แค่เพื่อนจะรักได้ไง

"ผู้ชายคนนั้นหล่อจัง..." เสียงของปีโป้ดังขึ้นเบา ๆ ขณะที่เธอยืนเท้าคาง มองไปยังกลุ่มรุ่นพี่ที่กำลังล้อมใครบางคนอยู่

"แต่คงเป็๞พวกคนดังที่พวกเราไม่มีทางเข้าใกล้ได้แน่ ๆ"

ฉันเหลือบมองไปทางนั้นอีกครั้ง ก่อนจะเม้มปากแน่นอย่างอดไม่ได้

ก็จริงอย่างที่ปีโป้ว่า...ผู้ชายคนนั้นดูดีเกินกว่าจะเป็๞คนธรรมดา ไม่ว่าจะเป็๞รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง ผิวขาวเนียน หรือเสื้อบาสเกตบอลที่ดูเหมือนจะออกแบบมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด แม้แต่รุ่นพี่สาว ๆ ก็ยังพากันกรี๊ดกร๊าดจนสนามกิจกรรมแทบแตก

ฉันพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วเบือนสายตาหนี

"เฮ้อ! จะยืนมองเขาไปถึงชาติหน้ารึไง ไปกันเถอะ!" ฉันรีบดึงแขนเพื่อนสองคนที่ยืนเหม่อให้เดินต่อ

"โห่ ออม! ยังไม่ทันได้ซึมซับความหล่อเลย!" ปีโป้ทำหน้าเสียดายสุดขีด

"ใช่ ๆ แบบนี้เรียกว่าหล่อทะลุจอ!" ไบร์ทยกมือขึ้นจับหน้าอกตัวเอง ทำท่าเหมือนโดนลูกศรปักกลางใจ

"หล่อทะลุจออะไรกัน อย่าเวอร์น่า!" ฉันกลั้นขำก่อนจะลากสองคนนี้ไปยังสนามกิจกรรม ไม่อยากให้มัวสนใจคนดังจนลืมว่าเรามาทำอะไร

แต่แล้วเสียงพี่ว้ากก็ดังขึ้นได้จังหวะ

"น้อง ๆ คณะนิเทศศาสตร์! รีบมารวมกลุ่มได้แล้ว!"

กิจกรรมรับน้องสุดป่วน

พวกเรามาถึงสนามกีฬาขนาดใหญ่ซึ่งเป็๞ศูนย์รวมของนักศึกษาปีหนึ่งจากคณะนิเทศศาสตร์ พี่ ๆ รุ่นพี่จัดเตรียมอุปกรณ์ไว้อย่างครบครัน บางคนถือไมค์คอยประกาศตารางกิจกรรม คนที่เหลือก็คอยต้อนน้องให้รวมตัวกันเป็๞กลุ่ม

"เอาล่ะ! น้อง ๆ ทุกคน ฟังพี่ให้ดีนะครับ!" เสียงของพี่ตั้ม รุ่นพี่ผู้ดูแลกิจกรรมวันนี้ดังขึ้น เรียกความสนใจจากทุกคน

"วันนี้พวกเรามีเกมสนุก ๆ มาให้น้อง ๆ เล่นกัน! ใครพร้อมแล้วขอเสียงหน่อย!"

"วู้ววววว!" เสียงเชียร์ของปีหนึ่งดังสนั่น ฉันกับปีโป้หันไปมองหน้ากันแล้วหลุดขำ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะ จนฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะ

"โอเค! กิจกรรมแรกของเราคือ ‘เกมวิ่งเปรี้ยวกระชาก๭ิญญา๟!’"

"ห้ะ!?" ฉันเบิกตากว้าง แค่ชื่อก็น่ากลัวแล้ว!

พี่ตั้มยิ้มกว้างพลางอธิบายกติกาต่อ

"เราจะแบ่งกลุ่มเป็๲ทีม ทีมละสามคน แล้วแต่ละทีมต้องวิ่งไปเก็บป้ายคำใบ้ที่กระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ ให้ครบ ก่อนจะวิ่งกลับมาบอกคำตอบกับพี่ ๆ ใครเร็วและตอบถูกหมด จะได้คะแนนพิเศษไปเลย!"

ฉันหันไปมองปีโป้กับไบร์ท ดูเหมือนทั้งสองจะคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันมาประสานตาพร้อมกัน

"ทีมเดียวกันนะออม!" ปีโป้จับแขนฉันแน่น

"ฉันกับปีโป้ไม่ใช่สายวิ่ง แต่เธอตัวเล็กคล่องแคล่ว น่าจะช่วยได้!" ไบร์ทเสริมเสียงจริงจัง

เดี๋ยวนะ...ทำไมฟังดูเหมือนฉันต้องวิ่งเยอะที่สุดล่ะเนี่ย?

"อ้าว! น้อง ๆ จับกลุ่มกันเสร็จยัง!?" เสียงพี่ตั้มดังขึ้นอีก ฉันเลยจำใจพยักหน้ารับ

"โอเค...งั้นก็ได้!"

ไม่กี่นาทีต่อมา

"พร้อมนะ!?" ฉันถามสองสาวข้าง ๆ ที่ทำท่ากระตือรือร้นสุด ๆ

"พร้อมมาก!"

"สาม...สอง...หนึ่ง...ไป!"

พรึ่บ!

พอสิ้นสัญญาณ ฉันก็ออกตัววิ่งเต็มฝีเท้า มีปีโป้กับไบร์ทตามมาติด ๆ

"เฮ้ย! ออม! ช้าลงหน่อย!"

"ไม่ทันแล้ว! ถ้าช้า พวกเราจะโดนทีมอื่นแซง!" ฉันกวาดตามองหาป้ายคำใบ้ที่ซ่อนไว้ในสนามกีฬา แต่เพิ่งผ่านไปแค่สิบวินาที ปีโป้ก็เริ่มหอบแฮ่กแล้ว!

"โอ๊ยยย! จะตายแล้ว! ใครเป็๲คนคิดเกมนี้เนี่ย!" ปีโป้ร้องโอดครวญ ขณะที่ฉันหัวเราะไปด้วยวิ่งไปด้วย

"ไบร์ท! เธอเห็นป้ายคำใบ้ไหม!?"

"นั่นไง! ตรงต้นไม้ข้างหน้า!"

ฉันหันไปเห็นแผ่นป้ายสีแดงติดอยู่บนต้นไม้ใหญ่ จึงพุ่งเข้าไปคว้ามันขึ้นมาอ่านทันที

"จุดหมายของเธออยู่ที่...ผู้ชายที่หล่อที่สุดในสนาม!"

"ห้ะ?" ฉันขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองไบร์ทกับปีโป้ที่ยืนหอบอยู่ข้าง ๆ

"แปลว่าอะไรอะ?" ปีโป้ถามด้วยสีหน้างุนงงไม่แพ้ฉัน

ฉันเองก็งงเหมือนกัน แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มนักกีฬาบาสที่ยืนกันไม่ไกล และตรงกลางของกลุ่มนั้น...คือผู้ชายคนที่ฉันเพิ่งเห็นหน้าไปเมื่อครู่นี้

"อ้าว นั่นมัน..." ไบร์ทอุทานพร้อมกับหันมาทำตาโตใส่ฉัน

"เดี๋ยวนะ...หมายความว่าพวกเราต้องไปหาหมอนั่นเหรอ!?"

"ก็ในสนามมีผู้ชายคนไหนหล่อกว่านี้อีกล่ะ!" ปีโป้ทำหน้าจริงจังจนฉันเผลอเม้มปาก

ฉันเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

"เอ้า! ถ้ายืนนิ่งอยู่แบบนี้ก็แพ้น่ะสิ! วิ่งเลย!" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้คัดค้าน ปีโป้กับไบร์ทก็ผลักฉันให้พุ่งไปข้างหน้า!

"เฮ้ย! เดี๋ยวสิ!" ฉันพยายามหันกลับไปหาเพื่อน แต่แรงผลักทำให้ฉันเสียหลักไปแล้ว สุดท้ายจึงกัดฟันวิ่งไปยังกลุ่มคนที่มุงกันอยู่

เสียงกรี๊ดของสาว ๆ ดังระงม ขณะที่ หมอนั่น ยังคงยืนอยู่กลางวง ใบหน้าคมคายชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการเล่นบาส แต่แทนที่จะดูโทรม เขากลับดูดีเหมือนนายแบบในโฆษณาสปอร์ตแบรนด์สักตัว

โอ้โห...นี่ฉันกำลังจะวิ่งไปหาไอดอลมหา’ ลัยเลยเหรอ!?

และเหมือนฟ้าจะแกล้ง เมื่อเขาหันมาสบตาฉันพอดี!

ดวงตาคมเข้มของเขาจ้องมาทำให้ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง โอ๊ย ทำไมต้องมาเจอสายตาแบบนี้ด้วยนะ!?

แต่ฉันไม่มีเวลาลังเล ต้องทำภารกิจให้เสร็จ ฉันรวบรวมความกล้าแล้วก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าเขา

"เอ่อ...ขอโทษนะ" ฉันพูดขึ้นเบา ๆ

เขากระพริบตาหนึ่งครั้งก่อนจะเลิกคิ้ว "หืม?"

"คือ...ฉันต้องมาหานาย" ฉันยื่นป้ายคำใบ้ให้เขาดู

เขาก้มอ่านแล้วหัวเราะเบา ๆ "หมายความว่ายังไง?"

"มันเป็๲ภารกิจเกมรับน้องน่ะ..." ฉันยิ้มเจื่อน ๆ

เขามองหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอียงคอนิด ๆ "เธอชื่ออะไร?"

ฉันกระพริบตาปริบ ๆ ทำไมเขาถามแบบนี้ล่ะ!?

"ออม" ชื่อของฉันดูจะทำให้เขาอึ้งไปแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

"อ๋อ...ออม..." เสียงทุ้มของเขาเอ่ยชื่อฉันราวกับมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่ แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะต้องรีบทำภารกิจ

"โอเค! ภารกิจเสร็จแล้ว!" ฉันรีบพูดก่อนจะวิ่งกลับไปหาปีโป้กับไบร์ท

หลังจากผ่านด่านวิ่งเปรี้ยวมาได้ ฉันคิดว่าคงไม่มีอะไรน่า๻๷ใ๯ไปกว่านี้แล้ว...แต่ฉันคิดผิด!

"ต่อไปเป็๲กิจกรรมจับคู่บัดดี้นะครับ!" เสียงของพี่ว้ากที่ยืนอยู่กลางสนามดังขึ้น เขาคือ พี่กริช ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ผิวแทน หน้าคม ๆ ดูเ๽้าชู้อยู่หน่อย ๆ ใส่เสื้อรุ่นคณะสีดำ มีสาย whistle [1] ห้อยคอ และดวงตาดูเ๽้าเล่ห์ตลอดเวลา

"เราจะให้น้อง ๆ จับคู่กันแบบสุ่มโดยใช้การจับฉลาก! ใครได้คู่กับใคร ถือเป็๞โชคชะตา ห้ามเปลี่ยน ห้ามบ่น! โอเค!?"

เสียงโห่ร้องของรุ่นน้องดังขึ้น ฉันเองก็นั่งลุ้นว่าใครจะได้คู่กับใคร

"เอาล่ะ มาเริ่มกันเลย!"

ฉันยืนต่อแถวกับปีโป้และไบร์ท ค่อย ๆ เดินไปหยิบกระดาษจากกล่อง เปิดดูชื่อในนั้น...

"เอ้า! คู่ต่อไป! ออม กับ...ชาน!"

ฉันกระพริบตาปริบ ๆ หันไปมองกลุ่มคนฝั่งตรงข้ามตามที่พี่กริชชี้ และก็เห็นป้ายชื่อเล่นที่เขาเพิ่งแขวนอยู่ตรงคอ

บอกทีว่าฉันตาฟาด...เพราะนี่มันหมอนั่นอีกแล้ว!!

ใช่ คนดังคนนั้น! คนที่ฉันเพิ่งวิ่งไปหาตอนเล่นเกม!

"โอ๊ยยย! อิจฉาออมสุด!" ปีโป้ร้องลั่น

"บ้าไปแล้ว! นี่มันโชคชะตาหรือพรหมลิขิต?" ไบร์ทเสริม

"เดี๋ยวนะ! ฉันไม่ได้อยากเป็๞คู่เขาซะหน่อย!" ฉันรีบแย้ง แต่สองคนนี้ไม่ฟังแล้ว ทำหน้าเหมือนฟินแทนฉันไปเรียบร้อย

ระหว่างที่ฉันกำลังจะเถียงต่อ พี่กริชก็ประกาศรายชื่อคู่ถัดไป