ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        ถิงถิงรีบเสริมคำพูดของหลินซือหย่วน"ใช่ค่ะพี่ พี่ซือหย่วนพูดถูกแล้วโทรศัพท์ไปหาพ่อแม่อุปถัมภ์เถอะค่ะ พ่อกับแม่รู้เข้าก็คงไม่ว่าอะไรหนูรู้ว่าพี่ต้องคิดถึงพวกท่านแน่ๆ หนูว่าทางนั้นก็คงคิดถึงพี่เหมือนกัน"

        หูหลันเยวี่ยครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่โทรศัพท์

        ขณะที่หูหลันเยวี่ยกำลังจะโทรศัพท์หลินซือหย่วนก็เข้ามากระซิบ "ฉันกับถิงถิงจะรออยู่ข้างนอกนะ"

        "พี่คะ พวกหนูไปรอข้างนอกนะคะ"

        ไม่นานหลังจากต่อสายโทรศัพท์ได้หูหลันเยวี่ยก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังลอดออกมา

        "ฮัลโหล"

        เป็นเสียงของผู้หญิงฟังดูนุ่มนวลแต่ไร้ความอบอุ่น

        เมื่อได้ยินเสียงแม่อุปถัมภ์อีกครั้งหูหลันเยวี่ยก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าหรือยินดี เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก"แม่คะ หนูหลันเยวี่ยเองค่ะ พ่อกับแม่สบายดีนะคะ?"

        เห็นได้ชัดว่าปลายสายไม่ได้คาดคิดว่าคนที่โทรมาจะเป็นหูหลันเยวี่ย

        หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งหูหลันเยวี่ยก็ได้ยินเสียงแม่อุปถัมภ์อีกครั้ง

        "อ้าว เสี่ยวเยวี่ยเองเหรอ พ่อกับแม่สบายดี หนูไปอยู่กับพ่อแม่แท้ๆสบายดีไหม?"

        ถึงน้ำเสียงของแม่อุปถัมภ์จะอ่อนโยนแม้ว่าจะให้ความรู้สึกเกรงใจและเหินห่าง แต่ก็ไม่ได้ถึงกับแปลกหน้า

        หูหลันเยวี่ยก็ตอบกลับแม่อุปถัมภ์ที่อยู่ปลายสายด้วยน้ำเสียงเดียวกัน

        "หนูเริ่มชินกับชีวิตที่นี่แล้วค่ะ แค่คิดถึงแม่กับพ่อบ่อยๆ"

        แม่อุปถัมภ์ตอบรับเบาๆก่อนจะพูดต่อ "ชินก็ดีแล้วลูก เข้ากับพ่อแม่แท้ๆให้ดีๆ ล่ะ พวกท่านคือญาติของหนู ที่นั่นคือบ้านของหนูนะ"

        ไม่ว่าจะจากน้ำเสียงหรือคำพูดที่แม่อุปถัมภ์แสดงออกมาหูหลันเยวี่ยก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกลัวว่าเธอจะกลับไปอยู่กับพวกเขา

        ชาติที่แล้วหูหลันเยวี่ยกลับไปอยู่กับพวกเขาด้วยความคาดหวังแต่สิ่งที่ต้อนรับเธอกลับเป็นสีหน้าเย็นชา และข้อเรียกร้องมากมาย

        ตอนนั้นหูหลันเยวี่ยยังไร้เดียงสาคิดว่าที่พ่อแม่อุปถัมภ์ทำไม่ดีกับเธอ ก็เพื่อไม่ให้เฉินเชี่ยนเชี่ยน ลูกสาวแท้ๆของตัวเองต้องคิดมาก

        ยิ่งคิดหูหลันเยวี่ยก็ยิ่งรู้สึกว่าตอนนั้นตนไม่ใช่แค่คิดเข้าข้างตัวเองแต่ยังโง่เขลามากอีกด้วย

        ขณะที่หูหลันเยวี่ยกำลังจะเอ่ยปากเสียงแม่อุปถัมภ์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง "เสี่ยวเยวี่ยถ้าคิดถึงพวกเรา ก็เขียนจดหมายมานะลูก พยายามอย่าโทรศัพท์เลย ค่าโทรศัพท์มันแพงคนบ้านนอกหาเงินทองลำบาก"

        ตั้งแต่ต้นจนจบแม่อุปถัมภ์ไม่ได้พูดออกมาเลยว่าให้หลันเยวี่ยกลับไปเยี่ยมบ้าน

        ราวกับว่าถ้าทางนั้นเอ่ยปากหูหลันเยวี่ยจะรีบวิ่งกลับไปทันที

        หูหลันเยวี่ยหัวเราะเยาะตัวเองก่อนจะเอ่ยตอบ"ค่ะแม่หนูจะเขียนจดหมายไปหาแม่กับพ่อนะคะ"

        ในขณะนั้นเองหูหลันเยวี่ยก็ได้ยินเสียงเล็กแหลมอันไพเราะของหญิงสาว

        "แม่คะ คุยโทรศัพท์กับใครคะ?"

        ไม่ต้องเสียเวลาแยกแยะหูหลันเยวี่ยก็รู้ทันทีว่าเสียงที่ดังแทรกเข้ามาในโทรศัพท์คือเสียงของเฉินเชี่ยนเชี่ยน

        ในชั่วขณะที่ได้ยินเสียงของเฉินเชี่ยนเชี่ยนหูหลันเยวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงความเจ็บปวดต่างๆ ในชาติที่แล้วและคำพูดที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนพูดต่อหน้าศพของเธอ

        ความเกลียดชังราวกับเขื่อนแตกถาโถมเข้าใส่ในทันที

        จากนั้นหูหลันเยวี่ยก็ได้ยินเสียงแม่อุปถัมภ์ดังขึ้นอีกครั้ง"โทรศัพท์หาเพื่อนน่ะ เชี่ยนเชี่ยนลูกไม่ได้ออกไปซื้อจี้หรอกเหรอ ซื้อกลับมาแล้วเหรอลูก?"

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนตอบพร้อมรอยยิ้ม"ซื้อมาแล้วค่ะ เป็นหยกด้วยนะ เดี๋ยวหนูเอาให้แม่ดูเงินที่แม่ให้มาหมดเกลี้ยงเลย แม่จะว่าหนูใช้เงินเปลืองหรือเปล่าคะ!"

        "ยัยเด็กโง่ ลูกคือลูกสาวสุดที่รักของแม่นี่นาพ่อกับแม่หาเงินมาก็เพื่อเอาไว้ให้ลูกใช้นั่นแหละ"

        "คุณแม่ใจดีกับหนูที่สุดเลย" จากนั้นเฉินเชี่ยนเชี่ยนก็เปลี่ยนเรื่อง"แม่คะ แม่เคยซื้อเครื่องประดับแพงๆ ให้หูหลันเยวี่ยบ้างไหมคะ?"

        หูหลันเยวี่ยที่เดิมทีตั้งใจจะวางสายไปเงียบๆก็กำโทรศัพท์ในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

        แล้วเธอก็ได้ยินแม่อุปถัมภ์ตอบเฉินเชี่ยนเชี่ยน"แม่ไม่เคยซื้อเครื่องประดับอะไรให้เด็กคนนั้นเลยแม้แต่เจาะหูแม่ก็ไม่เคยให้เจาะ แม่..."

        คำพูดของแม่อุปถัมภ์ก็หยุดชะงักเพราะโทรศัพท์ถูกตัดสายไป

        หูหลันเยวี่ยวางโทรศัพท์กลับเข้าที่เงียบๆ

        หูหลันเยวี่ยไม่รู้ว่าแม่อุปถัมภ์จงใจให้เธอได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับเฉินเชี่ยนเชี่ยนหรือเป็นเรื่องบังเอิญกันแน่

        หูหลันเยวี่ยเอามือลูบคลำติ่งหูที่ไม่ได้เจาะของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

        หลังจากเข้าสู่วัยรุ่นหูหลันเยวี่ยก็เริ่มใส่ใจการแต่งเนื้อแต่งตัว

        หูหลันเยวี่ยเห็นผู้หญิงคนอื่นๆเจาะหู บางคนก็ใส่ตุ้มหูสวยๆ

        เธออิจฉาจึงขอให้แม่อุปถัมภ์พาเธอไปเจาะหู และซื้อตุ้มหูให้

        แม่อุปถัมภ์จ้องมองแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของหูหลันเยวี่ยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เด็กผู้หญิงเจาะหูเร็วเกินไปไม่ดีต่อหูนะลูกรอให้โตเป็นสาวก่อนดีกว่า ตอนที่หนูจะแต่งงาน แม่จะพาหนูไปเจาะหูแล้วซื้อตุ้มหูทองให้ใส่คู่หนึ่งเลย"

        หูหลันเยวี่ยเชื่อคำพูดของแม่อุปถัมภ์สนิทใจ

        แต่ชาติที่แล้วตอนที่เธอกำลังจะแต่งงาน แม่อุปถัมภ์ก็ไม่ได้พาเธอไปเจาะหู หรือซื้อตุ้มหูทอง

        เพราะจะแต่งงานแล้วก็ยังไม่ได้เจาะหูหลังแต่งงานหูหลันเยวี่ยจึงโดนแม่สามีหัวเราะเยาะไม่น้อย

        ตามธรรมเนียมท้องถิ่นหลังจากหมั้นหมายแล้วฝ่ายชายจะต้องซื้อตุ้มหูให้ฝ่ายหญิงแต่เพราะตอนนั้นหูหลันเยวี่ยยังไม่ได้เจาะหูทางบ้านฝ่ายชายก็เลยประหยัดเงินส่วนนี้ไป

        ตอนที่ใกล้จะแต่งงานหูหลันเยวี่ยจึงไปเจาะหูเอง และใช้เงินเดือนของตัวเองซื้อตุ้มหูเงินคู่หนึ่ง

        คนที่กำลังรอใช้โทรศัพท์อยู่ข้างหลังเริ่มแสดงความไม่พอใจ"นี่คุณผู้หญิง คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วก็รีบหลีกไปหน่อยสิฉันรอตั้งนานแล้วนะ"

        หูหลันเยวี่ยถึงเพิ่งจะดึงตัวเองออกจากความคิดที่สับสนวุ่นวาย

        "ขอโทษนะคะ!" หูหลันเยวี่ยกล่าวขอโทษคนที่กำลังโมโหเธอพร้อมกับยิ้มให้ ก่อนจะรีบหลีกทาง

        จากนั้นหูหลันเยวี่ยก็หยิบเงินออกมาจากกระเป๋าเตรียมจ่ายค่าโทรศัพท์

        เจ้าของร้านร่างท้วมโบกมือให้หูหลันเยวี่ยด้วยรอยยิ้ม

        "แฟนของหย่วนจื่อมาโทรศัพท์ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก รีบไปเถอะเขากับน้องสาวรออยู่ข้างนอกนะ"

        หูหลันเยวี่ยก็ยังวางเงินไว้บนโต๊ะ

        เธอรู้สึกว่าเมื่อกี้ตามหลินซือหย่วนมากินอาหารกลางวันฟรีที่นี่ก็รู้สึกเกรงใจมากพอแล้ว

        หลังจากวางเงินไว้บนโต๊ะหูหลันเยวี่ยก็รีบเดินออกมา

        ตอนนี้หลินซือหย่วนกับถิงถิงยืนรอหลันเยวี่ยอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้

        "พี่คะ พ่อแม่อุปถัมภ์ของพี่สบายดีไหมคะ? ท่านต้องคิดถึงพี่มากแน่ๆเลยใช่หรือเปล่าคะ?"

        หูหลันเยวี่ยยังมาไม่ถึงเลยถิงถิงก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง

        "พวกท่านสบายดี พวกท่านบอกว่าเชี่ยนเชี่ยนก็สบายดีเหมือนกัน" หูหลันเยวี่ยตอบอย่างขอไปที

        เมื่ออยู่ต่อหน้าดวงตาที่ใสซื่อของถิงถิงหูหลันเยวี่ยก็ไม่อยากให้เธอรู้ธาตุแท้ของใครบางคน

        ถิงถิงเป็นผู้หญิงที่ไม่ละเอียดอ่อนดังนั้นเธอจึงไม่ทันสังเกตเลยว่าหลันเยวี่ยตอบอย่างขอไปที

        หลังจากพักเหนื่อยเล็กน้อยทั้งสามคนก็เตรียมตัวกลับบ้าน

        เพราะมีเรื่องในใจตลอดทางหูหลันเยวี่ยจึงเงียบกว่าตอนขามามาก

        เมื่อเธอไม่พูดถิงถิงก็พลอยเงียบไปด้วย

        หลินซือหย่วนที่คุ้นเคยกับภาพผู้หญิงสองคนคุยกันเสียงดังเจื้อยแจ้วกลับไม่ชินกับการที่พวกเธอเงียบกันตลอดทางแบบนี้

        หลังจากกลับมาถึงหมู่บ้านซิ่วสุ่ยหูหลันเยวี่ยก็ไปส่งจักรยานกับหลินซือหย่วนที่ร้านซ่อมรองเท้า

        หลังจากเก็บจักรยานเสร็จแล้วออกมาข้างนอกหลินซือหย่วนถึงหันไปพูดกับหลันเยวี่ยที่เดินนำหน้าเขา"ต่อไปถ้าจะใช้รถก็มาเอาได้เลยนะ ฉันบอกพี่หู่จื่อเอาไว้แล้ว"