ตอนที่ 2 ความลับในห้องนอน
เมื่อเวลาผ่านไป ผมก็ยิ่งหลงใหลในตัวแม่แก้วมากขึ้นทุกวัน ความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอเริ่มทวีความรุนแรงจนแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่ ผมเริ่มหาทางอยู่ใกล้เธอ หรืออย่างน้อยที่สุดคือการ แอบมอง เธอทุกครั้งที่มีโอกาส
ยิ่งตอนอยู่บ้าน แม่แก้วมักจะแต่งตัวแบบสบาย ๆ ไม่ค่อยระวังตัวเท่าไร เธออาจจะรู้หรือไม่รู้ตัวก็ไม่แน่ชัด แต่ชุดผ้าฝ้ายบางเบา เสื้อยืดตัวใหญ่ที่ไม่เข้าทรง หรือกางเกงขาสั้นที่เธอมักใส่ ยิ่งทำให้เรือนร่างที่สวยงามของเธอเด่นชัดขึ้นไปอีก
ผมมักจะแอบมองร่องอกของเธอทุกครั้งที่เธอเผลอก้มตัว มองสะโพกกลม ๆ ที่ส่ายไปส่ายมายามเธอเดิน และมองใบหน้าอันยั่วยวนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ชวนให้คิดไปไกล
แต่ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าเพราะเหมือนเธอจะรู้ตัวว่าผมกำลังแอบมองเธออยู่
เธอไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย บางครั้งเธอมักจะยิ้มให้หรือบางครั้งก็ขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจงใจให้ผมได้สำรวจเรือนร่างที่น่าปรารถนาของเธอได้ง่ายขึ้น
ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ความปรารถนาของผมเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะควบคุมไม่ได้
และเมื่อถึง่กลางคืนวันหนึ่ง ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานก็ปะทุขึ้น
ผมอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ความเงียบสงัดทำให้ผมได้ปลดปล่อยความคิดถึงและความหมกมุ่นทั้งหมดไปสู่ผู้หญิงคนเดียวในหัว นั้นก็คือแม่แก้ว แม่เลี้ยงผู้น่าหลงใหลของผม
ภาพรอยยิ้มอันยั่วยวนของเธอ ภาพทรวงอกที่โค้งมนในเสื้อบาง ๆ ภาพเรียวขาที่เนียนสวย ทุกภาพฉายซ้ำอยู่ในหัวราวกับหนังสั้นเรทสูง
ผมตัดสินใจช่วยตัวเองเพื่อปลดปล่อยความใคร่ที่มีต่อเธอออกมา
ผมหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุม่ล่างไว้หลวม ๆ แล้วเริ่มใช้มือรูดแท่งเอ็นอย่างมีความสุขตามจังหวะความคิดที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับแม่เลี้ยงคนสวยในจินตนาการ
“อ่าา…ซี้ดดดด…แม่แก้วครับบบ”
จังหวะของความสุขกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น เสียงหอบหายใจของผมเริ่มหนักขึ้น
แต่ไม่รู้ว่าเป็ โชคดี หรือ โชคร้าย เพราะจู่ ๆ มันก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้น
มันคือเสียงลูกบิดประตูที่หมุนเบา ๆ แม่แก้ว กำลังจะมาเอาเสื้อผ้าของผมในตะกร้าไปซักให้พอดี
เธอไม่ได้เคาะประตู เธอยืนอยู่หน้าประตูและค่อย ๆ แง้มประตูเข้ามาอย่างช้า ๆ เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของผม
ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองรอบห้องอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะจับจ้องมาที่เตียง...
และนั่นเองที่เธอได้เห็นภาพลูกเลี้ยงของตัวเองกำลังสาวรูดแท่งเนื้อของตนอย่างเมามันอยู่บนเตียง
วินาทีนั้นใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีจากความใจเย็นกลายเป็ ความใ
“ว้าย!”
เธอร้องเสียงหลงพร้อมกับมือที่ยกขึ้นปิดปากตัวเอง
เสียงร้องนั้นทำให้เจมรู้ตัวทันที เขาใจนตัวเย็นวาบ เืในกายเหมือนหยุดไหลไปชั่วขณะ
“ม...แม่แก้ว เข้ามาทำไมครับ”
เขารีบเอามือที่กำลังทำกิจกรรมอย่างร้อนแรงอยู่เมื่อครู่มาปิดบังแท่งเอ็นที่แข็งโด่งไว้
แก้วยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง พยายามตั้งสติและหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังมีความประหม่าอยู่เล็กน้อย
“แม่...แม่มาเอาผ้าในตะกร้าน่ะจ้ะ เจม...”
เธอพูดแค่นั้น แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ผ้าห่มผืนบางที่เขาใช้ปกปิดความลับไว้ ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด
ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงหายใจของคนทั้งสองที่ยังดังอยู่ เธอเห็น...เธอเห็นทุกอย่างแล้ว
แก้วรีบก้าวเข้ามาตรงไปที่ตะกร้าผ้าอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเสื้อผ้าของเจมออกมา ก่อนจะหันหลังกลับอย่างเร่งรีบ
แต่ก่อนที่เธอจะออกไปจากห้อง เธอก็หยุดชะงักที่หน้าประตู เธอหันหน้ากลับมามองเขาอีกครั้งด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย...
“แม่...ขอโทษที่ไม่ได้เคาะนะจ๊ะ”
เธอกระซิบเบา ๆ แล้วรีบเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เจมอยู่คนเดียวพร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผยและแท่งเอ็นที่ยังไม่ยอมอ่อนตัวลงเลยแม้แต่น้อย