ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        “ครอบครัวเราลงนามสัญญากับหอเพียวเซียงต้องขายซาลาเปาให้หอเพียวเซียงวันละห้าร้อยลูก หากพรุ่งนี้ไม่ส่งซาลาเปาให้หอเพียวเซียงจะถือว่าครอบครัวเราผิดสัญญา ทำให้ถูกฟ้องร้องเอาได้” หลี่ชิงชิงเงยหน้าขึ้น มองหวังเฮ่าที่มีสีหน้าตกใจแล้วเอ่ยถาม“จริงสิ เจ้าเคยร่ำเรียนหนังสือมาก่อนคงจะไม่พอใจจนไม่ให้ครอบครัวเราขายซาลาเปาให้หอเพียวเซียงกระมัง?”

        หวังเฮ่าจับจ้องภรรยาตัวน้อยของตนนี่นางเป็นสตรีอย่างไรกัน เอ่ยถึงหอเพียวเซียงพร้อมสีหน้าราบเรียบนางไม่รู้หรือว่าหอเพียวเซียงคือสถานที่แบบใด?

        หลี่ชิงชิงเอ่ยอย่างอดทนว่า“แม้ว่าหอเพียวเซียงจะทําอาชีพเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้ขัดต่อกฎหมายของราชสำนัก ไม่ใช่ครอบครัวเราเพียงครอบครัวเดียวที่ขายของให้หอเพียวเซียงแต่หลายคนในตำบลและหมู่บ้านล้วนขายสินค้าให้หอเพียวเซียง เป็นการทำการค้ากับหอเพียวเซียงครอบครัวเราไม่ได้ขโมยหรือปล้นสิ่งใด เพียงทำการค้าอย่างสุจริต ย่อมไม่มีปัญหาใด”

        นางเอ่ยในใจว่าหากหวังเฮ่าคัดค้านก็ทำสิ่งใดไม่ได้อยู่ดี เพราะว่ายังมีสัญญาอยู่หากตระกูลหวังผิดสัญญา ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินสามเท่า เพราะยังอาจถูกฟ้องร้องได้

        หวังเฮ่านึกถึงยามต้องพูดคุยเรื่องงานมงคลของน้องสาวหลานสาว และบุตรสาวของเขากับหลี่ชิงชิงที่ยังไม่เกิดในอนาคต นี่จะได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้หรือไม่

        เขารู้สึกว่าคําตอบคือไม่ตามที่หลี่ชิงชิงกล่าว ไม่เพียงตระกูลหวังเท่านั้นที่ขายของให้กับหอเพียวเซียง

        “เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง”หวังเฮ่าพยักหน้า ทำการค้าต้องมีขอบเขต ขอเพียงไม่ผิดกฎหมายตราบใดที่ตระกูลหวังไม่ละเมิดข้อนี้ก็เพียงพอแล้ว

        “เจ้ามีความคิดก้าวหน้าเช่นเดียวกับท่านพ่อ”หลี่ชิงชิงแย้มรอยยิ้มงดงามดุจบุปผา ในยุคสมัยนี้สตรีคนใดได้สามีที่ไม่มีความคิดล้าหลังช่างถือเป็นเรื่องดียิ่ง

        “มา ข้าช่วยเมื่อครู่ข้าล้างมือพร้อมเจ้าแล้ว” หวังเฮ่าเห็นว่าหลี่ชิงชิงนวดแป้งอย่างยากลําบากจึงรีบช่วยเป็นลูกมือ

        ผู้เฒ่าหวังและหลิวซื่อกําลังเดินย่อยอาหารอยู่ในลานบ้านบางครั้งก็ได้ยินเสียงหัวเราะของหวังเฮ่าสองสามีภรรยาดังออกมาจากห้องครัวความสุขในใจนี้ไม่มีสิ่งใดสําคัญไปกว่าความรักใคร่ปรองดองระหว่างสามีภรรยาแล้ว

        ทันใดนั้นน้ำเสียงเดือดดาลของหวังเฮ่าก็ดังออกมาจากห้องครัว“สมควรตาย! ข้าจะฆ่ามัน!”

        หลังจากผู้เฒ่าหวังและหลิวซื่อสามีภรรยามองหน้ากันก็รีบเดินไปที่ห้องครัวทันที

        หลี่ชิงชิงยืนอยู่ข้างกายหวังเฮ่าพลางเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยเสียงอ่อนโยน “เรื่องนี้จบไปแล้ว เจ้าอย่าโมโหไป อย่าทำผิดกฎหมายโดยการฆ่าคนข้าว่าที่คนในบ้านไม่ได้บอกเจ้า ก็เพราะกลัวว่าเจ้าจะโมโหหนักแล้วไปทำร้ายโจวถง ยามนี้โจวถงไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านเฟิงแล้วไห่ซื่อผู้นั้นก็ไม่รู้หนีไปที่ใด อีกอย่างชื่อเสียงของโจวถงถูกทําลายไปหมดแล้วยังถูกคนในวงศ์ตระกูลทุบตีอย่างโหดเหี้ยม ความโกรธของพี่หญิงก็หมดไปแล้ว เจ้าอย่าได้โมโหไปเลย”

        เรื่องของหวังเยวี่ยต้องบอกให้หวังเฮ่ารู้หลี่ชิงชิงคิดว่าการให้หวังเยวี่ยเอ่ยออกมาเองคงจะเป็นเรื่องที่รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยหลี่ชิงชิงจึงเป็นคนบอกเรื่องนี้ให้ชัดเจน

        เป็นดังที่คาดไว้หลังจากหวังเฮ่ารู้เรื่องก็โกรธยิ่งนักเมื่อครู่เขาบันดาลโทสะขึ้นมาก็ถูกหลี่ชิงชิงเกลี้ยกล่อมเอาไว้จึงระงับเพลิงโทสะที่มีอยู่เต็มเปี่ยมเอาไว้ พลางเอ่ยด้วยความโมโห “ข้าไม่รู้ว่าพี่หญิงได้รับความทุกข์มากถึงเพียงนี้ยามอยู่ที่ตระกูลโจวหลายปีมานี้ข้าอยู่ในกองทัพ จํานวนครั้งที่กลับบ้านน้อยจนนับได้ แต่ก็ยังถือว่าได้กลับมาแต่ที่บ้านกลับไม่มีผู้ใดบอกเรื่องพี่หญิงให้ได้รู้ หากข้ารู้ย่อมให้พี่หญิงหย่ากับโจวถงไปนานแล้วจะยอมให้นางอยู่กับคนที่ไม่ใช่บุรุษเช่นนั้นได้อย่างไร?”

        หลิวซื่อเดินเข้ามาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยอย่างช้าๆ “หวังเฮ่า เป็นข้าที่ไม่ให้พวกเขาบอกเจ้า เฮ้อเรื่องนี้ต้องโทษข้า ข้าโง่เขลานัก ไม่รู้ว่าโจวถงมีจิตใจชั่วร้ายถึงเพียงนี้ข้าทําร้ายพี่หญิงของเจ้าแล้ว”

        ผู้เฒ่าหวังกลัวว่าบุตรชายคนโตแท้ๆของเขาจะโกรธจนทำลายสุขภาพตนเองเข้า จึงตามเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “สิ่งที่ไม่ดีได้ผ่านไปแล้วยามนี้พี่หญิงเจ้าอยู่ที่บ้านมีความสุขดี ส่วนชื่อเสียงก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น”

        “พวกท่านควรเล่าเรื่องพี่หญิงให้ข้าฟังตั้งนานแล้ว!เรื่องใหญ่เพียงนี้แต่กลับไม่บอกข้า!”เมื่อหวังเฮ่านึกถึงว่าหวังเยวี่ยได้รับความไม่เป็นธรรมมามากมายเขาที่เป็นน้องชายกลับมองข้ามมาหลายปี ในใจพลันเกิดความรู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง

        หวังจื้อหวังเยวี่ยและหวังเฮ่าไม่ใช่บุตรจากพ่อคนเดียวกัน แต่ถูกหลิวซื่อสั่งสอนมาตลอด ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาพี่น้องดียิ่งนัก

        หวังเฮ่าตอนเด็กๆทั้งตะกละและซุกซนยิ่ง หวังจื้อและหวังเยวี่ยล้วนมอบของดีๆ ให้หวังเฮ่ากินเสมอ และยังเป็นแพะยอมรับผิดแทนหวังเฮ่าอีกด้วย

        ก่อนหวังเยวี่ยจะแต่งงานในปีนั้นหวังเฮ่ายังไม่ได้ไปเป็นทหาร

        หวังเฮ่าเคยไปตรวจสอบโจวถงที่หมู่บ้านเฟิงรู้สึกว่าโจวถงมีคนมาชื่นชอบมากมาย ไม่เหมาะสมกับคนซื่อสัตย์อย่างหวังเยวี่ยเลยหวังเฮ่าเคยเตือนหวังเยวี่ยแล้วแต่ไม่เป็นผล

        ตอนหวังเยวี่ยแต่งออกไปหวังเฮ่าอาลัยอาวรณ์จนร้องไห้ออกมา

        หลิวซื่ออธิบาย“เฮ้อ ข้ากลัวว่าเจ้ารู้เรื่องนี้แล้ว จะทำให้เสียสมาธิยามอยู่ในกองทัพ”

        “ท่านมีสิ่งใดให้กลัวกันขอรับข้าเป็นบุตรชายของครอบครัวนี้และโตเป็นผู้ใหญ่แล้วข้าควรได้รู้เรื่องสำคัญทั้งหมดของครอบครัว!”หวังเฮ่าอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังใส่บิดามารดา พอนวดแป้งเสร็จก็เดินไปหาหวังเยวี่ย

        หลิวซื่อทอดถอนใจยาวหนึ่งเสียงเอ่ยกับหลี่ชิงชิงว่า “ปล่อยให้พวกเขาสองพี่น้องได้พูดคุยกันเถิด”

        ผู้เฒ่าหวังส่ายหน้าเอ่ยกับหลิวซื่อว่า “ควรจะบอกเขาตั้งนานแล้ว”

        น้ำเสียงของหลิวซื่อต่ำลงอย่างหาฟังได้ยากเอ่ยช้าๆ ว่า “ต่อให้บอกเขา เขาก็ไม่รู้ว่าโจวถงเป็นเช่นนั้น แก้ปัญหาไม่ได้อยู่ดี”

        ในแคว้นต้าถังหากสตรีที่อาศัยในบ้านสามีไม่สามารถให้กําเนิดบุตรได้ แม้ว่าจะปฏิบัติหน้าที่ดีเพียงใดก็ยังถูกครอบครัวสามีหย่าได้ในนามที่ไม่มีทายาทสืบตระกูล

        เมื่อก่อนคนตระกูลหวังคิดมาตลอดว่าหวังเยวี่ยไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ เมื่อเห็นโจวถงและไห่ซื่อจึงมีท่าทีพ่ายแพ้ให้แล้วหนึ่งส่วน

        หากไม่ใช่หลี่ชิงชิงได้ตรวจร่างกายของหวังเยวี่ยและคาดเดาว่าโจวถงไม่สามารถมีบุตรได้ ตีให้ตายคนตระกูลหวังก็ไม่มีทางล่วงรู้ความลับของโจวถง

        เฮ้อ หากโทษก็ต้องโทษโจวถงที่ไร้ศีลธรรมและจิตใจโหดเหี้ยมเกินไปส่วนหวังเยวี่ยซื่อบริสุทธิ์และเป็นคนดีเกินไป

        หลี่ชิงชิงตั้งใจเอ่ยว่า“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าคิดว่าหากในบ้านมีเรื่องใด โดยเฉพาะเรื่องสำคัญ ต้องบอกให้หวังเฮ่ารู้หวังเฮ่าเคยเรียนหนังสือ ทั้งยังเป็นทหารในกองทัพ และยังสร้างความดีความชอบอีกด้วยเขามีประสบการณ์ สามารถออกความคิดให้ที่บ้านได้เจ้าค่ะ”

        หลิวซื่อถอนหายใจอีกครั้งก่อนเอ่ย“ข้ากลัวว่าเขาจะทนไม่ไหวจนไปทุบตีโจวถง ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะทุบตีโจวถงจนสภาพกลายเป็นอย่างไรพี่หญิงเจ้าก็ยังต้องอยู่ดูแลโจวถง...”

        ทางด้านหวังเฮ่านั้นเมื่อได้ยินหวังเยวี่ยเล่าถึงเหตุการณ์หย่าร้างของนางกับโจวถงก็โกรธจนทรวงอกแทบจะระเบิด

        ครอบครัวของเขามีบุรุษทั้งหมดสี่คนท่านพ่อมีนิสัยยอมคน และอายุมากแล้วจึงไม่สนใจสิ่งต่างๆ พี่ใหญ่ร่างกายพิการทำให้ไม่มั่นใจในตนเองเวลาพูดคุยทั้งในบ้านนอกบ้านล้วนแทบจะไม่ได้ยินเสียง ส่วนน้องชายของเขาฉลาดเฉลียวแต่ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ดูแลจัดการเรื่องต่างๆ ได้ ทว่าเขากลับไปเป็นทหารแล้ว

        หากเขายังอยู่ที่บ้านสองแม่ลูกโจวถงจะกล้ารังแกหวังเยวี่ยขนาดนั้นได้อย่างไร?

        หวังเยวี่ยกลับใจกว้างและคิดได้นานแล้ว ครานี้นางไม่ได้ร้องไห้เมื่อหวนนึกถึงเรื่องในอดีตยังกล่าวอีกว่า “น้องสาม คนในวงศ์ตระกูลระบายความโกรธแทนข้าแล้วโจวถงยังชดเชยเงินให้ข้าด้วย เจ้าอยากอ่านหนังสือหย่าหรือไม่?”

        “อ่านขอรับ”หวังเฮ่ากําหมัดแน่นอย่างระงับเพลิงโทสะในใจ

        หวังเยวี่ยนำหนังสือหย่าที่เก็บอยู่ก้นกล่องมามอบให้หวังเฮ่าส่ายศีรษะพลางเอ่ย “ไม่รู้ว่าโจวถงไปตายที่ใดแล้วไห่ซื่อก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”

        คนในวงศ์ตระกูลต่างช่วยครอบครัวตระกูลหวังจับตามองโจวถงและไห่ซื่อแต่ช่วงนี้ล้วนไม่มีข่าวคราวของทั้งสองคน

        หลังจากหวังเฮ่าอ่านหนังสือหย่าจบและได้สงบสติอารมณ์ลงแล้วก็คิดได้ว่าเช่นนี้เป็นผลดีที่สุดสําหรับหวังเยวี่ย เฮ้อ สตรีในยุคสมัยนี้มีชีวิตที่ยากลําบากกว่าบุรุษมากโชคดีที่หวังเยวี่ยมีนิสัยร่าเริงมองโลกในแง่ดี และได้ออกมาจากเงามืดแล้วเขาเอ่ยถามนาง “พี่หญิง ในอนาคตท่านมีแผนอย่างไรขอรับ?”

        “ท่านแม่บอกว่าหากข้าเจอคนที่เหมาะสมก็ให้แต่งออกไป หากไม่เจอก็ไม่ต้องแต่ง”หวังเยวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้าลงต่ำแล้วเอ่ย “ข้าดูคนไม่เป็นจึงเกิดความกลัวแล้ว ไม่กล้าแต่งงานอีก แต่หากข้าไม่แต่ง ให้อยู่ที่บ้านตลอดไปก็คงมิได้...”