วังจิ้งจอก
ยามจื่อ (23:00 - 24:59)
"น้องสี่เ้าไปไหนมารึ เหตุใดกลับมายามวิกาลเห็นี้" ช่างหนุ่มร่างสูงอีกคนหนึ่งเอ่ยถามองค์ชายสี่ที่กลับมาพร้อมกับสภาพที่เมามาย กลิ่นเหล้าท้อคุงไปทั้งตัวของเขา เขาโบกมือบอกว่าไม่มีอะไร แล้วเดินเข้ามา องค์ชายสองเห็นอะไรไม่ชอบมาพากลเพราะองค์ชายสี่ไม่ได้กลับมาเพียงผู้เดียว เขาพาหญิงสาวเผ่ามนุษย์กลับมาด้วย "แต่เดี๋ยวตงหยาง เ้าพาหญิงผู้ใดเข้ามา..." องค์ชายสองเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าขององค์ชายสี่
"นางผู้นี้นะหรือ" องค์ชายสี่หันไปมองอันฉีที่นอนแน่นิ่งหมดสติอยู่ด้านหลัง แล้วยิ้มมุมปาก "ข้าเก็บมาได้จากเขตหวงห้าม ถ้าหากข้าไม่พามา นางต้องตายเป็แน่ท่านพี่" องค์ชายสี่ชี้แนะพี่ของตน
"เ้าจะพาหญิงเผ่ามนุษย์เข้ามาซุ่มสี่ซุ่มห้าไม่ได้ ถ้าหากท่านพ่อรู้เข้าเ้าจะเดือดร้อนได้" องค์ชายสองตักเตือนน้องของตน เพราะเขากำลังจะเอาเื่เดือดร้อนเข้ามาหาตนเอง
"ท่านพี่ ท่านมองตรงหน้าผากของนางผู้นี้ รอยปานเพลิงสีแดงตรงหน้าผากนั่น" ด้วยความเมาองค์ชายสี่เขาจึงลากแขนองค์ชายสองไปยังร่างขออันฉี และชี้ไปยังหน้าผากที่มีรอยปานรูปเพลิงสีแดงที่ติดอยู่บนหน้าผากของอันฉี
"ไม่จริง..." องค์ชายสองมองไปยังหน้าผากของอันฉี เขาประหลาดใจเป็อย่างมาก "เสี่ยวเยาเหรอ...นางตายไปแล้วเหตุใดจึงมาอยู่ในร่างมนุษย์" องค์ชายสองเอ่ยชื่อของใครบางคนขึ้นอีกครั้ง
"ข้าก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน ครั้งแรกที่ข้าเห็นข้าก็ใอยู่ไม่น้อย... ที่เราได้กลิ่นมนุษย์อาจจะเป็เพราะนางถูกเบื้องบนทำอะไรสักอย่างเป็แน่" องค์ชายสี่ชี้แนะพี่ของตน
"นางสภาพไม่น่ารอด...รีบพาเข้าไปในห้องก่อน ข้าจะหาทางช่วยนางเอง" องค์ชายสองไม่รอช้ารีบพาอันฉีเข้าไปในห้องทันที เพราะอาการตอนนี้ร้ายแรงนัก องค์ชายทั้ง4คนมารวมตัวกันในห้องขององค์ชายสี่ พวกเขานั่งคิดหาวิธีรักษาอันฉี จนถึงเช้าไม่หลับไม่นอน
"ด้วยสภาพร่างกายของนางที่เป็ร่างมนุษย์เช่นนี้หากว่าเราใช้พลังของจิ้งจอกเข้าไปคงเป็ทางเลือกที่ไม่ดีนัก" องค์ชายสี่ที่เมามายอยู่ดูพูดมีสติขึ้นมาทันที
"ข้าเห็นด้วยกับน้องสี่ แต่ถ้าหากใช้ลมปราณแค่ครึ่งเดียวอาจจะไม่มีผลเสียกับนาง แต่..." องค์ชายหนึ่งเอ่ยขึ้น
"แต่อะไรรึพี่หนึ่ง... หากช้ากว่านี้ข้าว่าเสี่ยวเยาต้องตายแน่ๆ" องค์ชายสามพูดอย่างกระวนกระวาย พลางมองร่างของอันฉีที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความเป็ห่วง
"ข้าจะเป็คนช่วยเสี่ยวเยาเอง ข้าพอมีวิธี" องค์ชายสี่เดินไปที่เตียง หลังจากนั้นพยุงร่างของอันฉีขึ้นมานั่ง แล้วถ่ายลมปราณให้อันฉี มือทั้งสองข้างขององค์ชายสี่ประสานเข้ากับหลังของอันฉีที่นั่งไร้สติอยู่ องค์ชายสี่ถ่ายลมปราณเพียงนิดให้อันฉี แต่เื่ถ่ายลมปราณช่วยชีวิตมนุษย์นั้นไม่ใช่เื่ง่าย เขาต้องถ่ายออกมาทีละนิด เพราะถ้าหากถ่ายออกมาไม่เท่ากันเพียงนิดเดียวเท่านั้นอันฉีอาจจะตายได้ องค์ชายสี่พยายามอย่างสุดกำลังที่จะถ่ายลมปราณของตนออกมาให้เท่ากัน ในใจคิดเพียงแต่ว่าเสี่ยวเยาต้องรอด เพราะเขารอพบเธอมาร้อยกว่าปี พบกันครั้งนี้จะไม่ใช่การจากลาอีกต่อไป...
ยามเฉิ่น (7:00 - 8:59)
องค์ชายสี่ยังคงถ่ายพลังให้อันฉีอยู่ มือของเขาประสานไปอยู่ที่หลังของอันฉีที่ยังคงดูไม่รู้สึกตัว การถ่ายพลังกำลังจะสำเร็จลง องค์ชายสี่ตั้งใจอย่างมาก ผ่านไปสักพัก องค์ชายสี่ถอนมือออกจากหลังของอันฉี อันฉีล้มตัวลงบนตักขององค์ชายสี่ที่ยังคงนั่งอยู่ด้านหลัง สายตาขององค์ชายสี่มองไปที่อันฉีด้วยความเป็ห่วง
"ถ้าข้าไม่พบเ้าเมื่อคืน เราจะได้พบกันอีกไหม..." องค์ชายสี่ค่อยๆอุ้มอันฉีนอนลงบนเตียง แล้วออกไปข้างนอกห้องให้นางพักผ่อน เวลานี้เป็เวลาที่ทุกคนต่างทำงาน แต่ไม่ใช่องค์ชายทั้งสี่ที่นั่งเฝ้าอันฉีทั้งคืน เวลานี้พวกเขาต้องไปพักผ่อนกันแล้ว แต่ทว่าองค์ชายทั้งสามกลับไม่อยากพักผ่อนกันเลยสักนิด ในใจพวกเขาทั้งสามเป็กังวลเกี่ยวกับแม่นางอันฉี
"ตอนนี้เสี่ยวเยาเป็อย่างไรบ้าง อาการดีขึ้นหรือไม่" องค์ชายหนึ่งถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง
"ตอนนี้อาการของเสี่ยวเยาดีขึ้นมากแล้ว แต่ว่าเื่นี้ข้าอยากให้พวกท่านเก็บเป็ความลับ หากเปิดเผยออกมาเื่นี้ต้องกลายเป็เื่ใหญ่เป็แน่ อีกไม่นานนางจะฟื้นขึ้นมาหาพวกเราอีกครั้ง..." องค์ชายสี่พูดพลางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วมองไปยังประตูห้อง
"เื่นี้พวกเราจะช่วยกันเก็บไว้เป็ความลับ ตอนนี้พวกเราไปพักผ่อนกันเถอะ... เวลาล่วงเลยมามากแล้ว" องค์ชายสองชี้แนะพวกพี่น้องของตน
"หากเป็เช่นนั้นพวกเราขอตัวกลับไปพักก่อน อยู่นานจะมีพิรุธ คนอื่นอาจจะสงสัยได้ ไว้พวกเราจะมาหาใหม่ ฝากน้องสี่ดูแลเสี่ยวเยาด้วย" องค์ชายสามกล่าวลา ก่อนที่พวกเขาทั้งสามคนจะเดินกลับไปที่ตำหนักตัวเอง หลังจากที่พวกพี่ทั้งสามเดินหลับไปแล้ว องค์ชายสามเดินกลับเข้าไปยังห้องของตน
องค์ชายสามเดินไปยังระเบียงหลังห้องที่มีเก้าอี้ตัวโปรดของเขาวางไว้อยู่ด้านข้าง เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้น แสงแดดที่สองสว่างไปทั่วฟ้า ทำให้หวนรำลึกถึงหญิงสาวน่ารัก งดงามผู้หนึ่งที่อยู่ในใจของเขามาตลอด
"ข้าคิดถึงเ้านะเสี่ยวเยา...วันนี้เรากลับมาเจอกันอีกครั้ง"
173
