กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่สามสิบสาม ด้านมืดง่ายกว่า ยั่วยวนกว่า

“เอ่อ ชั้นว่าจะเตือนเธอให้ระวังตอนใช้เวทย์นะ มันสามารถดึงดูดคนให้เข้าไปในด้านมืดได้ง่ายดาย”

คุณโธมัสจับแว่นตา หลังจากการมองที่ผมพยายามรักษาอาจารย์ดมิธรี่อย่างสนใจ

ผมทำได้แค่รักษาแผลภายนอกหรือขีดข่วนเล็กน้อย ทั้งที่สามารถใช้รีเพโร่ทำให้กระดาษหรือโต๊ะที่ฉีกขาดกลับมาสภาพเดิมได้อย่างง่ายดาย

การใช้คาถากับร่างกายของคนเรานี่ท่าทางจะมีความซับซ้อนที่ผมไม่เข้าใจอีกแล้วครับท่านผู้ชม

ตามตรรกะรักษาบาดแผลเล็กน้อยควรจะง่ายกว่าการซ่อมแซมโต๊ะหรือกระดาษที่พังเป็นเสี่ยงๆสิ

มันมีอะไรที่ผมไม่รู้เกี่ยวกับเวทมนตร์กันนะ

อย่างว่าล่ะ ผมไม่มีอาจารย์

คนที่ใกล้ที่สุดคือคุณโธมัส แต่ท่าทางเขาจะไม่อยากสอนผม แค่ไม่ห้ามผมใช้เวทมนตร์ก็ดีเท่าไรแล้ว

“แต่จากการที่เธอสามารถใช้เวทย์รักษาได้ ชั้นคงไม่ต้องห่วงอะไรมากแล้วล่ะ จิตใจของคนจะแสดงออกที่เวทย์ที่ใช้ออก”

คุณโธมัสตบไหล่ผมอย่างยิ้มแย้ม

หมายความว่าอย่างไร?

แค่เวทย์รักษาได้ก็ถือว่าไม่ใช่คนชั่วแล้วหรือ?

ก็ว่าแปลกๆที่ดูไม่มีใครใช้เวทย์รักษาได้ที่เห็นเลยในเรื่อง

เป็นคำถามที่น่าสนใจเดี๋ยวต้องลองค้นคว้าดูหน่อย

ในโลกความจริงเรามีเจลที่สามารถช่วยรักษาสมองหรืออะไรต่างๆมากมายแล้ว

เดี๋ยวผมจะลองค้นคว้าและทดลองดูว่าเราสามารถสร้างของพวกนั้นได้ด้วยวิชาเล่นแร่แปรธาตุหรือเปล่า

วัสดุธรรมดาที่ไม่ต้องอาศัยเวทมนตร์ก็สามารถได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ

แน่นอนเราไม่สามารถผลิตจำนวนมาก ออกขายในทางอุตสาหกรรมได้

แต่อย่างน้อยก็น่าจะช่วยคนที่เราอยากจะช่วยที่ถูกดูดเลือดหรือกัดกินอวัยวะบางส่วนไปได้ล่ะนะ

หัวใจล้มเหลว มะเร็ง โลหิตเป็นพิษ เก๊าท์ ฯลฯ เพราะอยากรักษาโรคพวกนี้เราถึงศึกษาเรื่องเวทมนตร์ที่เกี่ยวกับเลือดเนื้อและกระดูก

หากเทียบกับคาถาคืนชีพของพวกนี้ควรจะง่ายนะ

..

รีแพโร่

เก้าอี้และเศษแก้วก็ค่อยๆกลับมาสภาพเดิม

Purify ชำระล้าง

แสงสีขาวกระจายไปทั่วห้อง

ร่องรอยเลือดและเศษซากที่กำจัดไม่หมดก็หายไปอีกครั้ง

คุณโธมัสจ้องมองแปลกๆเมื่อเห็นผมใช้คาถา

แปลกจริงๆ

ผมก็นึกว่าคนมีเวทย์จะเลือกฝึกคาถาใช้ในชีวิตประจำวันไว้ก่อนเสียอีก

ขนาดผมที่คิดมากเรื่องอาจจะถูกฆ่าด้วยปีศาจเวลาไหนไม่รู้

ยังคิดว่าคาถาง่ายๆในชีวิตประจำวันคือคาถาที่ดีที่สุดในการเริ่มฝึกหัดการใช้เวทมนตร์

หากไม่ใช้คาถาอำนวยความสะดวกให้กับตนเองจะฝึกไปทำไม

Utility อรรถประโยชน์คือแนวคิดของผมที่ใช้ในการฝึกคาถา

อาจจะเพราะเราผ่านการดูหนังแฮร์รี่ พอตเตอร์มาแล้วทำให้เราจินตนาการการซ่อมแซมสิ่งของหรือคาถาเรียกของได้ง่ายก็ได้

แต่ผมยังไม่แตะคาถาเทเลพอร์ทล่ะนะ ตราบใดที่ยังไม่แน่ใจว่าจะไม่หลุดไปในมิติอื่น

“ผมจะไปส่งอาจารย์ดมิธรี่กับเทเลอร์เองละกันครับ เราแยกย้ายกันหลังจากเก็บซากสัตว์ประหลาดเรียบร้อยแล้วละกันครับ”

ไมมีใครคัดค้านในเรื่องนั้น

แสงสีขาวของคาถาชำระล้างช่างสะดวกในการเก็บกวาดหลักฐานจริงๆ

แต่ในเมืองนี้ที่หัวหน้าตำรวจเป็นลูกน้องผู้ว่าที่เป็นนักเวทย์ศาสตร์มืด

ก็มักจะสรุปคดีหรือพยายามเก็บหลักฐานที่เกิดขึ้นจากเรื่องเหนือธรรมชาติมากกว่าสืบคดีจริงจังอยู่แล้ว

ตอนอาจารย์ดมิธรี่หรืออาจารย์หญิงชราที่ตายไป ก็ไม่มีใครตามคดีพวกเขาเช่นกัน ตราบใดที่ตำรวจและหน่วยงานในเมืองนี้ยังทำงานเพื่อปกปิดความลับ masquerade อยู่

ทฤษฎีของคนบ้าคลั่งทฤษฎีสมคบคิดนั้นเป็นเรื่องจริงในจักรวาลนี้

มันมีองค์กรที่พยายามปกปิดความลับอยู่จริง แต่เนื้อหารายละเอียดอาจจะแตกต่างจากที่เราเข้าใจไปเล้กน้อย

ผมผิดหวังเล็กน้อยที่พลังของเทเลอร์ยังไม่ตื่นขึ้นมา แต่อย่างว่าล่ะ อาจารย์ดมิธรี่รอดมาก็น่าจะเป็นรางวัลที่ดีที่สุดแล้ว

บ้านของอาจารยืก็อยู่ข้างๆโรงเรียนขับรถไปไม่ถึงห้านาทีนี้เอง

ผมปั่นจักรจานซ่อนเทเลอร์ไปส่งอาจารย์เข้าบ้านและ

“ว่าแต่เทเลอร์บ้านเธออยู่แถวดาวน์ตันใช่ไหม?”

อัปเปอร์ตันแถวบ้านของเลโอนาร์ดคือที่อยู่ของคนฐานะดี มิดเดิ้ลตันปานกลางและดาวน์ตันกลุ่มผู้ใช้แรงงานและผู้เกี่ยวช้องกับท่าเรือ

พ่อของเทเลอร์เป็นพนักงานบัญชีท่าเรือมั้ง? คุ้นๆว่าอย่างนั้น

“อื้ม” ไม่รู้เป็นอย่างไรท่าทางเธอจะหลับ หลับตาเกาะเอวผมอย่างสบายใจก็ได้ด้วย

ท่าทางคนที่กังวลว่าจะมีแวมไพร์มาโจมตีเรากลางทางเปลี่ยวๆนี่หรือเปล่ามีแต่ผมคนเดียว

ผมคิดว่าที่ผมไม่ใช่เวทย์สร้างฮาเร็มเพราะสถานที่ที่ผมอยู่มันอันตรายจนผมต้องคิดเรื่องเอาชีวิตรอดมาก่อนการใช้ชีวิตสโลไลฟ์ด้วยเวทมนตร์นี่ล่ะ

ผมอาจจะคิดด้วยกุ๊กกู๋ในหลายๆเรื่อง แต่ในสถานการณ์ตอนนี้แม้แต่กุ๊กกู๋ของผมก็บอกว่า ต้องรอดชีวิตไปก่อนจึงจะได้มีโอกาสใช้มัน

ผมใช้ความสามารถฟังเสียงรอบข้างอย่างหวาดระแวงตลอดขณะไปส่งเทเลอร์

..