บทที่ 30 สังหารผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียน
แม้ถอยทัพในตอนนี้ ภารกิจจะล้มเหลว แต่อย่างน้อยยังรักษาชีวิตผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไว้ได้บางส่วน
แต่หากยังคงสู้ต่อไป เป็ไปได้ว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจะต้องตายกันหมด อีกทั้งตัวเขาเองก็อาจถึงแก่ความตายภายใต้การโจมตีร่วมกันของถ่าซานและผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนแห่งเผ่าเลี่ยหั่ว
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น จู่ ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นในกองทัพต้าเฉียนที่อยู่ไม่ไกลนัก
เว่ยอวิ๋นและถ่าซานหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ
พบว่าเล่ยซิ่นกำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้คนหนึ่ง
"ไอ้ตัวใหญ่ ไปตายซะ!"
เล่ยซิ่นกำไม้พลองยาวไว้แน่น ก่อนจะฟาดฟันใส่ร่างั์ที่อยู่เบื้องหน้า
เ้าั์ผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือสวีหู่นั่นเอง
"ฆ่า!" สวีหู่คำรามออกมาเสียงหนึ่ง สองมือทำท่าเป็อุ้งเท้าเสือ ตบใส่ไม้พลองยาวที่ฟาดเข้ามา
เมื่อกรงเล็บปะทะกับไม้พลองก็เกิดเสียงดังสนั่น
ไม้พลองถูกกระแทกจนกระเด็นออกไปด้วยพละกำลังมหาศาลของสวีหู่ แต่ในตอนนี้สวีหู่ก็ไม่ได้สบายตัวเช่นกัน
ไม้กระบองยาวนั้นร้อนจัด ราวกับมีเปลวเพลิงพันอยู่รอบ ทำให้ฝ่ามือของสวีหู่เกิดแผลไหม้อย่างรุนแรง
เล่ยซิ่นรู้สึกถึงพลังที่อยู่บนไม้กระบองยาว จึงแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา "พละกำลังที่ติดตัวมาแต่กำเนิดอย่างนั้นหรือ?"
แต่ไม่นานเขาก็แค่นหัวเราะ ต่อให้มีพละกำลังติดตัวมาแต่กำเนิดแล้วอย่างไร? หากไม่ได้เข้าสู่ขั้นเซียนเทียนก็ไร้ประโยชน์
ทันใดนั้นเขาก็กำไม้พลองยาวแน่น พุ่งเข้าไปสังหารสวีหู่
ในจังหวะนั้นเอง ร่างที่ว่องไวร่างหนึ่งก็ะโมาขวาง แล้วขว้างของสิ่งหนึ่งใส่เล่ยซิ่น
"ดูอาวุธลับของปู่เ้าเสียบ้าง!"
อาวุธลับ?
เล่ยซิ่นหัวเราะเยาะ สะบัดไม้พลองยาวฟาดลงบนสิ่งที่เรียกว่าอาวุธลับนั้นทันที
ในชั่วขณะถัดมาอาวุธลับพลันะเิ ควันพิษแผ่กระจายออกมา
ชาวเผ่าเลี่ยหั่วที่อยู่ใกล้เคียงสูดดมควันพิษเข้าไป ดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำ ไม่นานก็เริ่มไล่ฟันฆ่าผู้คนรอบข้างอย่างบ้าคลั่งไร้สติ
พิษ!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เล่ยซิ่นรีบกลั้นหายใจทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าร่างั์นั่นถูกคนพาวิ่งหนีไปไกลแล้ว
"คิดจะหนีรึ?"
เล่ยซิ่นไล่ตามไปอย่างเด็ดเดี่ยว
กล้าดีมาล้อเล่นกับข้า วันนี้มันต้องตาย!
"อย่าได้มองอีกเลย พวกเ้าหมดโอกาสแล้ว" ถ่าซานจู่โจมเว่ยอวิ๋นทันที
แต่เดิมเว่ยอวิ๋นคิดจะถอยทัพและยอมล้มเลิกภารกิจ แต่เมื่อเห็นสวีหู่แล้ว เงาร่างของผู้หนึ่งก็ผุดขึ้นในห้วงความคิดอย่างประหลาด
ในใจรู้สึกว่าคนผู้นั้นน่าจะช่วยเหลือตนได้
แม้จะดูเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่เขายังอยากจะยืนหยัดต่อไปโดยไร้เหตุผล
เมื่อเห็นถ่าซานวิ่งพรวดพราดเข้ามา เว่ยอวิ๋นสูดหายใจลึก ตัดสินใจรอดูต่อไปอีกสักหน่อย บางทีอาจจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นก็ได้
…
"พี่ใหญ่ ช่วยด้วย!"
หลี่เต้ากำลังมุ่งมั่นสังหารศัตรูและทำลายลูกธนู จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น เมื่อหันกลับไปมอง เขาพบเสิ่นซานกำลังพยุงสวีหู่วิ่งมาหา
ด้านหลังของทั้งสองคน มีเงาร่างหนึ่งไล่ตามมาไม่หยุด
ระยะห่างยิ่งแคบลงเรื่อย ๆ
"ยังจะหนีอีกหรือ? ไปตายซะ!"
แม้ว่าเสิ่นซานจะเชี่ยวชาญวิชาตัวเบา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์กึ่งเซียนเทียน ถือว่าด้อยกว่าอยู่บ้าง
ไม่นานเขาก็ถูกไล่ตามทัน เล่ยซิ่นยกไม้พลองขึ้นฟาดทั้งสองคนทันที
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะถูกฟาด จู่ ๆ ก็มีดาบยาวเล่มหนึ่งเข้ามาขวางไม้พลองนั้นไว้
"พี่ใหญ่!"
เมื่อเห็นคนที่มา เสิ่นซานก็มีสีหน้ายินดี
"มาช่วยหรือ?"
เล่ยซิ่นเห็นมีคนมาขวางไม้ของตน สีหน้าดูไม่ดีขึ้นหลายส่วน คนแล้วคนเล่า มักจะมีผู้คนมาขวางทางเขาตลอด!
ไอสังหารพลันพลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง เล่ยซิ่นยกไม้พลองขึ้นโจมตีอย่างไม่ลังเล
"พลองเพลิงโลกันตร์!"
ท่อนไม้ยาวหมุนวนและมีเปลวเพลิงห่อหุ้มรอบท่อนไม้ พุ่งตรงเข้าหาหลี่เต้า
"พี่ใหญ่ระวัง!" เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น เสิ่นซานสะดุ้งใ
แต่ในชั่วขณะถัดมา มีคนเตะเข้าที่ร่างของเขาจนกระเด็นออกไปพร้อมกับสวีหู่
หลี่เต้ายกดาบขึ้นป้องกันทันที
ในดวงตาของเล่ยซิ่นก็ปรากฏแววเ้าเล่ห์วูบหนึ่ง เมื่อดาบเหล็กทมิฬและไม้พลองปะทะกัน เปลวเพลิงบนไม้พลองก็พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลี่เต้าทันที
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เต้าหรี่ตาลง ยกมือขึ้นป้องกันใบหน้า
"ฮ่า ๆ เปลวเพลิงของข้าไม่ใช่สิ่งที่เ้าจะป้องกันได้ง่าย ๆ" เล่ยซิ่นหัวเราะอย่างมั่นใจพลางเอ่ย
ขณะนั้นเปลวเพลิงค่อย ๆ จางหายไป ร่างของหลี่เต้าค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของหลี่เต้าชัดเจน รอยยิ้มบนใบหน้าของเล่ยซิ่นพลันแข็งค้าง
"เป็ไปไม่ได้!"
เล่ยซิ่นมองดูแขนของหลี่เต้าที่มีเพียงผิวแดงระเรื่อเล็กน้อย ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เปลวเพลิงของเขาไม่ใช่เปลวเพลิงธรรมดา แต่เป็เปลวเพลิงที่เกิดจากพลังลมปราณบริสุทธิ์บางส่วน แม้จะรักษาสภาพได้เพียงชั่วครู่ แต่ก็มีพลังทำลายล้างมหาศาล คนทั่วไปเพียงแค่ััก็จะถูกเผาจนเป็เถ้าถ่าน แต่กลับทำให้ผิวของคนตรงหน้าแดงเท่านั้น
หลี่เต้าก้มลงมองแขนของตนเอง แม้จะรู้สึกแสบร้อนอยู่บ้าง แต่ไม่รุนแรงนัก ดูเหมือนว่าหลังจากิัของเขาผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งนั้นมา อาจจะมีความสามารถพิเศษบางอย่างที่เขายังไม่ค้นพบ
ฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายเสียสติ เขาจึงชักดาบพุ่งตรงไปที่ใบหน้าของคู่ต่อสู้ แต่ด้วยความที่เป็ผู้ฝึกยุทธ์กึ่งเซียนเทียนย่อมไม่ธรรมดา เมื่อได้สติกลับมาก็ยังสามารถรับมือกับดาบของหลี่เต้าได้ทัน
อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็ผู้ฝึกยุทธ์กึ่งเซียนเทียนก็ยังต้องถอยหลังไปหลายก้าว ภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัวของหลี่เต้า
"เ้า..." สีหน้าของเล่ยซิ่นไม่เหลือความมั่นใจเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว แววตาเปลี่ยนเป็ระแวดระวังขึ้นมา
หลี่เต้าไม่ให้เวลาคู่ต่อสู้ตรงหน้าได้ลังเลใจ ยกดาบขึ้นแล้วฟันใส่ทันที
สำหรับเขาแล้ว เวลาคือสิ่งสำคัญที่ไม่อาจปล่อยให้สูญเปล่า เมื่อเห็นเช่นนั้น เล่ยซิ่นไม่รีรอที่จะยกไม้พลองขึ้นโต้กลับทันที
ในชั่วขณะนั้นทั้งสองฝ่ายต่อสู้ประมือกันอย่างดุเดือด
"ดาบไร้นาม!"
"พลองเพลิงโลกันตร์!"
ดาบเหล็กทมิฬและไม้พลองปะทะกัน จนเกิดประกายไฟและเปลวเพลิงมากมาย
แต่เมื่อเผชิญกับการโจมตีด้วยเปลวเพลิงของเล่ยซิ่น หลี่เต้าเพียงแค่ป้องกันเปลวไฟที่พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขาเป็ครั้งคราว ส่วนที่เหลือเขาไม่สนใจ อย่างไรเสียเปลวไฟก็ไม่สามารถเผาผลาญิัของเขาได้
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ในเวลาอันสั้น
ไม่อาจปล่อยให้เป็เช่นนี้ต่อไปได้ หลี่เต้าครุ่นคิดในใจ หากยังคงยืนกรานเช่นนี้ต่อไป ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ก็ล้วนเสียเปรียบทั้งสิ้น ดังนั้นเขาจึงเรียก "หน้าต่างระบบ"
[เ้านาย : หลี่เต้า]
[พละกำลัง : 22.70]
[คุณสมบัติที่ใช้ได้ : 8.36]
ยิ่งพลังกายของหลี่เต้าแข็งแกร่งขึ้นเท่าไร ความเร็วในการสังหารผู้อื่นยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการต่อสู้ครั้งใหญ่ สำหรับเขาแล้วเปรียบเสมือนปลาได้น้ำ
ไม่นานเขาก็สะสมคะแนนคุณสมบัติได้จำนวนมาก
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเพิ่มคะแนนคุณสมบัติทั้งหมดลงไปที่พลังกาย
ในชั่วพริบตาแผงแสดงสถานะของเขาก็เปลี่ยนไป
[เ้านาย : หลี่เต้า]
[พละกำลัง : 31.06]
[คุณสมบัติที่ใช้ได้ : 0]
หลังจากเพิ่มคะแนนเสร็จสิ้น พลังงานมหาศาลพลันไหลบ่าเข้าสู่ร่างของหลี่เต้า ดังนั้นการสังหารของเขาจึงเร็วและหนักหน่วงขึ้น
หากจะพูดถึงผู้ที่รู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นของหลี่เต้าอย่างชัดเจน ย่อมต้องเป็เล่ยซิ่นที่กำลังประมือกับหลี่เต้าอยู่
เมื่อเวลาผ่านไป สีหน้าของเล่ยซิ่นเปลี่ยนจากความเคร่งเครียดในตอนแรกกลายเป็ความประหลาดใจ จนกระทั่งแสดงสีหน้าที่เหลือเชื่อออกมาในที่สุด
เขาไม่เคยพบเห็นผู้ใดที่มีพละกำลังและความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในยามต่อสู้ ตอนแรกเขายังสามารถตามจังหวะการต่อสู้ของอีกฝ่ายได้ทัน แต่สุดท้ายเขาพบว่าตนเองกลับตามไม่ทันเสียแล้ว
ฉึก!
จู่ ๆ เล่ยซิ่นก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก พบว่าตนเองไม่สามารถป้องกันได้ทัน ถูกฟันเข้าที่หน้าอกโดยตรง
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้ายิ่งเพิ่มความมุ่งมั่นที่จะสังหาร ไล่ล่าไปอย่างไม่ปรานีปราศรัย
"ข้า…!" เล่ยซิ่นยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกขัดจังหวะด้วยการโจมตีที่มาอย่างกะทันหัน
หลี่เต้าโบกดาบไปมาอย่างต่อเนื่อง พลางจับตาสังเกตการเคลื่อนไหวของเล่ยซิ่นอย่างรวดเร็ว
หลังจากประมือกันมาระยะหนึ่ง การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ค่อย ๆ ถูกแยกแยะในสายตาของเขา ด้วยพลังที่เหนือกว่าคนทั่วไปถึงสามสิบเท่า ในเวลาอันสั้นเขาก็สามารถวิเคราะห์และสรุปรูปแบบการใช้ไม้พลองของคู่ต่อสู้ตรงหน้าได้
และเมื่อเข้าใจรูปแบบแล้ว นั่นหมายความว่าเขาสามารถหาจุดอ่อนในวิชาไม้พลองนี้ได้
ในจังหวะที่อีกฝ่ายยกมือขึ้น เขาก็พบจุดอ่อนของคู่ต่อสู้และตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
เมื่อเผชิญหน้ากับไม้พลองที่ฟาดเข้ามา คราวนี้หลี่เต้าไม่ได้ชักดาบออกมาป้องกัน แต่กลับยกมือขวาขึ้นคว้าเข้าไปโดยตรง
อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเล่ยซิ่นที่อยู่ตรงหน้า การกระทำเช่นนี้เท่ากับเป็การเดินเข้าหาความตายด้วยตัวเอง
ตูม!
เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม้พลองที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงของเล่ยซิ่นฟาดลงบนฝ่ามือของหลี่เต้า
แต่ภาพที่คาดการณ์ไว้กลับไม่เกิดขึ้น ท่ามกลางสีหน้าตะลึงงันของเล่ยซิ่น มือข้างนั้นกลับจับท่อนเหล็กไว้ได้อย่างมั่นคง ปล่อยให้เปลวเพลิงบนท่อนเหล็กลุกไหม้ต่อไป
"ดาบไร้นาม!"
ขณะเดียวกันเล่ยซิ่นก็พบว่าดาบยาวของอีกฝ่ายกำลังพุ่งเข้าจู่โจมมาที่เขา
ไม่ได้การ!
เล่ยซิ่นรู้สึกถึงสัญญาณอันตราย จึงยกไม้เหล็กขึ้นป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณ แต่เพิ่งพบว่าไม้เหล็กของตนถูกอีกฝ่ายคว้าไว้ในมือเสียแล้ว
ฉึก!
ดาบเหล็กทมิฬพุ่งทะลุลำคอของเล่ยซิ่น
แม้ว่าผู้ฝึกยุทธ์กึ่งเซียนเทียนจะแข็งแกร่งถึงขนาดจัดการกับคนทั่วไปได้ราวกับตัดหญ้าหรือเหยียบมด แต่ร่างกายของพวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากนัก
สรุปง่าย ๆ คือถ้าถูกฆ่าก็ต้องตายเช่นกัน
เมื่อเทียบกับสิ่งนี้แล้ว หลี่เต้ารู้สึกว่าระบบสังหารของตนนั้นแข็งแกร่งกว่า
ก่อนจะต่อสู้กับผู้อื่น ต้องเสริมเกราะให้ตัวเองก่อน การรักษาชีวิตสำคัญที่สุด
ดาบยาวถูกชักออก เืสด ๆ พุ่งทะลักออกมาจากลำคอของเล่ยซิ่น
นิ้วมือข้างหนึ่งของเขาชี้ไปที่หลี่เต้า ดวงตาเต็มไปด้วยความเ็ป เขาผู้เป็ถึงผู้ฝึกยุทธ์กึ่งเซียนเทียน กลับต้องมาตายอย่างไร้ชื่อเสียงในมือของทหารธรรมดาผู้หนึ่ง นับเป็ความอัปยศอดสูที่สุดสำหรับเขา
"พอเถอะ อยากตายก็รีบตายไปเสียที ทนยืนอยู่อย่างนี้ไม่เหนื่อยบ้างหรือ?"
เห็นอีกฝ่ายยังคงไม่ยอมล้มลง หลี่เต้าจึงเมตตาก้าวเข้าไปตบบ่าเบา ๆ
ตุบ!
เล่ยซิ่นล้มลงในแอ่งเื ดวงตาเบิกกว้างหายใจเฮือกสุดท้าย แม้ยามสิ้นใจก็ยังไม่อาจหลับตาลงได้
ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
[สังหารศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ : 3.14]
1K
