บทที่ 21 จากกันด้วยดี
ซูซ่านตาเป็ประกาย รีบโบกมือเรียกโจวชิงซานที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นทั้งสองคนก็ไปที่สวนด้านหลังโรงพยาบาลด้วยกัน
เมื่อไปถึงลุงโจวก็เห็นเกวียนของตัวเอง ใบหน้าที่เศร้าหมองก็กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง
"เกวียนของฉัน! เกวียนของบ้านเรา!"
โจวชิงซานก็โล่งใจ
ในชนบท นี่ถือเป็ทรัพย์สินชิ้นใหญ่ของครอบครัว
ถ้าหายไปก็เหมือนกับเอาชีวิตพวกเขาไปเลย
ซูซ่านเห็นลุงโจวเดินไปลูบหลังม้าก็อดขำไม่ได้
ดีจริงๆ ที่ไม่ได้หายไปไหน
"ชิงซาน ฉันต้องรีบกลับแล้ว พี่ตงนายไม่เห็นพวกเราคงเป็ห่วงแย่"
เธอออกไปข้างนอกตั้งนาน กลับมาก็ครึ่งชั่วโมงแล้ว ลู่จ้านตงไม่รีบร้อนก็แปลกแล้ว
"พี่สะใภ้ ผมไปด้วย"
ในโรงพยาบาลมีทหารเยอะแยะ โจวชิงซานไม่ไว้ใจให้ซูซ่านขึ้นไปข้างบนคนเดียว
"ก็ได้"
ทั้งสองคนเข้าไปในห้องโถงชั้นหนึ่งทางประตูหลัง แล้วเดินขึ้นบันได
ระหว่างทางก็เห็นทหารยืนเฝ้าเป็ระยะๆ และซูซ่านก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีอาวุธครบมือ
ดูท่าทางแล้ว โรงพยาบาลต้องมีบุคคลสำคัญมา
ทั้งสองคนมาถึงห้องพักผู้ป่วยบนชั้นสาม พอเข้าไปก็ถึงกับอึ้ง
บนเตียงไม่มีลู่จ้านตงแล้ว
มีคนไข้คนอื่นมานอนแทน
ซูซ่านรีบถามครอบครัวของผู้ป่วยในห้องเดียวกัน คำตอบของอีกฝ่ายทำให้เธอตกตะลึง
"สามีเธอกับเธอไม่ได้ไปห้องผ่าตัดเหรอ?"
"หา? ยังไม่ถึงเวลาผ่าตัดนี่นา สิบโมงถึงจะผ่าตัด เหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่า"
คนในห้องพักผู้ป่วยก็ทำอะไรไม่ได้ ซูซ่านค้นตู้ ก็พบว่ากระติกน้ำและกระเป๋าที่เธอนำมาหายไปหมดแล้ว
เธอก็เริ่มร้อนใจ บัตรประจำตัวทหารและบัตรประชาชนของลู่จ้านตงอยู่ในนั้นทั้งหมด
ซูซ่านรีบวิ่งออกจากห้องผู้ป่วย กำลังจะไปถามพยาบาล ก็ถูกผู้บังคับหมวดที่อยู่ชั้นล่างเมื่อกี้ขวางทางไว้
"สหาย ขอโทษนะครับ คุณใช่ซูซ่านภรรยาของลู่จ้านตงหรือเปล่า?"
ซูซ่านพยักหน้า "ใช่ค่ะ พวกคุณย้ายเขาไปแล้วเหรอ? เขาก่อเื่อะไรหรือเปล่า?"
จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าลู่จ้านตงก็เป็ทหาร ตอนนี้มีทหารเยอะแยะในโรงพยาบาล จะเกี่ยวกับลู่จ้านตงหรือเปล่า?
"ไม่ต้องห่วงครับ ผู้พันลู่ไม่ได้ทำผิดอะไร แค่ย้ายเขาไปห้องพักผู้ป่วยที่ดีกว่า เชิญตามผมมาครับ"
ได้ยินแบบนั้น ซูซ่านก็โล่งใจขึ้น
หลังจากเดินตามจ้าวเถี่ยจู้ไปที่ท้ายสุดของทางเดิน เลี้ยวก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยสองคน
ซูซ่านขมวดคิ้ว เธอแค่พาลู่จ้านตงมารักษาขา แต่ไม่คิดว่าจะเจอเจียงอวี้หรงกับหยางหย่าลี่ที่นี่
"ดีนี่ ซูซ่าน ฉันว่าแล้วว่าเธอเอาเงินไปไหน คนที่บ้านตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน สุดท้ายก็เอาเงินหนีไปหาพี่เขย ที่แท้ก็หลอกน้องเขยว่าจะแต่งงานแทนหย่าลี่! ฉันเลี้ยงลูกเนรคุณมาได้ยังไง?"
ทันทีที่เห็นซูซ่านปรากฏตัว เจียงอวี้หรงก็ชิงลงมือก่อน ด่าทอซูซ่านไม่ยั้ง
"พี่ ทำไมพี่ทำแบบนี้? ของอร่อยๆ ฉันเก็บไว้ให้พี่หมด ทำไมพี่ถึงเอาชื่อฉันไปหลอกคนที่หมู่บ้านเถาฮวา? ฉันรู้ว่าพี่ไม่มั่นใจในตัวเองเพราะอ้วน แต่พี่จะมาแก้แค้นฉันไม่ได้"
หยางหย่าลี่พูดไปร้องไห้ไป เหมือนกับว่าซูซ่านทำเื่เลวร้ายกับเธอ
ซูซ่านมองการแสดงขั้นเทพของผู้หญิงสองคนนี้แล้วยิ้มเยาะ
"นี่พวกเธอกำลังเล่นละครอะไรกัน?"
เธอพอจะเข้าใจแล้ว หยางหย่าลี่ไม่รู้ว่ารู้ข่าวลู่จ้านตงเข้าโรงพยาบาลได้ยังไง รู้ว่าขาของเขารักษาได้ก็เลยเสียใจที่ให้เธอแต่งงานแทน
เจียงอวี้หรงชี้นิ้วใส่เธอด้วยความโกรธ "เธอยังมีหน้ามาถาม พวกเราหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน สุดท้ายก็เอาเงิน 300 หยวนในบ้านไปที่หมู่บ้านเถาฮวา
บอกจ้านตงว่าหย่าลี่ไม่อยากแต่งงานกับเขา ให้เธอแต่งงานแทน วันนี้ถ้าฉันไม่ตามผู้กำกับฟางมา ก็ไม่รู้ว่าเธอสร้างเื่โกหกใหญ่โตขนาดนี้!"
หางตาของเธอมองเห็นผู้กำกับฟางเดินเข้ามา เสียงเธอก็ดังขึ้น
"ซูซ่านมาแล้วเหรอ?"
เนื่องจากอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ฟางเฉิงเทาก็รู้จักซูซ่านอยู่แล้ว
อย่างน้อยๆ รูปร่างแบบเธอในเมืองนี้ก็หายาก
ไม่เพียงแต่อ้วนแต่ยัง… ดำอีก
แต่ตอนนี้ซูซ่านกลับทำให้ผู้กำกับฟางประหลาดใจ เธอขาวขึ้นั้แ่เมื่อไหร่?
แต่ดูจากใบหน้าแล้วเป็เธอแน่นอน
"ผู้กำกับฟาง แล้วลู่จ้านตงล่ะคะ?"
ซูซ่านไม่พูดมาก เธอรีบถามตรงประเด็น
ฟางเฉิงเทามองเธอแล้วยิ้ม "อยู่ในห้องผู้ป่วย เธอไม่ต้องรีบเจอเขาก็ได้ ฉันมีคำถามจะถามเธอ"
ซูซ่านพอจะเข้าใจแล้ว นี่คือกำลังสอบสวนเธอ
"หรือว่าคุณก็คิดว่าฉันขโมยเงินที่บ้านไปที่หมู่บ้านเถาฮวา?"
"ผู้กำกับฟาง ดูสิ เวลาแบบนี้เธอยังปากแข็งอีก!"
เจียงอวี้หรงชี้นิ้วใส่ซูซ่านด้วยความโกรธ
ฟางเฉิงเทามองไปที่เจียงอวี้หรง "พี่สะใภ้ใจเย็นๆ ก่อน เื่นี้เราจะตรวจสอบให้แน่ชัด"
ซูซ่านแสยะยิ้ม "ผู้กำกับฟาง งั้นไม่ต้องตรวจสอบแล้วค่ะ"
"โอ้? ทำไมล่ะ?"
"ยังต้องถามอีกเหรอคะ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกคุณต้องดีกว่าฉันแน่นอน เธอว่ายังไงก็อย่างนั้น ก่อนจากกัน ขอฉันเจอลู่จ้านตงก็พออย่างน้อยก็ จากกันด้วยดี"
ผู้กำกับฟางได้ยินคำพูดของเธอก็หุบยิ้ม "ซูซ่าน เธอแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้?"
"แน่นอนค่ะ!"
"ก็ได้ งั้นตามฉันมา"
ฟางเฉิงเทาหันหลังพาซูซ่านออกไป เจียงอวี้หรงรีบะโเรียกเขา "ผู้กำกับฟาง ในเมื่อเธอยอมรับผิดแล้ว ทำไมคุณยังพาเธอไปอีก?"
ฟางเฉิงเทาพูด "ในเมื่อจากกันด้วยดี ก็ต้องให้พวกเขาเจอกันก่อน ใช่ไหม?"
"แต่ถ้าเธอพูดอะไรมั่วๆ…"
"เธอคิดว่าตำแหน่งผู้กำกับของฉันซื้อมาด้วยเงินเหรอ?"
สีหน้าของฟางเฉิงเทาเคร่งขรึม ทำให้เจียงอวี้หรงพูดไม่ออก
ถึงเขาจะเรียกเธอว่าพี่สะใภ้ แต่พอทำหน้าเคร่งขรึมก็ดูน่าเกรงขาม
"อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"
ฟางเฉิงเทาไม่สนใจเธอ หันหลังเดินไปที่ห้องพักผู้ป่วยของลู่จ้านตง ซูซ่านก็รีบตามไป
หัวใจของหยางหย่าลี่เต้นไม่เป็จังหวะ
เจียงอวี้หรงมองเธออย่างปลอบใจ ไม่ได้พูดอะไร
ที่นี่มีทหารยืนเฝ้าอยู่ทั่วไป ถ้าพูดอะไรผิดพลาดขึ้นมา เื่แต่งงานก็คงล่มแน่ๆ
เมื่อซูซ่านเดินตามฟางเฉิงเทาเข้าไปในห้องผู้ป่วย เธอก็เห็นลู่จ้านตงนอนอยู่บนเตียง ข้างๆ เตียงยังมีผู้นำทหาราุโที่ดูน่าเกรงขามนั่งอยู่
มิน่าล่ะถึงมีทหารเยอะแยะที่ชั้นล่าง ที่แท้ก็มีบุคคลสำคัญมา
ฟางเฉิงเทาแนะนำกับอดีตผู้บัญชาการเซียวก่อน "ท่านครับ นี่คือซูซ่าน"
อดีตผู้บัญชาการเซียวมองดูซูซ่าน เธอใส่เสื้อยืดสีเทาอ่อน กางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าขาวอวบอิ่ม แค่รูปร่างค่อนข้างจะ… อืม…
แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือท่าทางของลู่จ้านตงที่มีต่อเธอ
ในฐานะที่เป็ผู้นำ ซูซ่านจึงโค้งคำนับอีกฝ่ายทันที นี่คือมารยาทที่พึงกระทำ
"สวัสดีค่ะ"
ฟางเฉิงเทามองไปที่ลู่จ้านตงบนเตียงด้วยน้ำเสียงนินทา "สหายซูซ่านบอกข้างนอกเมื่อกี้ว่า จะจากกับนายด้วยดี"
6K
