การประมูลดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เอกนั่งตรงที่นั่งคนดูแล้วมองสิ่งของที่นำมาประมูลตลอดเวลาพร้อมกันนั้นปากก็เคี้ยวลูกชิ้นปีศาจปูกล้ามโตไปด้วย
การที่นำมาประมูลแต่ละชิ้นไม่มีต่ำกว่า 50,000 เคกเลยสักครั้ง ของที่แม้แต่ดูค่อนข้างจะไม่มีประโยชน์แต่กลับมีราคามากกว่าหนึ่งแสน
เป็นเพราะเอกไม่มีพลังเวทเลยไม่สามารถใช้เวทมนต์ในการมองดูสิ่งของว่ามีพลังเวทแฝงอยู่หรือไม่ ของแต่ละชิ้นล้วนราคามากกว่าแสนหากมีพลังเวทแฝงอยู่ข้างใน เพราะมันสามารถนำมาเพิ่มพูดพลังให้กับตนเองได้แล้วยกระดับขึ้นได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
ประมูลก็ผ่านไปแล้วกว่าสิบอย่าง และตอนนี้ก็มาถึงของชิ้นสุดท้าย ชายใส่ชุดตัวตลกปกปิดใบหน้ากล่าวขึ้น
"และแล้วก็ถึงเวลาปิดงานในวันนี้ ของชิ้นสุดท้ายนั่นก็คือ..."
เสียงเพลงอันตื่นเต้นดังขึ้นพร้อมกับใครบางคนเข็นรถเข็นขึ้นมาบนเวที บนรถเข็นมีผ้าสีขาวปิดเอาไว้ แต่เมื่อมันออกมาถึงก็ส่งกิล่นอายพลังเวทมหาศาล ทำเอาคนใหญ่คนโตตาลุกวาวเลยทีเดียว
"มันคือ!! หินเวทมนต์ธาตุไฟระดับต่ำ!!"
ฮือ ฮา!!
เสียงคนทั้งโรงประมูลส่งเสียงฮือฮา พร้อมกับตัวตลกสบัดผ้าสีขาวออก เผยให้เห็นก้อนหินสีแดงขนาดเท่าหัวนิ้วโป้ง นี่คือหินเวทมนต์ธาตุไฟระดับต่ำ
หินเวทมนต์มีตั้งแต่ระดับต่ำไปจนถึงระดับพระเจ้า โดยการแบ่งระดับสามารถดูได้จากขนาดของมัน ยิ่งขนาดใหญ่ก็ยิ่งระดับสูงเพราะว่าเพียงแค่หินเวทมนต์ระดับต่ำก็ทำให้นักเวทในระดับผู้ฝึกเวทขั้นที่ 1 ก้าวเข้าสู่ขั้นที่ 2 ได้เพียงการใช้แค่ก้อนเดียว
เอกรู้ดีว่ามันคือสิ่งใด แต่เขาก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาทั้งนั้น เพราะตัวเขานั้นไม่มีพลังเวทจึงไม่สามารถดูดซับพลังเวทจากหินเวทมนต์ได้ แต่ทำไมเขาต้องสนกันล่ะในเมื่อเขาได้พลังเพียงแค่ทำตามภารกิจ
การประมูลถูกเริ่มต้นตั้งแต่ราคา 1 ล้าน เอกลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไป เขาไม่สนใจของในโรงประมูลแม้แต่ชิ้นเดียว แต่ถึงเขาจะสนก็คงไม่มีปัญญาซื้อมันได้
เมื่อเขาออกมาก็พบกับป้าแช่มที่ดูเหมือนจะมายืนรอเขาได้สักพัก
"เป็นยังไงบ้างล่ะ การประมูลน่าสนุกไหม?" ป้าแช่มเอ่ยถาม
"สำหรับคนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับผมก็ไม่ล่ะครับ เก็บเงินไว้กินข้าวดีกว่า" เอกยิ้มเจื่อน ป้าแช่มก็หัวเราะเช่นกัน
"ป้าแช่มครับ ผมเอาเงินที่เหลือมาคืนครับ ขอบคุณมากครับที่ให้เงินผมมาใช้" เอกยกมือไหว้กก่อนจะยื่นถุงเงินให้
"ไม่ต้องหรอก เงินนั่นให้เธอเพราะเธอสามารถทำร้ายเจ้าหมาบ้านั่นได้ ฉันเลยชอบใจเลยให้มันเป็นรางวัล" ป้าแช่มส่ายหัวในประโยคแรกและยกหน้าเล็กน้อยในประโยคหลังเป็นการบ่งบอกให้เก็บเอาไว้
"ขอบคุณมากจริงๆครับ ผมไม่เคยถือเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน" เอกรู้สึกยินดีที่อย่างน้อยเขาก็มีเงินทุนเอาไว้หาที่พักและซื้อกินได้
"อ่ะนี่กุญแจสำหรับมาเมืองรัตนาแห่งนี้ ที่นี่เป็นบ้านของเธอแล้ว หวังว่าเธอคงจะชอบที่นี่นะ" ป้าแช่มยื่นกุญแจขึ้นสนิมเก่าๆให้เอก
"ขอบคุณมากครับป้าแช่ม หากมีอะไรให้ผมช่วยบอกผมได้ทันทีเลยนะครับ" เอกรู้สึกดีใจที่อย่างน้อยเขาก็มีสถานที่สำหรับคนอย่างเขา
เมืองรัตนาเป็นศูนย์รวมของผู้ที่ถูกกดขี่ข่มเหง เมืองกว้างใหญ่พอๆกับเมืองหลวงเลยทีเดียว อย่างน้อยๆก็ไม่มีใครมาดูถูกชายหนุ่มเพราะต่างคนก็ต่างเข้าใจซึ่งกันและกัน อาจจะมีก็แต่คนภายนอกที่เข้ามาเพื่อประมูลและหาซื้อของในตลาดมืดพวกนั้นมักจะดูถูกคนในนี้ซะส่วนใหญ่
ถึงแม้คนภายนอกจะเข้ามาเพื่อการนั้น แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามได้ เพราะเมืองมีกฏและคนที่ดูแลเมืองแห่งนี้ระดับพลังไม่ใช่น้อยๆ ไม่เพียงแค่นั้นยังมีองครักษ์ประจำเมืองตามจุดต่างๆ พลังก็ไม่ใช่เล่นๆ พวกคนภายนอกจึงได้แต่ส่งสายตาเหยียดหยามและกล่าวว่าร้ายได้แค่นั้น
เอกและป้าแช่มพูดคุยกันสักพักป้าแช่มก็เดินจากไปอีกครั้ง เอกจึงไปยังจุดที่ตั้งของโรงแรมเพื่อหาห้องเช่าตามที่ป้าแช่มได้บอกไว้ เขาเดินมาไม่นานก็ถึงและเริ่มมองหาห้องราคาถูกๆ เขาก็ได้ห้องเก่าๆห้องหนึ่งแต่มันก็สะอาดและมีเตียงนิ่มๆกับห้องอาบน้ำแค่นี้ชายหนุ่มก็พอใจแล้ว
ราคาห้องแสนจะถูกค่าเช่าเดือนละ 100 เคกเท่านั้น มันเป็นตึกโรงแรมที่ถูกที่สุดในเมืองแล้ว
เอกไม่รอช้ารีบไปอาบน้ำทันที เนื้อตัวมอมแมมอย่างมากเพราะผ่านการต่อสู้มาไม่นานนี้อีก ถึงแม้แผลจะหายดีเพราะได้ยาเวทรักษาแล้วก็ตาม แต่ร่างกายไม่ได้สะอาดขึ้นสักหน่อย
"ฮ้าาา เย็นชื่นใจ"
ชายหนุ่มเพลิดเพลินไปกับการอาบน้ำ เขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงในห้องน้ำแล้วจึงออกมา ทันใดนั้นเองใบภารกิจก็ปรากฏขึ้น
ภารกิจ IV
เอาชนะกลุ่มอันธพาลในเมืองนครบันและช่วยเหลือหญิงสาว
รางวัล ความแข็งแกร่ง +1
หากล้มเหลว พละกำลัง -1 ความว่องไว -1
เอกเลิกคิ้วด้วยความตกใจแล้วอุทานออกมาว่า
"เฮ้ย มันจะโหดไปหน่อยไหมล้มเหลวทีนี่แทบจะกลับไปเป็นคนธรรมดาเลยนะเฮ้ย"
เอกรีบแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ได้มาจากป้าแช่ม แล้วรีบนำกุญแจขึ้นสนิมไขกำแพงห้อง มันส่องสว่างวาบแล้วดูดกลืนเอกเข้าไป
27K
