————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
เื่นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี! จนจบเลยค่ะ ~
แต่จะเป็การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ
โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ
เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
“ฮ่า ๆ จริงเหรอคะ ไม่ได้หลอกกันใช่ไหมเนี่ย ~” มือที่กำลังเอื้อมไปจับด้ามจับประตูหยุดนิ่งไป หลังจากเสียงหัวเราะของผู้หญิงดังออกมาจากในห้อง
ฉันเงยหน้ามองที่ป้ายและอ่านทวนอีกรอบว่าไม่ได้มองผิดไป ทว่า...สิ่งที่เห็นมันก็ถูกต้องแล้วนี่นา
“อ้อ! เมื่อกี้มือถือของพี่มีสายเข้าด้วยนะคะ”
“เหรอ แล้วใครโทร. มาล่ะ?” นี่มันเสียงคลื่นนี่นา ทำไม...
“อืม...ชื่อว่า ‘ห้ามรับ’ นะถ้าจำไม่ผิด ว่าแต่ทำไมถึงห้ามรับเหรอคะ”
“เมื่อไร?”
“น่าจะตอนที่พี่ไปเข้าห้องน้ำประมาณห้าหรือสิบนาทีที่แล้วนี่แหละ หนูจำไม่ได้อะ หรือว่าสำคัญเหรอคะ แบบนี้น่าสงสารแย่เลยสิ โดนตั้งว่าห้ามรับเนี่ย” เวลาที่ผู้หญิงคนนั้นบอกกับคลื่นมันตรงกับที่ฉันพึ่งโทร. ไปหาเขาระหว่างที่กำลังทำตามขั้นตอนของสนามแข่งอยู่พอดี
แล้วห้ามรับที่ว่า...มันคือฉันเองไม่ใช่เหรอ
“พี่ห้ามทำแบบนี้กับหนูน้า ~ ไม่งั้นหนูคงเสียใจแย่” ฉันเลือกที่จะฟังบทสนทนาพวกนี้ต่อให้จบ และกะว่าจะฟังต่อไปเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่ฉันคิดมันคือความจริง
เขากำลังนอกใจไปมีคนอื่น
ทำแบบนี้ได้ยังไง...ทั้งที่ฉันอุตส่าห์ไว้ใจเขามากที่สุด
“ไม่ทำหรอกน่า อย่าทำหน้าแบบนี้สิครับ” มือสองข้างประสานเข้าหากันพร้อมปลายเล็บจิกลงบนหลังมืออย่างแรง แต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไร นอกจากที่อกด้านซ้ายของฉันมันกำลังรู้สึกเ็ป ราวกับมีคนมาตอกตะปูซ้ำไปมาไม่หยุด
“…” และสุดท้ายเสียงพูดคุยก็เงียบไป เหลือไว้ให้ได้ยินแค่เพียงเสียงบางอย่างที่มันทำเอาใจของฉันเ็ปมากที่สุดในชีวิต ไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องมาเจออะไรแบบนี้
ฉันอยากเปิดประตูเข้าไปแล้วด่าเขา หรือไม่ก็ตบสั่งสอนผู้หญิงหน้าด้านที่มายุ่งกับผู้ชายของคนอื่น แต่ดูเหมือน...ร่างกายของฉันมันด้านชาเกินกว่าจะขยับตามใจคิด
เพราะขนาดด้ามจับประตูอยู่แค่ตรงหน้าฉันยังเอื้อมออกไปไม่ได้เลย ทำได้แค่ยืนมอง และฟังเสียงบ้าบอพวกนั้นต่อไป
อีกด้าน...
เอเพ็กซ์ Talk
“อ้าวพี่เอซ้อมเสร็จแล้วเหรอครับ?” เสียงเอ่ยทักทายของรุ่นน้องดังขึ้นระหว่างที่ผมกำลังเดินกลับห้องพักของตัวเอง
สวัสดีครับ ในที่สุดก็มาถึงตาผมบ้างแล้วสินะ ผมชื่อ เอเพ็กซ์ หรือเรียกว่า เอ ก็ได้ เพราะพูดพยางค์เดียวคงเรียกง่ายกว่าใช่ไหมล่ะ
ตอนนี้ผมอยู่ในสถานที่ประจำของผม ซึ่งเปรียบเสมือนเป็บ้านหลังที่สองไปแล้วก็ว่าได้ เพราะผมเคยกินและนอนที่นี่มาเกือบเดือนแล้ว ก็เช่น่ที่ซ้อมหนัก หรือใกล้แข่งแมตช์สำคัญ ส่วนใหญ่ก็จะสิงอยู่ที่นี่มากที่สุด รวมถึงวันนี้ก็เหมือนกัน
ผมมีอาชีพแข่งมอเตอร์ไซค์มาหลายปีแล้ว และยังคงทำงานด้านนี้มาั้แ่วัยรุ่น จนตอนนี้ใกล้เข้าเลขสาม ผมก็ยังคงทำในสิ่งที่ตัวเองหลงรักอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
โชคดีที่ครอบครัวผมเข้าใจ และสนับสนุนกันมาตลอดเลยทำให้ผมมีความสุขกับสิ่งที่ทำมาก ผมเลยตอบแทนครอบครัวด้วยการตั้งใจเพื่อไปให้ถึงขีดสุดของตัวเองให้ได้
และตอนนี้ผมก็ใกล้จะถึงจุดหมายที่ว่าแล้ว
หลายคนอาจไม่ได้โชคดีเหมือนอย่างผม เพราะงั้นในทุก ๆ วันผมเลยขอบคุณตัวเอง และขอบคุณครอบครัวมาตลอดที่พวกเราต่างเข้าใจซึ่งกันและกันเสมอมา
“พึ่งซ้อมเสร็จเมื่อกี้เลย แล้วนี่มึงจะไปไหน จะกลับแล้วเหรอ?” ผมถามมันพร้อมขยับแก้วกาแฟในมือ จากนั้นก็ยกขึ้นดื่มระหว่างรอมันตอบกลับมาทั้งที่ผมก็เห็นอยู่ว่ามันสะพายกระเป๋าเตรียมกลับ แต่ก็ยังถามออกไปไม่รู้เหมือนกันว่าทำไปทำไม
“จะกลับแล้วดิพี่ ขืนอยู่นานมีหวังโดนให้ทำโอต่อแน่ ผมไปก่อนนะ แฟนมันมารอละ ชักช้าเดี๋ยวจะโดนบ่นเอา รำคาญมาก ดีนะที่พี่ไม่มีแฟน ผมแนะนำว่าอย่ามีดีที่สุด” ผมส่ายหน้าให้มันก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทางพร้อมกับยกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อกี้
คำเ่าั้ผมได้ยินจนชินแล้ว แต่ละคนที่เอาแต่พูดแบบนั้นผมไม่เคยเห็นว่าพวกเขาจะไปเลิกกับแฟนตัวเองสักครั้งบางทีชอบเอาขึ้นมาพูดอวดกันก็มี เลยทำให้รู้ว่ามันก็แค่คำพูด
สำคัญที่สุดน่าจะเป็ที่ความรู้สึกของสองคนมากกว่า
“วันนี้ทำดีมาก เก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย” เดินออกมาไม่กี่ก้าวก็เผอิญเจอกับประธาน หรือเ้าของสนามฝึกซ้อมแห่งนี้พอดี คนตรงหน้าผมเป็ผู้ชายมีอายุที่ยังดูหล่อ และไม่แก่เลยสักนิดถ้าเทียบกับอายุจริงของเขา
เขามักจะบอกผมเสมอว่าผมคือลูกชายอีกคน และไม่ต้องเกรงใจ หากผม้าอะไรให้รีบบอกเขาได้ตลอด
ผมนับถือคนตรงหน้ามาก เพราะเขาเป็คนให้โอกาสจนผมมีทุกวันนี้ได้ ไม่ว่าจะชื่อเสียงหรือเงินทอง หากย้อนกลับไปตอนที่ผมเริ่มเข้าวงการนี้มาใหม่ ๆ ก็เหมือนเด็กที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ศักยภาพก็ไม่มีให้ดู นอกจากความชอบและการฝึกฝนด้วยตัวเอง เพราะฐานะทางบ้านไม่อำนวย
ทว่า...คนตรงหน้ากลับมอบโอกาสให้ผม เขาไม่เคยมองผมว่าเป็เด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเหมือนอย่างที่คนอื่นทำนั่นจึงทำให้ผมทุ่มเทกับการซ้อม และการแข่งทุกรายกายมาก เพื่อให้สมกับความเชื่อใจที่เขามอบมาให้ และก็ไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องมาผิดหวัง และโทษตัวเองว่าเลือกให้โอกาสผิดคน
“ขอบคุณนะครับคุณธาร”
“ยังห่างเหินเหมือนเดิม เอาเถอะ ตั้งใจแบบนี้ต่อไปนะเอสักวันนายไปได้ไกลกว่านี้แน่ ขอแค่ตั้งใจแล้วก็อย่าพึ่งท้อนะ”
“ท่านครับ” ระหว่างที่คุณธารคุยกับผม ชายใส่สูทที่คอยติดตามท่านก็เดินตรงเข้ามากระซิบลงที่ข้างหูของคุณธาร
“งั้นไว้เจอกันนะ อ้อ! เกือบลืม ฝนฝากบอกมาว่าให้ไปหาเธอบ้าง สงสัยคงจะเหงา ยังไงก็ไปหาหน่อยแล้วกัน เอาที่ว่างนะเอไม่ต้องฝืน”
“ได้ครับ” เขาพยักหน้าให้แล้วเดินหายไปอีกทาง คนชื่อฝนที่ถูกพูดถึงเมื่อกี้คือชื่อภรรยาของคุณธาร
ผมไม่ได้ไปหาเธอนานแล้ว คงต้องหาเวลาไปหน่อยแล้วสิ
“เอ๊ะ! ขะ...ขอโทษค่ะ!” ระหว่างที่ผมกำลังเอาหลังดันประตูอยู่นั้น ก็มีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้วิ่งออกมาชนจนทำให้น้ำกาแฟในมือหกมาโดนเสื้อผม รวมถึงแก้วกาแฟที่ผมซื้อมาฝากทีมงานตกกระจายลงพื้นเละเทะไปหมด
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
564
