นิยายรักหวาน..น่ารัก เพราะรักน่ารัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๓
เปิดตัว
....... ฝุ่นดิน ปณาลี และต้นน้ำมาขอพบอาจารย์เตโช หรือ ครูโชของพวกเธอ ฝุ่นดินเล่าความคืบหน้าของงานละครให้ครูโชฟังอย่างละเอียด
....... ต้นน้ำเล่าถึงการแสดงที่ดีของอั้ม
....... ปณาลีช่วยยืนยันว่าอั้มไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโรมิโอเลยแต่กลับแสดงได้ดีจนไม่น่าเชื่อว่าจะไม่เคยเรียนการแสดงมาก่อน
....... “ฉันเดาว่า นายอั้มอะไรนั่นน่ะเค้าไม่ได้แสดงเป็โรมิโอหรอก” ครูโชเริ่มอธิบาย “เค้าน่าจะแค่อ่านคำพูดที่เขียนเป็บท และเขารู้สึกกับคำพูดนั้นจริงๆ ก็เลยแสดงความรู้สึกนั้นออกมาอย่างชัดเจน พวกเธอเลยเห็นโรมิโอ ซึ่งก็น่าจะเรียกว่า..โรมิโอในแบบของอั้มไงล่ะ”
....... สามคนพยักหน้ารับรู้
....... ครูโชอธิบายต่อ “แล้วความรู้สึกของเขามันคงจะจริงมาก มากพอที่จะมีพลังทางการแสดงมาปะทะฝุ่นดินที่กำลังอ่านบทตอบโต้ด้วย พลังการแสดงนั่นคงทำให้เธออึ้ง เพราะเธอก็ยังไม่เคยแสดงกับใครที่มีพลังของความจริงมาปะทะแบบนี้”
....... คำพูดครูโชช่วยให้ทั้งสามเข้าใจอะไร อะไรมากขึ้น และก็เริ่มสงสัยบางอย่างมากขึ้นเช่นกัน
....... “งั้นก็แสดงว่า อั้มเค้าเก่งมากสิครับครู” ต้นน้ำถาม
....... “ฉันคงไม่กล้าฟันธงอย่างนั้นนะต้นน้ำ”
....... “ทำไมล่ะคะครู” ลีช่วยถามอีกคน
....... “ก็.. ฉันเดาจากสิ่งที่พวกเธอเล่าให้ฟัง ฉันไม่ได้เห็นกับตา ฉันเลือกอธิบายอย่างนี้ดีกว่า อั้มอาจจะเก่งที่รู้สึกกับบทและแสดงความรู้สึกได้อย่างชัดเจน หรืออาจจะอ่านบทแบบพาซื่อ แล้วบังเอิญทำได้ หรือ.. หรือ.. หรืออีกตั้งหลายแบบ”
....... ทั้งสามฟังครูโชไป พยักหน้ารับรู้ไปเป็ระยะ
....... “ไว้ได้สอน ได้กำกับ ฉันจะบอกอีกทีนะ” ครูโชสรุปในที่สุด
....... ทั้งสามก็เอาแผนการซ้อมให้ครูโชพิจารณา ครูโชตรวจทานแล้ว ก็ไม่ได้แก้ไขอะไร จากนั้น.. ทั้งสามก็ปรึกษาเื่การทำละครเวทีอีกพักใหญ่ จนสรุปทุกสิ่งอย่างชัดเจน ทั้งสามจึงไหว้ลาครูโช และเตรียมตัวกลับออกมา
....... ต้นน้ำนึกอะไรได้ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องพักครู เขาจึงหันไปกลับไปหาครูโช “ครูโชครับ”
....... เมื่อร่ำลากันแล้วครูโชก็ก้มหน้าทำงานของตนต่อไป เมื่อต้นน้ำเรียกขาน ครูโชจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาต้นน้ำเป็เชิงถามว่า..มีอะไรเหรอ?
....... “ผมอยากกำกับละครเื่นี้ ครูสอนผมกำกับการแสดงนะครับ” ต้นน้ำพูดอย่างจริงจัง
....... “หนูก็อยากให้เค้ากำกับค่ะครู” ฝุ่นดินช่วยเพื่อน
....... “หนูด้วยค่ะ” ลีเสริมอีกคน
....... “ฉันดีใจนะ ที่เธอเลือกจะเรียนรู้การกำกับการแสดง แต่ฉันคงปล่อยให้เธอกำกับไม่ได้หรอก เพราะเธอยังไม่รู้อะไรอีกตั้งหลายอย่าง ตอนนี้ก็เพิ่งปี ๒ยังไม่ได้เรียนเื่กำกับการแสดงเลย"
....... ต้นน้ำสลดลง
....... “เอางี้ เธอมาเป็ผู้ช่วยฉันนะต้นน้ำ ฉันจะสอนเธอจากการทำงานจริง แต่เธอต้องทำทุกอย่างตามที่ฉันบอก และสรุปสิ่งที่ทำทุกวัน ทุกขั้นตอนให้ฉันอ่านทุกวัน เธอทำได้ไหม?”
....... “ได้ครับครู ผมทำได้ครับ ขอบคุณครูมากนะครับ” ต้นน้ำละล่ำละลักตอบพร้อมกับโดดกอดครูโช ด้วยหัวใจที่ปลื้มปริ่มจนแทบล้นอก
....... หลังจากนั้น ทั้งสามก็ไหว้ลาครูโชอีกครั้ง และเดินออกมาจากห้องพักครู
.
....... “ดีใจด้วยนะต้นน้ำ” ฝุ่นดินพูดกับเพื่อนรัก
....... ลีที่เดินอยู่ข้างๆ ก็พยัดเพยิดไปด้วย
....... “ขอบคุณแกทั้งสองคนมากนะ”
....... “เธอต้องตั้งใจทำเต็มที่นะต้นน้ำ ครูโชไม่เคยรับปากสอนใครแบบนี้มาก่อนเลยนะ” ฝุ่นดินบอกเพื่อน
....... “ใช่ ใช่ ใช่” ลีช่วยเสริม
....... “ฉันจะตั้งใจทำอย่างเต็มที่ที่สุด” ต้นน้ำให้คำมั่น “พวกเธอก็ต้องช่วยฉันด้วยนะ”
....... ฝุ่นดินและปณาลียิ้มรับคำกับต้นน้ำอย่างหนักแน่น!!
.
....... อั้มนั่งเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่คนเดียว เวลาที่ฟ้าไร้ดาว.. ไร้เดือน..มีเพียงสายลมบางๆ เป็เพื่อนอย่างนี้ อั้มคิดถึงมนเสมอ
....... ‘มน’ หรือ ‘สริมน’ ดาวชั้นปีที่๑ เคียงข้างกับเดือนชั้นปี๑ อย่างอั้ม จนกลายเป็คนรู้ใจกันในที่สุด
....... “จำไว้นะอั้ม เวลาที่อั้มเหงา สายลมเบาๆ แบบนี้ .. คือมน มนที่จะอยู่ข้างอั้ม อยู่เป็เพื่อนอั้มเสมอ” มนเคยบอกอั้มไว้อย่างนั้น เมื่อครั้งที่ทั้งสองจะครองรักกันจนผองเพื่อนอิจฉา..
....... “จริงอะ” อั้มแกล้งตอบ พร้อมกับโอบกอดมนไว้ในอ้อมแขน “แล้ว.. ถ้าตัวมนไม่อยู่ใกล้อั้มแบบตอนนี้ .. แล้วมนจะมาอยู่ข้างอั้มได้ยังไงล่ะ”
....... “ก็ชื่อจริงมนคือ ‘สริมน’ แปลว่า.. สายลมไงล่ะ? ทุกครั้งที่สายลมพัดผ่านตัวอั้ม ก็คือ ‘มน’ ที่แหละ ที่มาััตัวอั้ม”
....... “มนจะตามไปอยู่กะอั้มทุกที่เลยเหรอ?”
....... “อั้มจะได้ไม่เหงาไง”
....... “.....”
....... อั้มเผลอยิ้มเศร้าๆ ให้กับใบหน้าของมนในจินตนาการของเขา.. ที่กำลังยิ้มพิมพ์ใจให้อั้ม.. ก็รอยยิ้มนี้มิใช่หรือ?.. ที่ละลายหัวใจผู้ชายอย่างอั้ม
....... ถึงจะจากลากันแบบไม่ดี ... แต่ใจอั้มก็ยังไม่ลืมมน ... และอั้มก็ไม่รู้ว่า.. จะต้องทำอย่างไร..จึงจะไม่มีภาพเธอคนนี้มากวนใจเขาอีก อั้มเองก็ตอบไม่ได้
....... เมื่อไม่รู้จะทำอะไร อั้มจึงหยิบบท‘โรมิโอกับจูเลียต’ ขึ้นมา แล้วเปิดบทไปหน้าที่เขาเพิ่งได้อ่านกับฝุ่นดิน อั้มอ่านบทหน้านั้นอีกครั้ง .. ความหวานของเื่ราวและภาษาช่วยให้หัวใจอั้มพองโต
....... แล้ว.. ดวงหน้าที่สดใส น่ารักของจูเลียตปรากฏขึ้น .. ซ้อนทับไปกับใบหน้างามล้ำของสริมน
....... ฝุ่นดิน!!
....... ฝุ่นดินยิ้มให้อั้ม อย่างที่เคยยิ้มให้ตอนที่อ่านบทละครกัน
....... อั้มยิ้มตอบไปอย่างเป็สุขใจ .. ฝุ่น..เธอช่วยเยียวยาหัวใจให้ฉันหน่อยสิ .. อั้มบอกจูเลียตในจินตนาการของเขา
....... แต่..!!
....... ถ้าไม่ใช่ซ้อมละคร จูเลียตในจินตนาการของอั้มก็ไม่ใส่ใจเขาเลย เธอทำแต่งานของเธอ จะเหลือบแลมามองเขาสักนิดก็ไม่
....... อั้มได้แต่ถอนหายใจ!!....
.
....... ฝุ่นดินเองก็มองดวงจันทราที่ทอแสงสุกสกาวอยู่ที่ระเบียงห้องนอนของเธอ รอยยิ้มของโรมิโอ.. สายตาของอั้ม.. และ..น้ำเสียงการพูดบทเมื่อกลางวัน .. ดังขึ้นในจินตนาการของเธอ
....... จน.. ฝุ่นดินเผลอยิ้มให้กับโรมิโออั้ม
....... ทุกอย่างที่อั้มแสดงออกในฐานะโรมิโอแทบจะแทนที่โรมิโอคนเดิมของฝุ่นดินไปจนหมดสิ้น
....... ฝุ่นดินรู้สึกอิ่มเอิบในใจอย่างบอกไม่ถูก
....... แต่พอนึกได้ว่า..ข้างๆ อั้มมีทยุตคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง
....... ฝุ่นดินก็หน้าตึงขึ้นมาทันที..!!
....... เธอบอกตัวเอง..เป็เกย์นี่มันแสดงความน่ารักได้ดีกว่าผู้ชายจริงๆ.. ฝุ่นดินพยายามหาข้ออ้าง
....... ถ้าไม่ใช่เกย์ล่ะ..?
....... คำถามยอดฮิตผุดขึ้นในใจฝุ่นดิน .. ถ้าตอบได้ว่าเขาไม่ได้เป็เกย์ .. แล้วจะชอบเค้าเหรอยัยฝุ่น?..ฝุ่นดินคุยกะตัวเอง
....... เปล่า..!! ฝุ่นดินตอบตัวเอง
....... จริงอะ?.. เธอถามย้ำกับตัวเองให้ชัด
....... ไม่รู้แล้ววววว...คำตอบเสียงหลงแบบนี้ แปลว่าไม่จริง
....... เท่านั้น!!
....... ฝุ่นดินรู้แล้วว่า..เธอหวั่นไหวกับสายตา รอยยิ้ม และน้ำเสียงโรมิโออั้มเสียแล้ว
.
....... ในห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะการแสดงอ.เตโชเข้าสอนก่อนเวลา และเตรียมการสอนอยู่ที่หน้าห้องเรียน นักศึกษาที่อยู่ในห้องก็เริ่มคุยกันเบาลง..เบาลง.. จนเงียบในที่สุด
....... ออดเตือนเวลา๐๙.๐๐ น.ดังขึ้น เป็เวลาเริ่มการเรียนการสอน
....... ครูโชเดินไปล็อกประตูห้องเรียนทันทีที่ถึงเวลาเรียน แปลว่า.. ใครมาช้ากว่านี้ก็ไม่ต้องเข้าห้องเรียน
....... “แกทำจริงทุกครั้งเลยเหรอ” ยุตกระซิบถามต้นน้ำ เพราะไม่เคยเจออาจารย์แบบนี้มาก่อน
....... ต้นน้ำพยักหน้าตอบ “รุ่นพี่ๆ บอกว่า แกไม่เคยมาสายเลย”
....... “ไม่น่าเชื่อ” ยุตตอบแล้วก็ต้องหยุดพูดอยู่แค่นั้น เพราะ อ.เตโชมองมาที่เขานิ่ง ด้วยสายตาที่ใครหลายคน..กลัว!!
....... “ฉันเป็คนสอน อยากรู้อะไร ก็ถามฉัน อย่าถามเพื่อน ถ้าจะให้เพื่อนสอน ก็ชวนกันออกไปเรียนนอกห้อง ฉันเช็คชื่อให้แล้ว เพราะถือว่ามาทันเวลา” ครูโชพูดเสียงดังฟังชัด สายตายังจับจ้องที่ยุต
....... ทยุตก้มหน้าหลบสายตาประหัตปะานั่น
....... “เด็กใหม่นี่” ครูโชถามขึ้น หลังจากสังเกตหน้าตาทยุตอยู่ครู่นึง “ใช่คนนี้หรือเปล่าที่ลองพูดบทโรมิโอกับมัตติกา” ครูโชถามฝุ่นดิน
....... “อีกคนค่ะครู คนที่นั่งข้างๆ เค้าน่ะค่ะ” ฝุ่นดินตอบ
....... ครูโชหันไปมองหน้านวลเนียนละออตาของอั้ม .. ยิ่งยิ้มละมุน ยิ่งน่ามอง ..
....... นี่มัน.. คาริสม่าแบบที่พระเอกต้องมีจริงๆ.. ครูโชแอบบอกตัวเองในใจ
....... แต่ทั้งใบหน้าและสายตาครูโชยังมองทั้งอั้มและทยุตนิ่งอยู่เช่นเดิม “แนะนำตัวซิ ทั้งคู่เลย”
....... อั้มไม่ได้รู้สึกกลัวครูโชอย่างที่เด็กละครส่วนใหญ่กลัว อั้มรู้สึกเป็มิตรเขาจึงกล้าที่จะยิ้มให้ครูโช และแนะนำตัวอย่างฉะฉาน “สวัสดีครับครู ผมชื่ออัมพุครับ ชื่อเล่นว่าอั้มปีที่แล้วผมเรียนบริหารครับ พอเรียนแล้วรู้สึกว่าไม่ใช่ก็เลยลองถามตัวเองดูว่าอยากเป็อะไร ก็เลยรู้ว่าอยากเป็..”
....... รอยยิ้มอั้มทำให้ครูโชสบายใจที่จะเล่นด้วย ครูโชจึงต่อคำพูดของอั้ม “อยากเป็ดารา งั้นเหรอ?”
....... คำที่ครูโชพูดเพื่อแกล้งอั้มทำให้ทั้งห้องเรียนเงียบกริบ!!
....... ลูกศิษย์ทุกคนทุกรุ่นรู้ว่าครูโชเกลียดการเป็ดารา และไม่ยอมสอนคนที่อยากเป็ดารามาตั้งนานแล้ว ครูโชยินดีสอนคนที่อยากเป็นักแสดงเท่านั้น!!
....... จึงไม่แปลกที่ทุกคนมองอั้มเป็ตาเดียว ต่างก็ลุ้นว่าอั้มจะพูดว่าอะไร? ตอบอะไร?
....... “เอ่อ.. ผมไม่รู้ว่าเค้าเรียกว่าอะไรครับ แต่ที่ผมย้ายมาเรียนการแสดงนี่ผมไม่ได้อยากมีชื่อเสียง ไม่ได้อยากโด่งดังครับ ผมอยากเป็คนที่แสดงอะไรได้หลายๆอย่างอะครับ”
....... คำตอบของอั้มทำให้ครูโชยิ้มออก เป็รอยยิ้มเป็มิตรและสบายใจที่นักศึกษาหลายคนไม่เคยได้รับ แม้จะทำดีสักเท่าใดก็ตาม
....... “เธอจำไว้นะนายอัมพุ ที่นี่สอนให้เป็นักแสดงที่ดี” อาจารย์เตโชบอกอย่างอารมณ์ดี
....... “เอ่อ.. ครูครับ ครูสอนผมหน่อยสิครับ นักแสดงที่ดี เป็ยังไงครับ” อั้มถามด้วยความซื่อไสของเขา
....... ครูโชหัวเราะ แล้วก็เริ่มสอนอย่างอารมณ์ดี “นักแสดงที่ดีคือคนที่ฝึกฝนตัวเอง จนสามารถใช้ร่างกายและเสียงของตัวเองทำการแสดงได้อย่างดี โดยมีความ้าและความรู้สึกของตัวละคอนที่ตนแสดงเป็กรอบในการแสดง พอเล่นเื่ใหม่ นักแสดงก็จะทำความเข้าใจตัวละคอน.. ว่ามันมีที่มายังไง .. ใครสอนอะไรมันมาบ้าง .. มันคิดยังไง .. มันรู้สึกยังไง.. เพื่อที่เขาจะกลายเป็ตัวละคร .. และแสดงออกมาตามคาแรกเตอร์ของตัวละครตัวนั้น”
....... เด็กแทบทุกคนก้มหน้าก้มตาจดกันอย่างตั้งอกตั้งใจ ก็มีไม่กี่ครั้งหรอก ที่ครูโชจะแลคเชอร์ละเอียดและดีแบบนี้
....... “ผมอยากเป็นักแสดงที่ดีครับ ครูสอนผมนะครับ” อั้มบอกครูโชอย่างชัดถ้อยชัดคำ
....... ครูโชยิ้มให้อั้มราวกับตอบอั้มไปว่า ..ฉันสัญญา.. แล้วครูโชก็เดินไปที่โต๊ะครูซึ่งอยู่มุมหนึ่งของหน้าห้องเรียน
....... “ไม่จดที่ครูสอนเหรอ” ปณาลีถามอั้ม ก็เธอไม่เห็นอั้มจดอะไรเลยสักตัวเดียว
....... “ไม่เห็นต้องจดเลยนี่ลี แค่ฟังให้เข้าใจ พอเข้าใจแล้ว มันก็จะจำได้เอง” อั้มตอบเพื่อน
....... คำตอบของอั้ม ทำให้ปณาลีเหวอ!!
....... แต่ครูโชได้ยินคำตอบที่อั้มตอบลี เขาจึงยิ้มกับตัวเอง พลางคิดในใจว่า.. คงเป็โชคที่เขาได้ลูกศิษย์ที่มีรูปร่างหน้าตาดีแล้วยังมีความคิดดีอีก ..
....... ครูโชเริ่มชี้แจงลักษณะเนื้อหาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะการแสดงที่จะเรียนในเทอมนี้รวมถึงการวัดผลประเมินผลและการดัดเกรดทั้งหมด แล้วแกก็เริ่มสอนเนื้อหาใน่แรก
.
....... “นายกล้ามาก ที่ถามที่คุยกะครูโชไปอย่างนั้น” ลีชมอั้มทันทีที่หมดคาบการสอนของครูโช และครูโชเดินพ้นประตูห้องออกไปแล้ว
....... “ทำไมเหรอ?” อั้มกับยุตถามพร้อมกัน ราวกับนัดหมาย
....... “ครูโชหน่ะ ดุมากกกกกกกกกก” ลีลากเสียงแสดงความดุ “ใครพูดผิดหูนะด่าไฟแล่บเลย”
....... “แต่ตะกี๊ดูใจดีมากเลยนะ” ยุตถาม
....... “ช่ายยย ใจดีจนน่าแปลกใจ” อุรวีที่มายืนข้างๆ ทยุตอย่างมีความสุขพูดขึ้นพร้อมกับกระแซะทยุตนิดหน่อย
....... พอทยุตถอยตัวห่าง และหันไปมองที่มาของเสียง
....... อรุวีก็เปลี่ยนเื่ทันที “อั้มนี่เก่งจริงๆ ”
....... “ไม่ได้เก่งอะไรหรอก” อั้มปฏิเสธ แล้วอธิบายต่อ “เราแค่ถามในสิ่งที่เราไม่รู้และเมื่อเราไม่รู้ เราก็ไม่ต้องแกล้งรู้นี่ ไม่รู้ก็ถาม ก็แค่นั้น”
....... “ก็เก่งอยู่ดีแหละ ที่กล้าถามอะ” อุรวีไม่ยอมแพ้
....... “ก็พวกเธอฟังรุ่นพี่เล่ามา ก็กลัวพอกลัวก็ไม่กล้าพูด ไม่กล้าถาม ก็เลยไม่เข้าใจ ทีนี้พอทำงานก็ทำผิด ครูเค้าก็ต้องโกรธ ต้องว่าสิ” ฝุ่นดินพูดขึ้นหลังจากที่ฟังเพื่อนๆของเธอเม้ามานาน
....... “จ้า... ฉันไม่เก่งแบบเธอนี่” อุรวีตอบประชดเพื่อนกลับ
....... “ฉันว่าพวกเราควรจะคิดให้ได้แบบที่อั้มพูดนะ” เป็ต้นน้ำที่พูดขึ้นอย่างจริงจัง
....... “ใช่” ฝุ่นดินพลอยตามน้ำไปด้วย แล้วพลัน..สายตาเธอก็ประสานสายตากับอั้ม
....... อั้มยิ้มตอบ
....... รอยยิ้มของอั้มทำฝุ่นดินประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอเลยแก้เก้อด้วยการเดินนำเพื่อนๆออกจากห้องแลคเชอร์ไป
....... เพื่อนๆ ทำอะไรไม่ถูก ทั้งยัง งง งง กับอาการฝุ่นดินต่างก็รีบเดินตามเธอออกไป
....... มีเพียงอั้มที่ยังยืนยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ที่เดิม ก็เขาเริ่มเห็นอาการบางอย่างที่พอจะโมเมได้ว่า.. ฝุ่นดินเองก็หวั่นไหวดับเขาเหมือนกัน
....... ทยุตที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก มองอั้มและก็ต้องถอนหายใจ ..มันจะมาคิดมาฝันกลางวันแบบนี้ไม่ได้ .. ทยุตจึงเดินมาหาอั้ม “จะยืนยิ้ม แล้วอิ่มทิพย์ จนไม่กินข้าวเที่ยงใช่ปล่ะ?”
....... อั้มสะดุ้ง ยิ้มให้เพื่อนเก้อๆ
....... เป็จังหวะเดียวกับที่ต้นน้ำกลับมาตามอั้มอีกคน “ไป” ต้นน้ำชวนสองหนุ่มสั้นๆ
....... “ไป ไป” อั้มรับคำต้นน้ำ และรีบเดินออกจากห้องไป พร้ะโกนบอก “ไปห้องน้ำก่อนนะแล้วจะรีบตามไป”
....... ต้นน้ำยิ้มตอบ “รีบรีบนะ จะได้ไปกินกัน”
....... “กินข้าว!! ” อั้มยังมีแก่ใจะโตอบกลับมาด้วยเสียงดังฟังชัด
....... ขณะที่ต้นน้ำะโคุยกับอั้ม เขาไม่รู้เลยว่า.. ทยุตเดินมาหา และยืนซ้อนหลังเขาเรียบร้อยแล้ว แล้ว.. ทยุตก็กระซิบที่ซอกคอต้นน้ำ “กินกัน เมื่อไหร่ดีล่ะ”
....... “ว้าย!!”
....... ต้นน้ำสะดุ้ง ใ..!!
....... เขารีบหันไปมองหน้าเ้าของเสียง
....... ทยุตมองและยิ้มให้ต้นน้ำพร้อมกับส่งสายตาที่บ่อบอกความหมายบางอย่าง..
....... ต้นน้ำยืนนิ่ง เขิน.. จนทำอะไรไม่ถูก
....... “ถ้าไม่ทำอะไรในบรรยากาศแบบนี้ล่ะก็...” ทยุตแกล้งทอดเสียง....
....... ต้นน้ำหลับตาปี๋
....... ทยุตหัวเราะสะใจที่ได้แกล้งต้นน้ำ แล้วเดินนำต้นน้ำออกจากห้องไป
....... ปล่อยให้ต้นน้ำที่หลับตา ยืนบิดด้วยความเขินอายอยู่อย่างนั้น
....... หน้าแตก..!!
....... เมื่อต้นน้ำลืมตาขึ้น และพบว่าเขายืนนิ่งค้างอยู่คนเดียว
....... ความหงุดหงิด ะเิขึ้นมันในทันใด..!!
....... ก็จะไม่ให้ต้นน้ำหงุดหงิดได้ยังไง.. เมื่อ.. คำพูดทยุตเมื่อครู่ คิดแง่อื่นไม่ได้เลย .. ตรงๆ เลยจ้า ..
....... เอาไงดี? ต้นน้ำเริ่มถามหัวใจตนเอง
....... หรือ .. จะ .. ลองเปิดใจอีกสักครั้ง?
....... แต่.. รักครั้งเก่าก็ไม่ได้จบลงนี่นา.. แค่ห่างกันเท่านั้น ..
....... แล้ว.. ยังมีคำสัญญาว่าจะรัก.. จะรอ..ไม่ว่านานเพียงใดก็จะรอเพื่อกลับมาพบและรักกันอีกครา..!!
....... พอคิดมาถึงตรงนี้ .. ต้นน้ำก็ได้แต่ถอดใจ .. ห่างกัน? .. หรือไม่มีสิทธิ์ได้พบกันอีกแล้วทั้งชาติ?.. สองคำถามดังก้องในหัวใจ .. แม้ตำตอบจะไปในทางอย่างหลังมากกว่า ..แต่ต้นน้ำก็มีความสุขที่ยังคิดว่า.. อีกไม่นาน.. คงได้พบกัน
....... ทยุตเดินออกไป และกลับมายืนที่ประตูห้อง เขามองเห็นต้นน้ำยืนนิ่ง.. ค้าง..แล้วก็คิดอะไรมากมายจนใบหน้ามีหลากหลายอารมณ์ ที่เขาไม่อาจคาดเดาได้ ท้องเริ่มก่อกวนใจทยุต จนเขาต้องพูดขึ้น “ถ้ายืนคิดอยู่แบบนั้นน่ะ ไม่อิ่มนะ”
....... ต้นน้ำได้สติ เขามองที่มาของเสียง
....... ทยุตยิ้มให้อย่างจริงใจ “ไป.. ไปกินกัน” เขาพูดโดยไม่ได้คิดว่ามันจะสองแง่สองง่ายหรือเปล่า
....... ต้นน้ำมองหน้าทยุต แล้วก็รีบก้าวเดินฉับๆ ไปเดินหนีไป แต่ไม่วายที่ขาของเขา จะสะดุดขากางเกงตัวเองจนล้มลง
....... ทยุตรีบเข้าประคองร่างต้นน้ำไว้ในอ้อมกอด
....... ต้นน้ำที่อยู่ในวงแขนของทยุต พยายามจะขยับตัวยืนขึ้น แต่..
....... พอเขาสบตาทยุต .. เท่านั้น!!
....... ต้นน้ำก็.. เขิน.. จนทำอะไรไม่ถูก
....... ทยุตมองใบหน้าต้นน้ำด้วยความพึงพอใจเต็มเปี่ยม เขายิ้มให้ต้นน้ำอย่างอ่อนโยน แล้วบรรจงก้มหน้าลงไปให้ริมฝีปากััพวงแก้มนวลเนียนที่อยู่ตรงหน้า
....... ต้นน้ำหลับตา รอการจุมพิตจากชายหนุ่ม
....... ทยุตจูบต้นน้ำด้วยความทนุถนอม
....... “จูบเสร็จแล้วก็ไปกินข้าวนะ” อั้มพูดลอยๆ เขาอยู่ไม่ห่างจากทั้งคู่เท่าใดนัก
....... ต้นน้ำผละออกจากอ้อมแขนทยุตด้วยความเขินอายจนใบหน้าแดงระเรื่อ
....... อั้มเองก็ไม่รอให้ทั้งสองหันมาสบตา เพราะจะยิ่งอายกันไปใหญ่ เขารีบเดินไปโรงอาหารทันที
....... ทยุตยังประคองตัวต้นน้ำอยู่ และยิ้มให้อย่างพึงใจ
....... ต้นน้ำไม่ได้ผละออกจากการประคองของทยุต แต่เลือกที่จะเดินนำทยุตออกจากห้องแลคเชอร์ไป
....... ทยุตจึงเดินตามต้นน้ำไปติดๆ และวางมือลงที่ไหล่ต้นน้ำ ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือนั้นมาที่่เอวของต้นน้ำ
....... ต้นน้ำปล่อยให้ทยุตโอบเอวเขาไปสักครู่ ก็แกะมือทยุตออก แล้วรีบเดินเร็วหนีทยุตไป
....... “จะหนีเหรอ?” ทยุตถาม
....... ต้นน้ำไม่ตอบ แต่หันมายิ้มยั่ว แล้วก็รีบวิ่งไปหาอั้ม ที่เดินอยู่ไม่ไกลนัก
....... ทยุตก็รีบวิ่งตามต้นน้ำไป จนไปทันต้นน้ำที่ยืนข้างๆ อั้ม แล้วทั้งสามก็เดินเคียงข้างกันต่อไป โดยที่ทยุตก็ยังแกล้งเอามือมาเกาะแกะที่เอวของต้นน้ำ เพื่อให้ต้นน้ำปักป้องและเขาแกล้งต้นน้ำอย่างนั้น .. จนไปถึงโรงอาหารที่สาวๆ นั่งรอยู่แล้ว ..
๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ จบตอนที่๓ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙
3K
