Chapter 7
หนูบอกพี่ว่าโตแล้ว พี่ถามหนูว่าโตแค่ไหน?
"พอร์ช นั่นมันโรงแรมนี่ ไม่ใช่ร้านอาหาร!"
ฉันรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นป้ายใหญ่โต นี่มันโรงแรมชัดๆ เลย
"เราแค่จะแวะกินบุฟเฟ่ต์ที่โรงแรมห้าดาว คิดอะไรอยู่เนี่ยกอบัว?"
พอร์ชถามยิ้มๆ มือยังคงลูบไล้ต้นขา ฉันพยายามปัดมือนั้นออก ขึ้นชื่อว่าเป็โรงแรมต่อให้จะแค่แวะไปทานอาหารบุฟเฟ่ต์ฉันก็ไม่อยากเข้าไป มันดูไม่ดีเลย
"เราไม่เข้าได้มั้ย พอร์ชจอดหน้าโรงแรมก็ได้เดี๋ยวเรานั่งรถเมล์ไปต่อเองนะ"
ฉันขอร้อง พอร์ช
"แค่กินอาหารกับเราสักมื้อจะเป็อะไรไป เราแค่ไม่อยากกินข้าวคนเดียว มันเหงาน่ะ"
เอาอีกแล้ว พอร์ชใช้ลูกอ้อนกับฉันอีกแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าฉันปฏิเสธคนไม่เป็
"คือเรา.."
"อย่าปฏิเสธเลยนะกอบัว ไปกินข้าวกับเราเถอะ แปปเดียวเอง นะๆ"
"อื้ม ก็ได้จ้ะ"
สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้อีกตามเคย ฮืออ เกลียดตัวเองจังเลยที่เป็แบบนี้ กอบัวนะกอบัว!
พอร์ชนำรถไปจอดและขึ้นที่ชั้นสองของโรงแรม ชั้นนี้เป็ชั้นสำหรับห้องอาหารโดยเฉพาะ
ฉันพึ่งจะเคยเข้าโรงแรมหรูๆ แบบนี้เป็ครั้งแรกแฮะ แถมตอนนี้ยังใส่ชุดนักศึกษากันอยู่ ดูน่าอายยังไงไม่รู้
ฉันกับพอร์ชเข้ามาที่ชั้นสองด้วยกัน พอร์ชจับมือฉันเอาไว้ ฉันเองก็พยายามจะชักมือออกแต่เขาไม่ยอม บอกว่ากลัวจะหลง เฮ้อ
"สวัสดีค่ะคุณแกมม่า"
"ครับ วันนี้เป็ยังไงบ้างครับ สถานการณ์เรียบร้อยดีมั้ย"
นะ นั่นมันพี่แกมม่า! ตายละ เขามาที่นี้ได้ยังไงเนี่ย
"เรียบร้อยดีค่ะ ทางแผนกเรายังไม่มีปัญหาอะไร"
"แล้วเื่วัตถุดิบที่ไม่ได้คุณภาพแล้วต้องตีกลับล่ะ ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยกับทางนั้น"
"ไม่มีค่ะคุณแกมม่า"
เขาคุยเื่อะไรกันละเนี่ย ทำไงดี หลบยังไงดี
"เฮ้ย ทำอะไรกอบัว"
พอร์ชใเมื่อฉันยืนหลบด้านหลังของเขา มือของเราสองคนยังจับกันอยู่
แต่เพราะเสียงของพอร์ชดังโวยวาย ทำให้ทั้งพี่แกมม่าและพนักงานหญิงหน้าห้องอาหารหันมามองทางเรา
"เอ่อ คุณลูกค้ามาทานอาหารที่ห้องอาหารของเราใช่มั้ยคะ ไม่ทราบว่ามากี่ท่านคะ?"
พี่พนักงานผู้หญิงรีบเข้ามาต้อนรับในทันที ส่วนพอร์ชก็ดึงให้ฉันมายืนข้างๆ ตาของเขาหันไปสบตากับพี่แกมม่าพอดี พอร์ชเหยียดยิ้มร้ายๆ ออกมา
"สองครับ ผมมากับแฟน ขอที่นั่งแบบสวีตๆ วิวสวยๆ นะครับ"
แฟน เฟิน บ้าอะไรกันเนี่ย พี่แกมม่ามองฉันกับพอร์ชตาเขียวปั๊ดเลย ฮืออ แล้วฉันทำอะไรผิดเนี่ย ทำไมต้องกลัวสายตาดุๆ คู่นั้นของพี่แกมม่าด้วย T-T
"ได้ค่ะ เชิญทางนี้เลยนะคะ"
พนักงานเดินนำไป โดยมีฉันและพอร์ชเดินตามไป แต่เดินไปได้ไม่ไกลก็รู้สึกได้ถึงแรงที่ดึงข้อมือข้างนึงของฉันเอาไว้
"อ๊ะ พะ พี่แกม"
ใช่แล้วค่ะ เขาจับมือฉันแล้วดึงเอาไว้ไม่ให้ตามพอร์ชไป
"เฮ้ยทำอะไร ปล่อยเลยนะ ผู้หญิงคนนี้มากับผม จะมาทำรุ่มร่ามแบบนี้ไม่ได้"
พอร์ชดึงฉันให้เข้าไปชิดกับแผงอกกำยำ แต่พี่แกมม่าก็ดึงกลับไป
"โทษที แต่คนนี้เมียกู"
"พี่แกม!"
เขาพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง ก็บอกไปแล้วว่าให้จบความสัมพันธ์ของเราลงแค่นั้น แบบนี้เื่มันจะใหญ่ไปกันใหญ่นะ
"เมียพี่ หมายความว่ายังไงกอบัว?"
พอร์ชหันมาถามฉันแล้วทำสีหน้าเอาเื่ แต่เดี๋ยวนะ! ต่อให้ฉันจะเป็ของใครพอร์ชก็ไม่มีสิทธิ์มาโกรธแล้วทำตาเขียวใส่แบบนี้นะ ทำไมทุกคนทำเหมือนฉันเป็สิ่งของที่ต้องยื้อแย่งกันไปมาด้วย
"คือว่า.."
"เมื่อคืน กูกับกอบัวนอนด้วยกัน เพราะฉะนั้นเลิกยุ่งกับยัยนี่ได้แล้ว"
พูดจบพี่แกมม่าก็ดึงตัวฉันให้เดินตามเข้าไป ทิ้งพอร์ชให้ยืนงงเป็ไก่ตาแตกอยู่คนเดียว
"โอ๊ยพี่แกม หนูเจ็บค่ะ"
เขาบีบมือฉันแรงมากให้เดินตามมาจนถึงลิฟต์
"มากับมันทำไม รู้ทั้งรู้ว่าคืนนั้นมันตั้งใจมอมเหล้าเธอ"
พี่แกมหันหน้ามาพูดกับฉัน แววตาของเขาดูน่ากลัวยังไงบอกไม่ถูก ปกติเขาเฟรนด์ลี่ขี้เล่นมากเลยไม่ใช่เหรอจากที่ฟังไดอาน่าเล่ามา แต่ทำไมพออยู่ด้วยกันมันไม่ใช่แบบนั้นเลยล่ะ
"คือ พอร์ชเขาบอกว่าจะมาส่งแล้วกินข้าวเย็นคนเดียวเหงาค่ะ ก็เลยให้หนูมาช่วยนั่งเป็เพื่อนตอนกินข้าว"
"แล้วเธอก็เชื่อมัน เหอะๆ พี่ไม่เคยเห็นใครซื่อบื้อเท่าเธอมาก่อนเลยว่ะ"
พี่แกมม่าคงจะสุดจะทนเลยพูดแบบนั้นออกมา แต่ฉันเสียใจนะฮืออ ซื่อบื้ออะไรกัน
"ไม่ใช่สักหน่อย แค่คิดว่าปล่อยให้เขากินข้าวเย็นคนเดียวก็น่าสงสาร.."
ฉันพยายามพูดออกไปอย่างที่คิด แต่หน้าพี่แกมม่าในตอนนี้คือไม่คิดจะฟังฉันแล้วง่ะ ดูจะมีแต่ความโกรธ แต่จะโกรธอะไรก่อน ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนี่นา
"แล้วเธอก็เชื่อมันอะนะ โคตรฉลาดเลย"
เอ๊ะ เขาชมว่าฉันฉลาดเหรอ แต่รูปประโยคฟังดูงงๆ แฮะ ไม่ค่อยเข้าใจเลย
"ขอบคุณค่ะแหะๆ แต่หนูก็ไม่ได้ฉลาดอะไรมากหรอกค่ะ แต่รอบล่าสุดที่สอบกลางภาคไปหนูก็ได้ท็อปเซ็คเลยนะ"
เป็ที่หนึ่งของสาขาเลยนะจะบอกให้ เก่งมั้ยล่ะคะ อิอิ
"อืม ฉลาด ฉลาดจริงๆ"
พี่แกมส่ายหัวเบาๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเหนื่อยใจแล้วจูงมือฉันเข้าไปในลิฟต์ อะไรกันเนี่ย!
ฉันถูกดันหลังให้เข้ามาภายในลิฟต์แล้วเขาก็กดไปที่ชั้นสามสิบห้า
"เราจะไปไหนกันเหรอคะ?"
"แล้วนี่เธออยู่ที่ไหนล่ะ"
"โรงแรมค่ะ"
"ก็ใช่ไง โรงแรม"
"พะ พี่แกม! พี่จะพาหนูไปไหนเนี่ย!"
ฉันเริ่มได้สติ นี่เขากำลังพาฉันขึ้นไปชั้นบน ้าจะทำอะไรกันแน่!
"ที่นี่คือโรงแรมของพ่อพี่ และชั้นสามสิบห้าคือชั้นห้องพักของพี่เอง ก็แค่เหงาอยากจะชวนเธอขึ้นไปกินข้าวเป็เพื่อน"
"มะ ไม่ได้นะคะ! เราจะอยู่ตามลำพังกันสองคนในห้องพักโรงแรมไม่ได้นะ!"
ฉันไม่อยากให้มันเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมขึ้นอีก อยากให้ลืมไปซะด้วยซ้ำ
"ทำไมจะไม่ได้ ทีกับไอ้เด็กนั่นเธอยังยอมเข้าโรงแรมกับมันได้เลย"
"มันไม่เหมือนกันค่ะ อันนั้นเขาชวนมาที่ห้องอาหาร ไม่ได้ชวนขึ้นห้องแบบพี่สักหน่อยนี่นา"
"แล้วไง? เธอเชื่อมันเหรอว่าจะจบกันแค่ที่ห้องอาหาร กินข้าวเสร็จมันก็จะพาเธอขึ้นไปกินต่อบนห้องไงยัยเด็กโง่"
อ๊ากก เขาด่าว่าฉันโง่ ฉันไม่ได้โง่นะ!
"ั้แ่เรียนมาหนูได้ที่หนึ่งและเกรดสี่มาตลอด พี่จะมาว่าหนูโง่ไม่ได้นะคะ!"
กอบัวคนนี้ขอเถียงสู้ขาดใจเลยค่ะ ฉันพยายามตรากตำอ่านหนังสือมาไม่น้อยกว่าจะสอบติดมหาวิทยาลัยนี้ แล้วเขาจะมาว่าฉันโง่ได้ยังไง ใช่มั้ยคะ?
"โอเค ไม่โง่หรอก เธอฉลาด ฉลาดที่สุดเลยกอบัว"
ติ๊งง!
เสียงลิฟต์เปิดออก พี่แกมลากฉันมาจนถึงหน้าห้องห้องหนึ่งที่อยู่ริมสุด เขาล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปวิศวะหยิบคีย์การ์ดห้องขึ้นมา
ติ๊ดด!
ห้องถูกเปิดออก ภายในมีเตียงขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่และกระจกรอบๆ สำหรับชมวิวเมืองบนชั้นสามสิบห้า
เขาผลักฉันเข้ามาแล้วปิดประตูลง
"พี่แกมม่าคะ ถ้าจะกินข้าวเย็นจริงๆ เราลงไปกินด้านล่างเถอะนะคะ เอ่อ หนูว่าที่นี่มันไม่เหมาะเท่าไร"
ฉันมองไปรอบๆ ห้อง ถึงแม้ว่าจะมีโต๊ะสำหรับนั่งกินข้าวก็เถอะ แต่มันไม่เหมาะเลยจริงๆ นะ
"บางทีพี่แม่งก็สงสัย เธอซื่อหรือบื้อหรืออะไรกันแน่วะ"
"พี่แกมม่าว่าหนูอีกแล้วนะคะ"
ฉันยู่จมูกนิดๆ ใส่เขา ทำไมชอบว่าฉันนักนะ ไม่เหมือนวันแรกที่เจอกันเลย เขาเป็สุภาพบุรุษกว่านี้ตั้งเยอะ!
"อย่าเชื่อใจใครง่ายๆ จำคำพี่เอาไว้"
เขาพูดด้วยสีหน้าและท่าทางที่ดูจริงจัง อยากจะบอกว่าเขานั่นแหละไม่น่าเชื่อถือที่สุดแล้ว
"ค่ะ ขอบคุณนะคะที่สอนหนู"
ฉันตอบออกไปแล้วยิ้มแห้งๆ เอาเถอะ ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันพิลึกไปมากกว่านี้ ยังต้องอยู่ห้องร่วมกันอีกเป็เทอมกว่าพี่เขาจะเรียนจบ
"จำด้วยล่ะที่สอนน่ะ ไม่ใช่เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ออกหูหมาทะลุหูแมว"
ทำไมต้องทำเหมือนฉันเป็เด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่รู้เื่ด้วยอะไรด้วยเนี่ย โอ๊ย! ฉันโตแล้วนะคะ อายุก็ตั้งสิบเก้าปีแล้ว
"ทำไมต้องทำเหมือนหนูเป็เด็กๆ หนูโตแล้ว"
"ก็ชอบทำตัวเป็เด็ก เธอมันซื่อตามไม่ทันคน แล้วที่โตแล้วนี่ตรงไหนที่โต ไม่ใช่โตแต่ตัวนะ"
พี่แกมม่าพูดแล้วหรี่ตามองฉันั้แ่หัวจรดเท้า ชักจะทำให้กอบัวคนนี้โมโหแล้วนะพี่แกมม่า!
"ก็โตพอที่จะนอนกับพี่ได้แล้ว แบบนี้เรียกว่าโตรึยังคะ?"
ฉันสวนออกไปแบบนั้นทำเอาพี่แกมถึงกับเปลี่ยนสีหน้าไม่ทัน ดูเขาจะอึ้งเล็กน้อยเมื่อฉันสวนไปแบบนั้น โฮะๆ ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็ใคร อย่าคิดนะว่าฉันจะเถียงไม่เป็
"ปากร้ายกว่าที่พี่คิดเอาไว้อีกนะ อยู่กับคนอื่นทำไมไม่หัดพูดแบบนี้บ้าง ปฏิเสธคนอื่นซะบ้าง"
เขากระชากข้อมือเล็กของฉันขึ้นมาอย่างรุนแรงจนมันเจ็บระบมไปหมด ทำไมชอบใช้ความรุนแรงนักนะ
"พี่แกม ปล่อยหนูเลยนะ เจ็บนะทำแบบเนี้ย!"
ฉันสะบัดข้อมือออก และมันได้ผลค่ะ เขายอมปล่อยมือฉัน แต่กลับผลักฉันให้ล้มลงไปนอนบนเตียงขนาดคิงไซส์แทน
ไม่รอช้า ร่างสูงของพี่แกมม่าในชุดเสื้อช็อปกางเกงยีนส์ะโขึ้นมาคร่อมฉันเอาไว้
"ขอพี่พิสูจน์หน่อยละกัน ว่าไอ้ที่บอกว่าโตพอแล้วนี่มันโตขนาดไหน เริ่มจากตรงนี้"
เขาไล่สายตาลงมาหยุดที่หน้าของฉันภายใต้เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่
********
เก่งแค่กับพี่แกมค่ะ กับคนอื่นหนูเงียบอย่างเดียว งุ้ยย >.,<
953
