ัดำทะยานฟ้าฟินิกซ์ขาวร่ำไห้ในราตรี เืชาดราวหยกแดง ใจหนึ่งพันธนาการนิรันดร์ เพลิงรักเผาผลาญดวงจิตดุจฟ้าดินพลิกผัน หมื่นชาติหมื่นวัฏจักร ยังวนเวียนไม่เคยสิ้น
ัดำฟินิกซ์ (TheUntamed Love)
ในยุคสมัยที่แผ่นดินต้าฉู่แตกแยกเป็แคว้นน้อยใหญ่ดั่งกระจกที่แตกกระจาย ไม่อาจรวมเป็หนึ่งเดียวได้อีกยุทธภพเต็มไปด้วยเืเนื้อและไฟเพลิงแห่งความทะเยอทะยานเส้นทางสายไหมอันยาวไกลที่เชื่อมแผ่นดินตะวันออกกับตะวันตกกลายเป็เส้นเืใหญ่ที่ทั้งหล่อเลี้ยงและทำลายล้างชีวิตนับไม่ถ้วนผู้คนนับถือเทพเซียนและคำสาปแช่งเก่าแก่ ว่าัดำจะกลืนกินฟินิกซ์ขาวเพื่อนำพาวัฏจักรแห่งการเกิด-ดับ-เกิดใหม่
คืนนั้นลมหนาวจากยอดเขาหิมะ “เทียนซาน”พัดพาใบไม้แดงร่วงหล่นราวฝนเืลงบนพื้นดินแห่งหอฟินิกซ์ขาวฐานที่มั่นสุดท้ายของตระกูลหลิวผู้ซึ่งปกป้องเส้นทางสายไหมตอนใต้ด้วยเกียรติภูมิอันสูงส่งมานานหลายชั่วคน
ภายในห้องโถงหลักอันโอ่อ่าตระการตาหลังคาสูงโปร่งประดับด้วยโคมไฟไหมสีแดงทองแสงไฟสาดส่องลงบนรูปปั้นหยกแกะสลักฟินิกซ์คู่บินโฉบฟ้าและัที่พันกันแน่นราวกับกำลังทำนายชะตากรรมอันแสนขมขื่น ผนังห้องแกะสลักลวดลายประเพณีโบราณเื่ราวของเทพเซียนและนักรบในตำนาน กลิ่นธูปหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วผสมกับกลิ่นเืและเหล็กที่กำลังจะมาเยือน
หลิวเฉิงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าพวกพ้องทั้งหมดเขาอายุยี่สิบสี่ปีใบหน้าหล่อเหลาคมคายดุจหยกขาวที่ถูกขัดเกลาด้วยมือช่างฝีมือแห่งเมืองหลวงผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ริมฝีปากแดงระเรื่อดวงตาคมกริบฉายประกายแห่งปัญญาและความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมก้มหัวต่ออำนาจใดๆผมยาวสีดำสนิทมัดหลวมด้วยสายไหมเงินเงินปักลายฟินิกซ์ชุดนักรบสีขาวบริสุทธิ์ประดับด้วยเกราะเบา เอวคาดด้วยกระบี่ “น้ำตาฟินิกซ์”ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ
ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำอันซับซ้อน“พวกเราต้องยืนหยัด... แต่ข้ารู้ดีว่าเสวียนหลงผู้นั้นมิใช่ศัตรูธรรมดาความโหดร้ายของเขาปกปิดไว้ด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหลดั่งัที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ใต้เกล็ดอันเงางาม”
“พี่น้องทั้งหลาย!” เสียงของหลิวเฉิงดังกังวาน หนักแน่นอบอุ่นแต่แฝงพลัง“ตระกูลฟินิกซ์ขาวเรา ยึดมั่นในคุณธรรมและเกียรติยศมาแต่โบราณกาลวันนี้ัดำกล้าบุกรุก เราจะแสดงให้เห็นว่าไฟแห่งฟินิกซ์ยังคงลุกโหมไม่ดับ!”
พวกพ้องต่างร้องตอบรับด้วยความฮึกเหิมบรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฝึกฝนภายในที่พวกเขาฝึกฝนกันมาอย่างหนักหน่วงเพื่อเสริมสร้างพลังลมปราณให้แข็งแกร่ง
ทันใดนั้นเสียงะเิกึกก้องดังสนั่นฟ้า ไฟเพลิงลุกโหมทั่วกำแพงหิน ธงฟินิกซ์ขาวถูกฉีกขาดประตูโถงหลักถูกะเิพังทลาย ร่างนักรบชุดดำสนิทพรั่งพรูเข้ามาดั่งกระแสน้ำดำมืด
“เสวียนหลงมาแล้ว!!!”
เสวียนหลงก้าวย่างเข้ามาในห้องโถงด้วยท่วงท่าสง่างามดุจจักรพรรดิแห่งเงามืดอายุยี่สิบแปดปี รูปงามดุดันเซ็กซี่ น่าหลงใหลอย่างไม่อาจต้านทานได้ ดวงตาคมเข้มดุจหินโอนิกซ์ลึกสุดหาใครหยั่งถึงริมฝีปากบางยกยิ้มมุมเล็กน้อยที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ดิบเถื่อน ผมยาวดำสยายไหลตามแรงลมอกกว้างแน่นด้วยกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนและศึกานับไม่ถ้วนรอยสักัดำตัวใหญ่พาดจากไหล่ซ้ายลงถึงเอวขวา ดูมีชีวิตชีวาเหมือนกำลังคำรามใต้แสงไฟ ผิวสีน้ำผึ้งทองอร่ามระยับไปด้วยเหงื่อและเืของศัตรู
สายตาของเขาประสบเข้ากับหลิวเฉิงโดยตรงในวินาทีนั้น เวลาเหมือนหยุดนิ่งเสวียนหลงรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเป็ครั้งแรกในรอบหลายปี “ผู้นี้...คือฟินิกซ์ขาวที่ข้าตามหามานาน”
“หลิวเฉิง ทายาทตระกูลฟินิกซ์ขาว”เสียงของเขาทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่แผ่พลังอำนาจมหาศาล “ข้าเสวียนหลง หัวหน้าัดำมาเพื่อทุกสิ่งที่ควรเป็ของข้า... รวมทั้งเ้า”
การรบะเิขึ้นอย่างดุเดือดกระบี่ปะทะกันดังกังวานสนั่น ประกายไฟกระจายไปทั่วห้องโถงหลิวเฉิงเคลื่อนไหวดุจฟินิกซ์บินโฉบฟ้า ลมปราณภายในไหลเวียนรวดเร็ว กระบี่น้ำตาฟินิกซ์พุ่งทะยานด้วยท่าไม้ตาย“ฟินิกซ์เก้าชั้นฟ้า”แต่เสวียนหลงกลับป้องกันและโต้กลับด้วยความเยือกเย็นดั่งัทะยานเหนือเมฆพลังภายในของเขาลึกซึ้งยิ่งกว่า ทุกการโจมตีล้วนแฝงเล่ห์กลและพลังอันหนักแน่น
เืไหลนองพื้นหินอ่อนศพของพวกพ้องหลิวเฉิงล้มระเนระนาด บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืและควันไฟหลิวเฉิงถูกาเ็สาหัสที่ไหล่ซ้ายและด้านท้องน้อยเืแดงฉานซึมผ่านชุดขาวบริสุทธิ์ แต่เขายังยืนหยัดด้วยความดื้อรั้นอันแรงกล้า
“เ้าจะไม่มีวันชนะข้า!” หลิวเฉิงคำราม
เสวียนหลงหัวเราะต่ำๆก้าวเข้าไปใกล้ ฟันกระบี่หลุดมือหลิวเฉิง แล้วใช้ฝ่ามือตบจุดเส้นชีพจรสำคัญทำให้ร่างของเขาล้มลงกองกับพื้นอย่างสิ้นแรง
เสวียนหลงก้มตัวลงใช้มืออันใหญ่โตอบอุ่นแต่แข็งแกร่งจับคางหลิวเฉิงยกขึ้นสายตาทั้งคู่สบกันอย่างใกล้ชิด หายใจร้อนผ่าวปะปนกันกลิ่นกายของเสวียนหลงหอมกรุ่นด้วยกลิ่นไม้จันทน์และเื
“งามยิ่งนัก... หลิวเฉิง” เขากระซิบเสียงต่ำลึกซึ้ง “ข้าจะไม่ฆ่าเ้าเ้าจะอยู่เคียงข้างข้า... เป็ของข้าแต่ผู้เดียว”
หลิวเฉิงพยายามดิ้นรนด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือ“ฝันไปเถอะ... ข้าจะไม่มีวันยอมจำนนต่อปีศาจอย่างเ้า!”
ภายใต้แสงจันทร์เย็นะเืที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระดาษบางๆในกระโจมบัญชาการชั่วคราวของเสวียนหลง กลิ่นธูปหอมและกลิ่นเืปะปนกันหลิวเฉิงถูกมัดด้วยเชือกไหมสีแดงสดทั้งสองข้อมือผูกติดกับเสาไม้แกะสลักัตัวใหญ่ที่ตั้งโดดเด่นกลางห้อง
เสวียนหลงถอดเสื้อคลุมสีดำออกช้าๆเผยแผงอกกว้างใหญ่แน่นด้วยกล้ามเนื้อรอยสักัดำดูมีชีวิตชีวาเคลื่อนไหวใต้แสงไฟสลัว เขาเดินเข้าไปใกล้มือลูบไล้ไปตามแก้มขาวเนียนของหลิวเฉิงอย่างทะนุถนอมแต่
“เ้าดื้อรั้นนัก... แต่ข้าชอบความดื้อรั้นเช่นนี้”เขาก้มลงจูบริมฝีปากแดงระเรื่อของหลิวเฉิงอย่างดุเดือดลิ้นร้อนผ่าวแทรกเข้าไปสำรวจทุกซอกทุกมุม หลิวเฉิงกัดฟันปฏิเสธอย่างเต็มกำลังแต่ร่างกายที่อ่อนแอจากการสูญเสียเืและพลังภายในกลับสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม
เสวียนหลงฉีกชุดนักรบขาวของเขาออกอย่างไม่ปรานีเผยผิวขาวเนียนละเอียดที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและาแ “ผิวของเ้า...ขาวบริสุทธิ์ดั่งหยกแรกแย้ม” เขาก้มลงจูบไล้ตามคอ ไหล่ ลงไปถึงหน้าอก แล้วกัดเบาๆด้วยความซาดิสแ่เบา
“ชะ... ชะงักเดี๋ยวนี้!”หลิวเฉิงร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือทั้งความเ็ป ความอัปยศและความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นในใจ
เสวียนหลงไม่ฟังเขากดร่างหลิวเฉิงลงกับเตียงนอนอันนุ่มนวลที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อดีมือใหญ่ลูบไล้ลงไปตามแผ่นหลังที่โค้งเว้าอย่างสมบูรณ์แบบแล้วดันเข้าหากันด้วยพลังอันดิบเถื่อนรุนแรงทุกการเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยความปรารถนาที่สะสมมานาน
หลิวเฉิงกัดริมฝีปากจนเืซึมน้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว ร่างกายทั้งสองพันกันแน่น เหงื่อไหลโชกปะปนกับเืความเ็ปทางกายกลืนกินทุกสิ่ง แต่ในส่วนลึกของจิติญญากลับมีประกายแห่งการเชื่อมโยงที่ไม่อาจอธิบายได้
“เ้าจะเป็ของข้า... ทั้งกาย ใจ และิญญา”เสวียนหลงกระซิบแ่ในหูขณะที่เคลื่อนไหวไม่หยุดยั้ง
หลังจากพายุความปรารถนาสงบลงเสวียนหลงไม่ได้ปล่อยตัวหลิวเฉิง แต่กอดเขาไว้ในอ้อมแขนอันแ่าจูบที่หน้าผากเบาๆ ด้วยความอ่อนโยนที่ขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับความดุร้ายเมื่อครู่
“พักผ่อนเถิด... วันพรุ่งนี้ เ้ายังมีบทเรียนอีกมาก”
หลิวเฉิงหลับตาลงน้ำตายังคงไหลเงียบๆ “...ข้าจะเกลียดเ้าไปตลอดกาล”แต่ในใจกลับมีเสียงกระซิบแ่เบาว่า “ทำไม... ความอบอุ่นนี้จึงน่ากลัวยิ่งนัก?”
เืัชโลมกายฟินิกซ์ ไฟรักเผาผลาญดวงจิต ดุจดาบสองคมกรีดผ่านหัวใจหวานขมปนกลืน ด้วยกำลังอันโเี้ แต่ชะตาฟ้าลิขิตไว้ วัฏจักรเริ่มหมุนเวียน...ความรักดิบเถื่อนเพิ่งเริ่มต้น
..สุสาส์นราคะ..