ชวิตน่าสมเพชเหมือนเช่นทุกวัน 'ธนาธร' ต้องตื่นแต่ตี 4 เพื่อรีบมาโหนรถเมล์ให้ทันเวลางาน ชีวิตในกรุงเทพมหานครไม่เรียบง่ายนัก เพราะมีการแข่งขันที่สูง ถึงค่าตอบแทนจะดีกว่าที่บ้านในชนบท
อันที่จริง ไม่อาจเรียกได้ว่า 'บ้าน' เพราะ 'ธนาธร' คือเด็กกำพร้า ไม่รู้ว่าตนกำเนิดมาจากใคร เขาโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าต่างจังหวัด แม้หน้าตา 'ธนาธร' คล้ายคมคายหล่อเหลา แต่กลับซูบผอม ที่แย่กว่านั้นคือร่างกายที่พิการ แขนขาที่หลีบและบิดงอ ดวงตาที่ใช้ได้เพียงข้างเดียว ..เขามักถูกรังเกียจและถูกรังแกอยู่เสมอ แต่ด้วยความพิการก็ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง เพราะบริษัทพัฒนาซอฟท์แวร์แห่งนี้จึงจ้างผู้พิการเพื่อสิทธิบางประการ ที่ 'ต้าหลง' บริษัทซอฟท์แวร์ข้ามชาติจากประเทศจีน จะได้รับจากรัฐบาลไทย
หลังจากสแกนนิ้วมือเพื่อเข้างานตอน 6 โมงเช้า 'ธนาธร' รีบไปชงกาแฟ พร้อมหยิบขนมคุ๊กกี้ 2 ชิ้น เป็นอาหารเช้า ตามสวัสดิการที่บริษัทได้จัดสรรให้พนักงานทุกคน สำหรับคนมัธยัสถ์ที่ส่งเสียตัวเองจนได้รับปริญญา วิทยาศาสตร์-คอมพิวเตอร์ อย่างเขา ถือว่าเป็นสิ่งจำเป็นกับชีวิต
ตำแหน่งโปรแกรมเมอร์ฝึกหัด อายุงาน 1 ปี กับอีก 3 เดือนของเขา เงินเดือนไม่เยอะมาก แต่หากใช้จ่ายอย่างประหยัดก็พอมีเงินเก็บสำหรับชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ ขาดซึ่งสิ่งสนับสนุนทุกประการ จะมีก็แต่ความสามารถด้านการเขียนโปรแกรมของเขาที่ค่อนข้างโดดเด่นกว่าคนอื่นซึ่งอาการครบ 32
ข้างโต๊ะทำงานของ 'ธนาธร' คือสาวสวย ผิวขาวสวย อกโต สะโพกกลมกลึงน่าสัมผัส ..ไม่มีชายใด ไม่ปรารถนาดอกไม้งาม !
"สุดารัตน์ ทานข้าวกลางวันกับผมไหม ?"
'ธนาธร' เอ่ยถามครั้งที่ 12 ในรอบปี กับหญิงสาวที่เขาชอบ แต่ไม่เคยสำเร็จ
.......ไม่มีแม้แต่การส่ายหน้าหรือสั่นศีรษะ และความเฉยเมยคือคำตอบที่ได้รับ ด้วยรูปร่างหน้าตา และลักษณะอื่นๆทั้งหมดของเขา มันช่างน่าสมเพช แม้แต่ความเป็นเพื่อนยังไม่คู่ควร และเชื่อเถอะว่า คนยากจนแถมคนขี้เหนียวอย่างเขายังไงก็ไม่มีทางเลี้ยงอะไรหรูๆ สาวสวยมองด้วยสายตาสังเวช
แต่เขาไม่มีวันเลิกความพยายาม ! มันต้องมีซักวัน.. วันที่เขาจะหลุดพ้นจากสภาพที่น่าสงสารนี้ !
8K
![[มี E-Book] ดรุณีแสนชัง (ชุด ดรุณีครองหยก)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667719449_42650549.webp)
