย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่ สิ่งนี้ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของท่านประธานได้
"แต่...ผมสัเกตุเห็นแววตาของคุณเหมือนไม่มั่นใจอะไรบ้างสิ่งนะ" เขาถามลูกน้องไปตรง ๆ
"ใช่ครับ มันยังไม่เสถียรเท่าไหร่ ต้องรอทดลองเพิ่มเติมอีกสักหน่อยครับ" ด็อกเตอร์พูดเบา ๆ
"โอเค เท่านี้ก็ถือว่าเหนือความคาดหมายของผมมากแล้ว ขอบคุณทุกความทุ่มเทของทุกคนครับ จบงานนี้ เรามาฉลองกันครับ" สิ้นเสียงท่านประธาน พนักงานทุกคนร้องเฮร่วมกันทันที
1K
