“เ้าใส่ยาลงไปหมดหรือไม่?”
“หมดเ้าค่ะคราวนี้คงจะลดคนไปได้อีกไม่น้อย”
“ดี!ข้ารอให้พวกมันออกจากพื้นที่นานแล้ว เสบียงหลวงที่ให้มายังเหลืออีก ตั้งครึ่งรอที่ดินแถบที่ฟื้นฟูหลายปีข้างหน้าก็จะมีคนอพยพเ้ามาทำมาหากินในชิงหลิวใหม่เื่นี้เ้าไม่ต้องบอกท่านพ่อข้า”
“เ้าค่ะ”
หยางเยียนสำรวจตนเองในกระจกแล้วหยิบเอาปิ่นหยกมาเสียบลงบนศีรษะอีกอัน“เอาล่ะ! พร้อมแล้วออกไปเที่ยวตลาดกันรอฟังข่าวยามสายจะดีกว่า”นางเยื้องย่างออกจากห้องนอนด้วยรอยยิ้มพึงใจ
เผิงฮูหยินนั่งรออยู่ห้องโถงเมื่อเห็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาคนโปรดของสามีก็รีบร้องทัก“เยียนเอ๋อร์ แม่รอเ้าอยู่เทียว”
“ท่านแม่ใหญ่ท่านมีธุระอันใดหรือเ้าคะ?”
“เื่งานเ้าเรียบร้อยดีอยู่หรือ?”
“เพราะท่านแม่ช่วยเหลือข้าจึงดูแลหมู่บ้านผู้ประสบภัยได้เรียบร้อยดีเ้าค่ะ”
“ข้ามิได้ทำสิ่งใดเลยทุกสิ่งล้วนเป็เพราะความสามารถของเ้า ว่าแต่อวีซีออกไปหมู่บ้านนั้นแล้วหรือ?”
“เ้าค่ะออกไปพร้อมข้า ป่านนี้ท่านพี่ก็ยังไม่กลับมาเลย”
“ยามนี้เ้าดูแลเสบียงทั้งหมดที่ทางการส่งมาแทนท่านพ่อแล้วได้ยินว่าข้าวสารยังเหลือเยอะมิใช่หรือ?”
“ผู้ประสบภัยล้วนเจ็บป่วยล้มตายไม่เว้นแต่ละวันหมอทั้งหลายที่ท่านพ่อส่งไปดูแลพวกเขาก็ไม่เพียงพอได้แต่เตรียมหลุมและคนช่วยฝังศพเ้าค่ะ”
เผิงฮูหยินยกยิ้มมุมปากบุตรีคนโตของอนุหยงผู้นี้ใจคอโหดร้ายนัก สมกับที่นางสั่งสอนมากับมือทุกสิ่งล้วนตามใจให้นางได้ทำตามที่้า ยามที่ท่านพ่อของนางจะลงมือสั่งสอนเผิงฮูหยินก็รีบเข้าปกป้องบัดนี้แม้แต่มารดาที่แท้จริงของนางนางก็มิได้เชื่อฟังอีกต่อไปแล้ว
อนุหยงมองเห็นบุตรสาวของตนกำลังจะออกไปข้างนอกกับสาวใช้ประจำตัวก็รีบเดินออกมาหา“เยียนเอ๋อร์ เ้าจะออกไปไหน?”
“แม่เล็กท่านมิใช่ต้องไปดูการเตรียมอาหารให้ท่านพ่อหรอกหรือ?”
“เตรียมสิ! เ้าจะออกไปตลาดใช่หรือไม่?แม่ฝากซื้อยาได้หรือไม่?”
“แม่เล็ก ข้ามิได้ว่างขนาดนั้นท่านใช้ผู้อื่นไปแทนข้าเถิด” สายตาของหยางเยียนดูกดข่มมารดาอยู่ในที นับั้แ่เผิงฮูหยินเอานางมาเลี้ยงในเรือนใหญ่นางก็บอกทุกคนว่านางเป็บุตรีของฮูหยินท่านเ้าเมืองการเป็ลูกของอนุภรรยาช่างเป็เื่ที่น้อยหน้านัก ท่านแม่ใหญ่ช่างดีกับนางกว่าผู้ใดคอยตามใจทุกอย่างั้แ่เล็กจนโต ไม่ว่านางทำผิดอะไรท่านแม่ใหญ่จะออกหน้ารับแทนทุกครั้งแม้กระทั่งตอนที่นางแอบนัดพบกับบัณฑิตหนุ่มข้างวัดยามนั้นท่านพ่อโกรธจนโทสะเทียมฟ้าสั่งพ่อบ้านให้คนมาโบยนางหากมิได้ท่านแม่ใหญ่เข้าขวางเอาไว้นางคงถูกตีจนหลังหักแน่และภายหลังเมื่อรู้ว่านางพึงใจมือปราบเซี่ยก็เป็ท่านแม่ใหญ่ที่คอยจัดแจงช่วยเกลี้ยกล่อมท่านพ่อจนนางได้แต่งงานกับเขา
อนุหยงมองบุตรสาวที่ถูกตามใจจนไม่เห็นหัวตนด้วยสำนึกเสียใจหากนางใจแข็งพูดกับสามีสักนิดไม่ยอมยกเยียนเอ๋อร์ให้เผิงฮูหยินนำไปเลี้ยงที่เรือนใหญ่วันนี้บุตรสาวของนางก็คงไม่กลายเป็คนใจไม้ไส้ระกำเยียนเอ๋อร์ที่เคยนอบน้อมน่ารักกลายเป็สตรีจิตใจกระด้าง ไร้เมตตา โทสะร้ายยามไม่ถูกใจก็ตบตีลงไม้ลงมือกับสาวใช้ไม่ไว้หน้า แม้แต่กับนางผู้เป็แม่แท้ๆก็โดนเยียนเอ๋อร์ตวาดเอาซึ่งหน้าโดยมีเผิง ฮูหยินคอยให้ท้าย อนุหยงรู้ว่าตนเองไม่อาจสู้กับอำนาจของเผิงฮูหยินได้ในฐานะภรรยาเอกทั้งยังรู้วิธีเกลี้ยกล่อมเ้าเมืองหยางได้อยู่หมัดไม่ว่านางจะพูดหรือทำสิ่งใดต่อหน้าสามีเป็อีกอย่างลับหลังเป็อีกอย่าง ทำให้อนุหยงและอนุเฉาไม่อาจเงยหน้าอ้าปากต่อล้อต่อเถียงได้
“อนุหยงเื่แค่นั้นให้ส่าวใช้ไปทำก็ได้กระมัง?” เผิงฮูหยินที่เดินตามออกมาได้ยินสองแม่ลูกคุยกันก็รีบมาสมทบนางหันไปยิ้มหวานให้บุตรสาวคนโต “เยียนเอ๋อร์เ้าจะไปไหนก็ไปเื่ของแม่เล็กเดี๋ยวแม่จัดการให้เอง”
“ขอบคุณแม่ใหญ่เ้าค่ะ”หยางเยียนยอบกายขอบคุณเผิงฮูหยินอย่างนอบน้อมก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป
อนุหยงหน้าเสียนางไม่อาจจะบอกกล่าวสิ่งใดบุตรสาวได้เลยทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับเผิงฮูหยินทั้งสิ้นแต่นี่ก็คงเป็เพราะเผิงฮูหยินอาศัยการเลี้ยงดูบุตรีทั้งสองทั้งหยางเยียนของนางและหยางลี่จูของอนุเถาเพื่อปลอบใจที่เ้าเมืองหยางมิค่อยใส่ใจนางนักนอกจากจะยกบ้านเรือนให้ดูแลแล้ว การนอนค้างอ้างแรมก็วนเวียนมาหาเพียงนางกับอนุเถาเท่านั้นอาจจะเป็เพราะเผิงฮูหยินเป็คนแข็งกระด้างพูดจาเอาแต่ใจยามอยู่กับท่านพี่จึงขัดใจกันบ่อยครั้ง
“ลูกสาวเ้าไม่สนใจเ้าอีกแล้วสินะ”อนุเถาที่เดินมาสมทบกุมมือของอนุหยงมาตบหลังมือปลอบใจเบาๆ
“ข้าคิดผิดใช่หรือไม่? ที่ปล่อยนางให้เผิงฮูหยินเลี้ยงดู”อนุหยงหันไปปรับทุกข์กับอนุเถาพวกนางล้วนมาจากตระกูลธรรมดาหวังอาศัยเพียงฐานะของเ้าเมืองหยางเพื่อจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นเคราะห์ดีสามีโปรดปรานนางทั้งสองจนมีบุตรสาวด้วยกัน ในขณะที่เผิงฮูหยินเป็ผู้มีมดลูกเย็นไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีกครั้งไม่ค่อยได้ร่วมเตียงกับสามีนัก นานวันเขาสองสามีภรรยาก็ห่างเหิน
“ไม่เพียงแต่เ้าดอกเสี่ยวจูของข้าก็มิได้ต่างกัน”อนุเถาพอจะดูออกว่าเจตนาในการเลี้ยงดูบุตรีทั้งสองของนางนั้นมิได้บริสุทธิ์นักเพียงแต่นางเหมือนคนน้ำท่วมปากไม่อาจบอกกล่าวผู้ใดให้ชัดแจ้งให้เื่นี้ได้
“คนทั้งเมืองล้วนกล่าวว่าเยียนเอ๋อร์กับเสี่ยวจูเป็บุตรสุดที่รักของเผิงฮูหยินแต่ก็ซุบซิบกันลับหลังพวกนางอยู่ไม่ขาดหากมิเป็เพราะถูกบังคับมีหรืออวีซีจะยอมตบแต่งนางเป็ภรรยา”อนุหยงส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ
อนุทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจอีกฝ่ายบุตรีของพวกนางลูกเลี้ยงดูจนกลายเป็นางมารในสายตาคนเมืองชิงหลิวไม่ว่าตระกูลใดล้วนไม่อยากได้นางเป็ภรรยาเหลือทางเลือกเพียงใช้อำนาจสามีข่มขู่บังคับหาคนที่อยู่ในตำแหน่งและฐานะพอจะกดขี่ได้ให้มาสู่ขอแล้ว
หยางเยียนเดินเข้าร้านเครื่องประดับ“เพี้ยวเลี่ยง” ซึ่งเป็ร้านสาขาที่เ้าของกิจการอยู่ในเมืองหลวง ปิ่นปักผมกำไลข้อมือแหวนหรือแม้แต่สร้อยคอร้านนี้ล้วนออกมาอย่างงดงามมีั้แ่ราคาที่คนทั่วไปสามารถจับต้องได้จนราคาถูกจนมีเพียงระดับคหบดีเท่านั้นที่จะมีโอกาสซื้อได้
“คุณหนูเ้าค่ะวันนี้ท่านจะเอากำไลหยกอันนั้นหรือ?”
หยางเยียนหันมาพยักหน้าน้อยๆอย่างภาคภูมิใจกำไลหยกแท้งดงามวงนั้นนางหมายมั่นปั้นมือจะซื้อให้ได้ก่อนที่คุณหนูตระกูลซุนจะมาคว้าไปรายได้การดูแลเสบียงหลวงในนามของพี่อวีซีนั้นทำรายได้มากจนเหลือเชื่อยิ่งคนพวกนั้นเหลือน้อยเท่าใดนางก็ยิ่งรับรายได้งามขึ้นเรื่อยๆ
2K
