Chapter 16
คำขอที่ไม่มีทางทำให้ได้
“ตอนนี้พี่ไม่เหลืออะไรแล้ว หลังถูกเมียเขาจับได้ ผู้ชายเขาก็ต้องเลือกครอบครัวไว้ก่อน มีลูกด้วยกันตั้งสามคน สุดท้ายเราก็กลายเป็แค่หมาตัวนึงที่เคยวาดฝันชีวิตคู่ลม ๆ แล้ง ๆกับผัวของคนอื่น” พี่โรสเล่าต่อ “จากที่เคยมี เคยอู้ฟู่ ตอนนี้ไม่มีใครมาปรนเปรอพี่แล้วล่ะ” ดวงตาของเธอเหม่อลอยเล็กน้อย “แล้วก็เหมือนจะเป็เวรกรรมนะ...”
“...!”
“ไม่ว่าพี่จะทำอะไรก็ไม่ขึ้นซักอย่าง จริงอยู่ที่เราไม่ได้ถนัดงานค้าขายั้แ่แรก เพราะพี่เป็สาวออฟิศมาั้แ่เรียนจบ แต่ตลอดหกเดือนที่ผ่านมาไม่ว่าพี่จะลงทุนทำอะไรก็เจ๊งหมด ทั้งร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านเสื้อผ้า หรือแม้แต่ไลฟ์ขายขนมในออนไลน์ก็พังไม่เป็ท่า...”
“เื่ธุรกิจน่าจะต้องใช้เวลามากกว่าครับพี่โรส หกเดือนน่าจะให้เวลาสั้นไป ยังวัดผลอะไรไม่ได้หรอกครับ แถมยุคนี้ใคร ๆ ก็พากันมาเป็แม่ค้า หาของขายเป็อาชีพเสริมกันหมด คนขายเยอะกว่าคนซื้อแล้วครับ”
พี่โรสคลี่ยิ้มตอบบาง ๆราวกับดูออกว่าเป็เพียงคำพูดปลอบใจ “ศีลข้อสามน่ะ ถ้าผิดขึ้นมาแล้วบาปหนักที่สุดเลยนะกาย...” เธอกล่าวต่อด้วยเสียงแหบพร่าก่อนจะปิดตาลงเมื่อพี่จาเริ่มลงเคลนซิงสำหรับทำความสะอาดผิวหน้า
ราวกับเสียงที่เรียกชื่อผมของพี่โรสดังก้องจนทำให้ผมตกอยู่ในภวังค์
“ฝากดูแลสามีหนูด้วยนะพี่...”
.
.
.
“เราสองคนเป็อะไรกันเหรอ?”
“คุณอยากให้เราเป็อะไรกัน?”
“ฉันอยากได้นายเป็ผัว”
“เหรอ? อยากให้ผมเป็ผัวเลยเหรอ?”
“อึ อื้อ!”
“ผมเข้าไปทั้งลำขนาดนี้ ยังไม่เป็ผัวอีกเหรอ? ฮื้อ?”
.
.
.
“นั่นพี่กาย เพื่อนแม่กับป๊า”
“หวัดดีฮับ”
“เอ๊ะ ครับ?”
ผมรู้สึกตัวอีกครั้งตอนที่พี่โรสเอื้อมมือมาแตะผม
“ไม่สบายเหรอ?” เธอถาม “ว่าจะทักั้แ่ตอนพี่เข้ามาในร้านแล้ว หน้าตาเซียว ๆ”
“เปล่าครับ” ผมส่ายหน้าตอบพร้อมยิ้มแหย
“เมื่อกี๊น้องตาลมาเปิดประตูถามหาคุณกายค่ะ คุณโรสก็เลยสะกิดเรียก” พี่จาช่วยอธิบาย
พอรู้อย่างนั้นผมก็เลยขอตัวออกมาจากความรู้สึกกระอักกระอ่วน จนมาเห็นตาลยืนยิ้มยิงฟันรออยู่หน้าห้อง
“ตาลเปิดใจคุณได้แล้วค่ะคุณกาย!” มันร้องบอกด้วยสีหน้าเริงร่าอย่างดีใจ
“ยังไงต่อ?” ผมถามพร้อมเดินนำออกมานั่งที่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์อีกรอบ
“ลูกค้าชื่อพี่วรรณ งานอดิเรกคือชอบไปนั่งอ่านหนังสือที่เลานจ์วีไอพีของห้าง คุณบอกว่าปัญหาคือความหย่อนคล้อย แต่ที่ผ่านมาเซลล์ที่ดูแลคนเก่า ๆยังแก้ปัญหาให้คุณไม่ได้เลย คุณบ่น ๆมายาวพอสมควร แต่ก็จะลองเปิดใจกับตาลอีกครั้ง”
“ดี” ผมเอ่ยตอบพลางเปิดโทรศัพท์มือถือดูแจ้งเตือนผู้ติดตามในแอปอินสตาแกรมที่เด้งขึ้นมาพอดี
Mammoz เริ่มติดตามคุณ
แอคเคาท์นี้มัน...
ยังไงก็จะหนีไม่พ้นสินะ
“แต่ว่าตาลเสนอทรีตเมนต์หน้าอัญมณีอเมทิสต์ไป”
Mammozถูกใจรูปภาพของคุณ
“ปกติคอร์สสิบครั้งอยู่ที่สี่หมื่นห้า... แต่คุณจะขอแค่สามหมื่น ถ้าไม่ได้ก็ไม่เอาค่ะ...”
Mammozถูกใจคลิป Reels ของคุณ
“คุณกายอนุมัติมั้ยคะ?”
Mammoz แสดงความคิดเห็นในรูปของคุณ: น่ารักจัง
“คุณกายคะ...”
Mammoz แสดงความคิดเห็นในรูปของคุณ: คิดถึงนะครับ คุณกาย...
คอมเมนต์แบบนี้ก็ได้เลยเหรอ?
“คุณกายได้ยินตาลมั้ยคะ?”
“อือ”
“อนุมัติเหรอคะ?”
“อือ”
ตอนนั้นผมจำไม่ได้แล้วว่าลูกน้องทอมอ้วนของผมกำลังพูดถึงเื่อะไร เพราะสายตาผมกำลังจับจ้องอยู่กับไอจีที่ชื่อ Mammoz ซึ่งกำลังแอคทีฟตัวเองในโปรไฟล์ผมรัว ๆ
ผมอุตส่าห์ไม่แสดงตัวโดยการกดฟอลโลวไปตอนที่แอบส่องเขาตอนนั้น แต่สุดท้ายเขาก็ตามหาไอจีผมเจอจนได้
จนกระทั่งแอปแจ้งเตือนคำขอส่งข้อความเข้ามา
ผมตัดสินใจไม่กดอ่านแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งทันที
“คุณกายคะ พลอยเสนอขายโปรแกรมแฟตบอมบ์เครื่องอาร์เอฟลดไขมันหน้าท้องค่ะ ขออนุมัติราคาพิเศษคอร์สสิบครั้งจากสามหมื่นเหลือสองหมื่นและแถมเพิ่มอีกสองครั้งได้มั้ยคะ?”
“โอเค” ตอบไปอย่างนั้นแล้วก็คว้าเอกสารการขายมาเซ็นอนุมัติด้วยระบบอัตโนมัติของร่างกาย
ผมเดินเข้ามาในล็อบบี้คอนโดก็พบใครบางคนนั่งคอยอยู่ที่โซฟารับรอง เขากระเด้งตัวพร้อมยิ้มกว้างให้ผมอย่างดีใจเมื่อเห็นผมปรากฏตัวขึ้น
“คุณกาย!”
ผมชะงักปลายเท้าเล็กน้อยแล้วหยุดยืนเมื่อเห็นคนตัวสูงที่คุ้นตากำลังก้าวเข้ามา
“มาได้ไง?”
“ก็ขับรถมาน่ะสิครับ” มอสตอบหน้าทะเล้น
แต่ผมไม่เล่นด้วย ยืนมองหน้าเขานิ่ง ๆ
“มาเพราะคิดถึงคุณกายน่ะสิครับ ทำไมจู่ ๆ ก็ติดต่อคุณไม่ได้เลย คุณบล็อกผมใช่มั้ยล่ะ แม้แต่วอตส์แอปป์ที่เอาไว้คุยงานคุณก็ยังบล็อกผม”
“อือ ใช่”
“ทำไมล่ะครับ ทำอย่างนั้นทำไม?” เสียงร้องถามที่ดังขึ้นของเขาทำให้ผมเริ่มสำรวจไปรอบ ๆแล้วก็พบว่าทั้งเ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์สองคนและลูกบ้านคนอื่น ๆ อีกสามสี่คนก็หันมามองผมกับมอสเป็ตาเดียวกัน
ผมจึงตัดสินใจคว้าข้อมือของผู้มารบกวนแล้วลากออกไปข้างนอก หันไปเห็นรปภ. ส่งยิ้มหวานมาให้จึงต้องลากเขาออกไปไกลขึ้นถึงลานจอดรถกลางแจ้ง
“ไกลไปป้ะเนี่ย?”
“ก็นายพูดเสียงดังทำไม”
“ก็มันทนไม่ไหวแล้วนี่!” มอสออกอาการหงุดหงิด ก่อนจะเข้ามานัวเนียผมด้วยการลูบคลึงมาบนหน้าอก แต่ผมรีบตะครุบมือปลาหมึกนั้นไว้
“อย่ามาทำอะไรรุ่มร่าม”
“ไม่ชวนผมขึ้นห้องหน่อยเหรอ?”
“ไม่” ผมสวนตอบทันควัน “กลับไปเถอะ”
“คุณพูดจริงเหรอ?”
“จริง ไปซะ”
“คุณกาย...” น้ำเสียงของเขาเหมือนหมาหงอย หน้าตาก็เศร้าสร้อยลงตามไปด้วย
แต่นั่นแหละ ผมต้องใจแข็งได้แล้ว
“กลับไปอยู่กับลูกเมียนายได้แล้ว ออกมาเนี่ยแล้วลูกกะเมียนายล่ะ?”
“สามคนนั้นก็นอนดูยูทูบอยู่” มอสตอบหน้าตาเฉย
ผมยกมือเกาหัวแกรกอย่างขัดใจ
“สามคนนั้น? มีลูกตั้งสองคนแล้วไม่รู้สึกรู้สาอะไรบ้างเลยเหรอ?”
“รู้”
“ถ้ารู้ก็กลับไปได้แล้ว” ร้องบอกพร้อมกับออกแรงผลักคนตัวสูงกว่าให้ไกลออกไป
“รู้แค่ว่าตอนนี้ผมคิดถึงคุณ” แต่มือหนาฝืนคว้าข้อมือทั้งสองข้างของผมเอาไว้
ดวงตาคมสีนิลเป็ประกายจ้องสบกับผมอย่างจริงจัง
“ผมคิดถึงคุณจริง ๆ นะคุณกาย”
“...”
“ผมทนมาเกือบอาทิตย์แล้วที่จู่ ๆคุณก็ขาดการติดต่อไป”
“ถ้าแค่คุยเื่งานฉันจะปลดบล็อกนายก็แล้วกัน” แล้วผมก็พยายามบิดข้อมือตัวเองออกแต่อีกฝ่ายก็ยังยึดไว้ด้วยเรี่ยวแรงที่มากกว่า
“อย่าทำแบบนี้สิคุณกาย”
“นายนั่นแหละ ที่อย่าทำแบบนี้”
“ผมทำอะไรผิด?”
“ผิด...” ผมตอบพร้อมแค่นหัวเราะ “ผิดทุกอย่าง”
คราวนี้เป็เขาที่นิ่งไป ส่วนผมก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น
“เราสองคน... เป็อะไรกันเหรอ?” ผมตัดสินใจพูดต่อ ด้วยคำถามที่ก้องกังวานในหัวใจ “ตอบได้มั้ยล่ะ?”
“ได้...”
ผมรอฟังอย่างใจจดจ่อ
“คนพิเศษ... ของกันและกัน”
“อย่าตอบเป็ละครน้ำเน่าสิ นายคิดถึงฉันจริง ๆ เหรอ?”
“จริงครับ” มอสตอบพร้อมพยักหน้าหงึก
“นายรู้สึก ‘รัก’ฉันรึยัง?”
“ถ้าไม่... ก็คงไม่ถ่อมา”
“ตอบที่ถามสิ”
“...”
“ยังตอบไม่ได้ใช่มั้ย?”
“รัก...”
“...!”
“ผมรักคุณกายนะ...”
ตึกตัก... ตึกตัก...
นานแค่ไหนแล้วนะ... ที่หัวใจผมไม่ได้เต้นแรงแบบนี้ต่อหน้าใคร
คำตอบของเขาทำให้ผมค่อนข้างเซอร์ไพรส์ทีเดียว
แต่ว่า...
มันยังไม่จบเท่านี้หรอกนะ ดูก็รู้ว่าเป็เพราะความ ‘ใคร่’ ทำให้เขาบึ่งมาเพื่อพูดจาหวานหู
“วันนี้... ผมมีเวลาให้คุณกายทั้งคืน ไม่สิ... ผมให้คุณได้จนถึงเช้าเลยนะ” น้ำเสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็กระเส่าพร่า สองมือหนาที่กุมข้อมือผมไว้เปลี่ยนเป็ตระกองกอดที่ต้นแขนทั้งสองข้างแทน
มันก็รู้สึกหวาบหวิวชวนขนลุกอยู่หรอกนะ แต่นี่ล่ะ มันยิ่งชัดเจนว่าเขา้าอะไร
คำว่า ‘รัก’ มันง่ายเกินไปจริง ๆ
“ยังถามไม่จบ” ผมว่าต่อ
“บอกแล้วว่าผมจะอยู่กับคุณจนถึงเช้า ถามมาได้เลยครับที่รัก...”
ผมกระตุกยิ้มมุมปากนึกขันสรรพนามที่เขาใช้
“นายรักฉัน... ขนาดที่สามารถเลิกกับเมียได้มั้ยล่ะ?”
สิ้นสุดคำถาม ดวงตาทะเล้นของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนเป็ความตะลึงงันเข้ามาแทน ริมฝีปากอิ่มนั้นเผยออ้าเล็กน้อย
“ทำได้มั้ยล่ะ?” ผมย้ำอีก
“ตลกใหญ่แล้วคุณกาย...” มอสพยายามบ่ายเบี่ยงด้วยการหัวเราะกลบเกลื่อน
“ไม่นะ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง สีหน้าก็เช่นกัน “ไม่มีอะไรตลกและฉันไม่ได้พูดเล่น”
“...!”
“ฉันคิดถึงนายและคิดถึงเื่ของ ‘พวกนาย’ตลอดเวลาจนกระทั่งขับรถไปชนตูดมอ’ไซค์เข้า กลับมาทำงานก็ใจลอย คุยกับใครก็ไม่รู้เื่ นี่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าขับรถกลับมาถึงคอนโดตัวเองตอนไหน แค่เห็นนายฟอลไอจีมาก็ใจสั่น หูอื้อตามัว ทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาเฉย ๆ นายคิดว่าอาการแบบนี้ฉันยังเล่นอยู่มั้ยล่ะ”
“คุณกาย...”
“ฉันว่าฉันเองก็เริ่มจะถลำลึกลงไปแล้ว ความสัมพันธ์ที่ไม่มีสถานะ ฉันเองก็รู้สึกลอยเคว้งเหมือนฟองสบู่ อยากจะจับต้องนายให้เต็มไม้เต็มมือก็ทำไม่ได้ เพราะยังต้องเหลือพื้นที่ให้เ้าของตัวจริงเขาอยู่... สิ่งที่ฉันขอไปก็รู้อยู่แล้วล่ะว่ามันเป็ไปไม่ได้ และคนอย่างนายก็ไม่มีทางทำให้ฉันได้ ฉะนั้น... เพื่อให้เป็ผลดีกับตัวฉันเอง เราห่างกันสักพัก ให้ฉันได้ทบทวนตัวเองอีกครั้งเถอะ ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไปกว่านี้”
“...!”
“กลับไปนะ ขับรถดี ๆ ล่ะ” ผมบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็ห่วงจากใจจริง ก่อนจะโผเข้าไปกอดเขาไว้แน่น ๆเป็การสั่งลาแล้วจึงเดินกลับเข้าคอนโดไปโดยไม่หันไปสนใจเขาอีก
2K
