ในเช้าวันรุ่งขึ้น
อารันเดินทางไปธนาคาร เพื่อนำของต่างๆในดันเจี้ยนไปขาย
ในโลกนี้ ของที่ได้จากดันเจี้ยนถูกนำมาขายหรือแลกเปลี่ยนเป็เงิน บางอย่างก็มีราคาสูง บางอย่างก็แทบจะไร้ค่า แต่นั้นมันคงไม่สำคัญ เพราะอารัน้าจะแลกเปลี่ยนเหรียญทองเป็เงินเพื่อใช้จ่าย
เขาเดินหาพนักงานที่นั่งอยู่ข้างใน
“ผมมาแลกเหรียญทองครับ”
“ค่ะ ขอเลขประจำตัวนักผจญภัยด้วยค่ะ”
อารันยื่นบัตรให้ทันที
“ยังเป็นักผจญภัยสมัครเล่น LV1 อยู่เลย”
นํ้าเสียงเชิงเย้ยหยันมันทำให้อารันไม่ชอบเอาซะเลย
ตึง!!
อารันยื่นถุงเหรียญทองจำนวน100,000เหรียญ ทิ้งบนโต๊ะเสียงดังสนั่น
“ผมจะแลก100,000Gเปลี่ยนเป็เงิน”
ทันใดนั้นทั้งธนาคารต่างโกลาหลทันที ทั้งผู้จัดการ ทั้งหัวหน้าต่างแห่เข้ามาล้อมรอบอารันทันที ต่างเข้ามาเอาอกเอาใจอารันอย่างเต็มที่ แต่อารันไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซํ้า
“ทั้งหมด….. 16ล้าน ค่ะ”
"โอนเข้าบัญชีนี้ให้ทีนะครับ"
.
.
เขาเดินกลับบ้านอย่างใจเย็นในหัวคิดถึงเื่ต่างๆ เขาอยากผจญภัยอยากลงดันเจี้ยนอีกครั้ง
หน้าต่างระบบเด้งขึ้น
-เควสเสริม
รีบกลับที่พัก ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน
รางวัล EXP 500
“เดี๋ยวเควสแบบนี้…..”
อารันใว่านี้เควสระบบเสียรึเปล่า
“ชั้นไม่ทำหรอก เควสแบบนี้”
เขารู้สึกไม่ชอบการทำเควสที่ไร้เหตุผลแบบนี้ จึงตอบปฎิเสธไป แต่ทันใดนั้น หน้าต่างสีแดงก็เด้งขึ้นมา
-ระบบ
ลงโทษนักผจญภัย
วิ่ง15กิโลเมตร
หากไม่ทำตาม ปรับ 100,000EXP และแบนการสื่อสาร 7 ชั่วโมง
“เอาจริงดิ!!”
ระบบแจ้งเตือนทันที มันทำจริงแน่ๆ เพราะที่ผ่านมามันแสดงให้เห็นแล้วว่ามันมีอำนาจมากแค่ไหน
“เอาว่ะวิ่งก็วิ่ง”
ในทุกๆวันระบบเควสใหม่ๆจะแสดงให้อารันได้ทำเกือบทุกวัน มันทำให้อารันมีรูปร่างที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
“เราเปลี่ยนไปเหรอ กล้ามเนื้อนี้ั้แ่เมื่อไหร่? มีซิกแพ็ค….. อืม.. เปิดหน้าต่าง สเตตัส”
เขายืนถอดเสื้ออยู่หน้ากระจก เพื่อดูความเปลี่ยนแปลง
Lvl 1
Hp 218/218
Mp?
Str 300 +
dex 118 +
int 1 +
agi 200 +
Exp 1289/???
อารันยืนมองหน้าต่างสเตตัสอย่างครุ่นคิด
“เราต้องอัพอะไร? อีก สกิล?”
-สกิล
ลอกเลียนแบบสกิล(กดใช้)LV.1 สามารถลอกเลียนแบบความสามารถของมนุษย์หรือมอนส์เตอร์ได้ ไม่จำกัดสกิล แต่มีข้อแม้เื่ คูลดาว มันจะนานขึ้นหากใช้บ่อย
แลกเปลี่ยน(กดใช้)LV.1(ไม่สามารถอัพได้)(??)สามารถเปลี่ยนค่า EXP แลกแต้มสเตตัสหรือ แต้มสกิลได้ ไม่จำกัด เลเวลจะไม่สามารถอัพได้ แต่สามารถเปลี่ยนแปลงอาชีพได้ (สามารถสะสมEXPได้)
สกิลติดตัว
หลุดพ้นกฎเกณฑ์ LV MAX ไม่ใช้มานาในการใช้สกิล
“อืม… เราไม่มีสกิลโจมตีเลย..”
ปัง!!
เสียงเปิดประตูดังขึ้น
“พี่อารัน ครูเรียก!!”
เสียงรินเปิดประตูเข้ามา ทันใดนั้นเธอก็เห็นร่างกายที่เปลี่ยนไปของอารัน ถึงกับหน้าแดงและเขินอาย
“ว่าอะไร?”
“คือ ครูเรียก..”
“แล้วเธอเป็อะไร? ทำไมต้องหน้าแดงขนาดนั้น?”
“เปล่า!”
อารันยิ้ม และหยิบเสื้อสวมแล้วเดินออกมาทันที
“พี่เปลี่ยนไปรึเปล่า?”
คำถามนี้คงค้างคาอยู่ในหัวของรินอยู่ไม่น้อย
อารันเดินมาตามทางก็พบกับครูกวินกำลังนั่งเปิดสมุดบัญชีไปมาอย่างประหลาดใจ
“มีอะไรครับ?”
“มีคนบริจาคเงินมาให้เรา 16ล้าน!!”
นํ้าเสียงตื่นเต้นและดีใจของครูกวินทำให้อารันรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก
อารันเติบโตในบ้านเด็กกำพร้ามาั้แ่เด็กอายุ2เดือนเห็นจะได้ เขาเห็นครูกวินทำงานหนักมาก ครูทุ่มเทให้กับบ้านนี้ตลอดเงินเดือนทั้งหมดถูกใช้ไปกับการดูเเลพวกเด็กกำพร้า ครูไม่เคยบ่น ได้แต่พรํ่าสอนสิ่งต่างให้เป็คนดี และสิ่งต่างเ่าั้ก็หล่อหลอมให้พวกเขารักครูไม่แพ้ครูที่รักพวกเขาเลย
มันเป็สิ่งตอกยํ้าว่านี้คงเป็สิ่งที่เขาทำได้เพื่อทดแทนบางสิ่งถึงแม้มันจะน้อยนิดแต่มันก็สุขใจอยู่ไม่น้อย
“ครับ เขาใจดีจังนะครับ”
นํ้าเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขใจและรอยยิ้มของครูทำให้อารันดีใจเหลือเกิน
-เควส
กำจัดและเคลียร์ดันเจี้ยนระดับสีฟ้า
สถานที่ ห่างจากที่นี่8กิโลเมตร
รางวัล กระเป๋าโดรัน
EXP??
คุณ้ารับเควสนี้รึเปล่า?
ในขณะเดียวกันหน้าต่างเควสเด้งขึ้นมา
“ครูครับ ผมไปก่อนนะ”
ครูกวินส่งยิ้มให้ก่อนอารันจะเดินออกไป
.
.
อารันใช้เวลาไม่นานนัก ก็มาถึงหน้าดันเจี้ยนระดับสีฟ้า แต่ในขณะเดียวกันก็มีคนกลุ่มหนึ่งมารออยู่แล้วประมาณ4คน ดูแล้วแต่ละคน มีระดับ LV 35+ ทั้งนั้นเพราะดูจากชุดและอุปกรณ์ที่พวกเขาเตรียมมาคงใช้เงินจำนวนไม่น้อยที่จะซื้อมันมาใช้ได้
“ไง!! เ้าหนุ่ม นายจะมาเข้าร่วมปาร์ตี้กับเรารึเปล่า? พวกชั้นขาดคนพอดี”
ชายวัยกลางสวมชุดเกราะสีเงินเต็มสูบ ขวานอันมหึมาที่เหน็บข้างหลังบอกได้เลยว่าไม่ธรรมดา เขาอาจจะอาชีพนักผจญภัยที่มีคลาสเป็นักรบ
“ครับได้ครับ”
อารันตอบรับอย่างไม่ลังเล อย่างน้อยเขาก็ไม่เหนื่อย หรืออาจจะไม่ต้องลงทุนอะไรด้วยซํ้า
“งั้นชั้นแนะนำตัว ชั้นชื่อ เทรส มีคลาสเป็นักรบ LV.38 และนั้น ชายผมสีทองที่ถือธนูอยู่ตรงนั้น ชื่อ คาเร LV.35 เขามีความสามารถตรวจจับดีเยี่ยมเลย และผู้ชายนักเวทย์ในชุดคลุมสีดำ2คนนั้น คือ บา LV.36 และ เอล LV36 พวกเขาจะซัพพอร์ตเรา แล้วนายชื่ออะไร?”
“อารัน ผมยังเป็นักผจญภัยฝึกหัด ยังไงก็ฝากตัวด้วยครับ”
“นายไม่มีชุดหรืออาวุธเลยเหรอ?”
“ไม่มีครับ ให้ผมเก็บไอเท็มก็ได้”
“งั้นนายเอานี้ไป”
เทรสหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าที่สะพายอยู่ข้างหลัง มันคือเสื้อเกราะเบาสีดำเก่าๆ และมีดเล่มเล็กอีก1เล่ม
“นายต้องมีของติดตัวบาง นายอาจจะตายอย่างน้อยก็ป้องกันไว้หน่อย”
“ขอบคุณ”
อารันรับมันไว้อย่างเต็มใจและสวมมันทันที
-มีดเก่า
Atk 15
ความทนทาน 58/100
-เกราะเบา
Def 14
ความทนทาน 75/100
หน้าต่างสเตตัสแสดงค่าของอุปกรณ์ต่างๆให้อารันได้เห็น
“ลุยกันเลย”
ประตูดันเจี้ยนสีฟ้าถูกเปิดออก มันแสดงสิ่งที่อยู่ด้านในดันเจี้ยน ปราสาทเก่าๆ บรรยากาศชวนขนลุกราวกับบ้านผีสิง สภาพแวดล้อมโดยรอบเหมือนกับสุสาน
“ดันเจี้ยนผีเหรอ อืม เข้าทางเลย”
เทรสขวานเล่นั์ขึ้นและถือมันอย่างเตรียมพร้อม คาเรใช้สกิลตรวจหาศัตรู ในขณะบาและเอลตื่นตัวเตรียมพร้อมรับมืออยู่ตลอดเวลา ปาร์ตี้นี้ มีระบบและแบ่งการทำหน้าที่ชัดเจน บ่งบอกว่าพวกเขาคุ้นเคยกันขนาดไหน และอารันก็กำลังเรียนรู้วิธีการของพวกเขาอย่างตั้งใจ
ทันใดนั้นเหล่าซากศพก็ผุดขึ้นจากใต้ดินที่เขายืนกันอยู่ จำนวนมันมากมาย เหมือนกับว่าพวกเขากำลังยืนกลางกองทัพของพวกมัน แต่นั่นก็ไม่ทำให้ กลุ่มของเทรสกลัวเลยสักนิด
“บาเปิดเกราะ”
คำสั่งของเทรสดังขึ้น เกราะสีขาวจากสกิลของบาทำงานทันที สกิลที่มีผลต่อสิ่งที่ชั่วร้าย เผาเหล่าซอมบี้ที่ลุกขึ้นกลายเป็ผงในทันที
“บอลเพลิง”
สกิลนักเวทย์ของเอล ลูกไฟนับสิบตกลงราวกับสายฝนเผาพวกซอมบี้หายไปพริบตา
“ธนูแสง”
ลูกธนูสีเงินถูกยิงออกมาจากคาเร อย่างรวดเร็ว มันพุ่งทะลุตัวของพวกซอมบี้ล้มลงในทันที
“สตอมเบรค!”
ทางด้านของเทรสก็ไม่น้อยหน้า ใช้ขวานมหึมาเข้าฟาดฟันใส่พวกไร้ิญญาจนชิ้นส่วนร่างของพวกมันปลิวกระจัดกระจาย
อารันทำได้แค่ยื่นดูการต่อสู้อยู่ภายใต้เกราะของบา
สุดยอดปาร์ตี้บุกทะลวงเข้ามาจนถึงตัวปราสาทอย่างไม่ลดละ ภายใต้การนำของเทรสนักรบผู้ถือขวานั์ สิ่งของมากมายถูกเก็บใส่ถุงใบใหญ่ที่เตรียมมา อารันแบกมันขึ้นหลังอย่างไม่ยากเย็นอะไร ผิดกับขนาดตัวที่ผอมบางของเขา
“เราพักกันก่อนข้างหน้านี้น่าจะเป็ห้องบอสแล้ว”
ทั้งหมดหยุดพักเพื่อเติมพลังเตรียมตัวรับศึก
“นายนี้แข็งแรงดีนะ”
เสียงของบาพูดกับอารัน
“ครับ พวกคุณร่วมทีมกันบ่อยเหรอครับ?”
“อืม ก็2ปี เห็นจะได้ ชั้นกับเทรสเราเป็เพื่อนกันมานานแล้ว ส่วน คาเรและเอลเพิ่งมาเมื่อปีก่อน แต่ทั้ง2คนเก่งมาก ปรับตัวได้และซับพอร์ตพวกเราได้ดีมาก และนายล่ะ ทำไมถึงมาคนเดียว”
“ผมก็มาทำหน้าที่เก็บของ ก็อยากจะเรียนรู้..”
บานั่งจ้องหน้าของอารันอย่างสงสัย
“นายรู้ไหม? ชั้นดูจากแววตานาย นายดูเหมือนคนที่ตายไปแล้ว เหมือนนายกำลังกลายเป็เงาที่มืดมิด ถ้าถึงเวลาต้องเลือก นายจะเลือกชีวิตตัวเองหรือจะเลือกชีวิตคนอื่น”
แววตาของบาดูจริงจังและมองหน้าอารัน ราวกับจะเค้นคำตอบที่เขาถาม อารันนั่งคิดถึงความหมายของคำถามที่เขาไม่เข้าใจแม้แต่นิดเดียว
“ลุยต่อ แผนเดิมนะสหาย”
ปาร์ตี้เดินหน้าต่อ ทั้งหมดลุกขึ้นและมุ่งหน้าสู้ห้องบอส
ประตูสีดำเปิดออกอย่างช้าๆ แสดงให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน ห้องสี่เหลี่ยมโล่งกว้างไม่มีอะไรเลย ซึ่งมันผิดปกติสำหรับห้องบอส
“ระวังตัวด้วย”
เทรสกำชับให้ทั้งกลุ่มเตรียมพร้อม พวกเขาเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง สายตาทั้งสิบต่างกวาดหาศัตรูโดยรอบ
“คาเรสกิลตรวจของนายไม่เจอเลยรึไง?”
“ไม่เลย มันแปลกมาก”
“มันชักไม่ดีซะแล้ว”
ตึง!!!
ทันใดนั้น มีบางอย่างร่วงหล่นมาจาก้าของตัวปราสาท มันหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น สายตาทุกทุกคน เห็นบางอย่างอยู่กองอยู่ เป็ผ้าสีดำปิดอยู่ มีบางอย่างกำลังสั่นไหวอยู่ใต้ผ้าสีดำอันนั้น
“ระวังมันมาแล้ว!”
เทรสพูดขึ้นเพื่อเตือนสติ
ผ้าสีดำลอยขึ้นจากพื้น ค่อยปรากฏร่างของปีศาจตัวใหญ่ มันลอยไปลอยมา ราวกับโคมไฟ ในมือของมันถือ เคียวอันใหญ่ที่คมกริบ ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมนั่น
เทรสเปิดฉากโจมตีทันทีเขาะโพุ่งเข้าใส่มัน ขวานอันใหญ่ฟันเข้าใส่กลางตัวของมันทันที การโจมตีไม่พลาดเป้า
“เยี่ยม!”
แต่การโจมตีได้แสดงผลลัพธ์ที่ไม่ดีนัก คมขวานทะลุผ่านตัวของมอนสเตอร์ราวกับอากาศ และมันก็หายตัวไป เทรส ตกลงไถลไปกับพื้นและรีบลุกขึ้นมา ตัวเตรียมพร้อมตั้งรับ
“มันธาตุิญญาเหรอ?”
อารันถามบาอย่างสงสัยเพราะการโจมตีธรรมดาแทบไม่เป็ผลเลย
“อืม ดูท่าจะหนักมือแล้วงานนี้”
“บาเปิด… อึก!”
เทรสโดนมันเข้าโจมตี เคียวอันแหลมคมฟันใส่ข้างหลังอย่างแรง หากไม่มีชุดเกราะป้องกัน ตัวของเขาคงขาดเป็2ท่อนไปแล้ว เขาพยายามลุกขึ้นทันทีแต่การโจมตีเมื่อครู่ทำให้เทรสาเ็ไม่น้อย
“เก็บมานาไว้ ชั้นมียาอยู่”
เทรสหยิบขวดยาสีแดงดื่มทันทีมันช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตให้เทรสได้สู้ต่อ
“ชั้นว่าเราต้องเปลี่ยนแผน บานายต้องใช้แซงจูรี่”
“แต่มันใช้เวลาร่ายนานมาก พวกนายถ่วงเวลาได้รึเปล่า?”
“ชั้นกับเทรส คาเรจะถ่วงเวลาให้”
ทั้ง4 วางแผนโดยมีอารันนั่งฟังตาปริบๆ
“ผมอยากร่วมด้วย มีอะไรให้ผมทำ..”
“นายรอที่นี่ รอเก็บของ แล้วLVอัพก็พอ”
เทรสพูดก่อนจะวิ่งออกไป
ทุกสกิลที่มีถูกใช้กับบอสตัวนั้นอย่างรวดเร็ว มันทั้งว่องไว แล้วสกิลที่การโจมตีธรรมดาไร้ผล ทำให้มันเป็บอสที่ยากจะสู้ด้วย อารันเฝ้ามองการโจมตีของทุกคน อย่างจดจ่อ
“เรามีสกิลลอกเลียนแบบ ลองใช้หน่อย”
-เปิดใช้ สกิลลอกเลียนแบบ
ทุกสกิลที่ใช้ถูกดึงเข้าใส่ตัวของอารันอย่างรวดเร็ว
“มีอะไรบ้าง?”
-บอลไฟ lv1
สกิล เวทย์มนตร์
พลังทำลาย 750 เผาผลาญพลังชีวิตหากติดสถานะ เผาไหม้
-ไลท์นิ่งแอโร่ว lv1
สกิล กายภาพ
พลังทำลาย 150 โจมตีเป็ธาตุแสง
-ขวานทำลาย lv1
สกิล กายภาพ
พลังทำลาย 250 โจมตีไม่สนป้องกัน
-เกราะแห่งแสง lv1
สกิล ป้องกัน
พลังทำลาย-
เสริมการป้องกัน
“อืม…”
อารันนั่งคิดอยู่พักใหญ่
ทันใดนั้น พื้นที่รอบๆตัวของบาเรืองแสงสีขาวเหมือนกันอาเขตศักดิ์สิทธิ์
“แซงจูรี่”
ตราเวทย์ขนาดใหญ่แผ่ขยายเต็มห้องมันส่องสว่างจนแสบตา เ้าปีศาจตัวนั้นถึงกับดิ้นทุรนทุราย อย่างเ็ปทรมาน
“ตอนนี้เอาเลยพวกเรา”
ทุกสกิลถาโถมเข้าใส่บอสตัวนั้นอย่างรุนแรง ทุกสกิลมีผลรุนแรงขึ้นหากอยู่ในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์นี้ เสียงะเิดังอย่างต่อเนื่อง เพียงไม่นานมันก็หยุดลง ร่างของบอสนอนแน่นิ่งกลางห้อง
“จบซะที”
เทรสถอนหายใจอย่างหมดแรง เขาและพวกนั่งลงกับพื้น
“นายจะกินอะไรชั้นเลี้ยง?”
เทรสถามคนในปาร์ตี้เพราะงานเสร็จแล้ว พวกเขารู้สึกผ่อนคลาย
แต่เหมือนมีบางอย่างแปลกไป ร่างของบอสมันขยับไปมาราวกับมันกำลังจะทำอะไรบางอย่าง มันค่อยๆลุกขึ้น แล้วควันสีดำก็ค่อยๆ คลุมร่างมัน
“มันควรจะจบ”
คนในกลุ่มจ้องมองบางอย่างที่ชั่วร้ายในกลุ่มควันอย่างแปลกใจ
มีบางอย่างกำลังก้าวออกมาจากกลุ่มควันนั่น
โครงกระดูกมนุษย์ขนาดใหญ่มีมงกุฎสวมอยู่บนหัว ในมือของมันถือดาบเล่มมหึมาและมืออีกข้างถือโล่สีเงินขนาดใหญ่
“าาโครงกระดูก มันมาได้ยังไง?”
ทุกคนดูใและแล้วยืนนิ่งจนแทบไม่เคลื่อนไหว เ้าาาโครงกระดูกนั่นมันไม่รอช้า มันใช้ดาบในมือฟันใส่กลางกลุ่มทันที ร่างกายของแต่ละคน กระเด็นตามแรงมหาศาลของมัน แล้วสลบเพียงแค่การโจมตีแค่ครั้งเดียว มีเพียงอารันเท่านั้น มียังมีสติอยู่ได้
"ถึงเวลาต้องลองของกันหน่อยแล้ว"
อารันยิ้มอย่างชั่วร้าย
2K
