ตอนที่ 27 เสน่ห์ร้ายท่านผู้หญิงแดนสนธยา
เขื่อนเพชรได้หันมาบอกกับพัดชา
"คุณกลับไปหานายยอดนะเดี๋ยวผมจะให้
องครักษ์คนเสือสมิงพาคุณไปที่ถ้ำนางพญางูเหลือม"
พัดชาพยักหน้าละเพราะเธอรู้ว่าการตามหา
เครือเขาหลงพันปีนั้นสําคัญกับกฤษณพันธ์
"คุณแก้วช่วยพาพวกคูณพัดชาไปที่ถ้ำนางพยางูเหลือมนะ
และเฝ้าถ้ำรักษาความปลอดภัยให้พวกเธอด้วยนะครับ
อีกเจ็ดวันถ้าผมไม่กลับมาคุณแก้วช่วยคุณพัดชา
ไปส่งที่ป่าขวดน้ำมันนะครับ คุณพัดชาถ้าแก้วไปส่งที่ป่าขวดน้ำมันแล้ว
ก็กลับกรุงเทพไม่ต้องรอผมนะครับอยู่ที่นี้มันอัตราย"
นางองครักษ์เสือสมิงและพัดชารับคำ กับกฤษณพันธ์ชายคนรัก
ด้วยสายตาอันอาลัยอาวรณ์ด้วยความเป็ห่วง
"คุณกฤษณะคุณต้องกลับมาหาพัดชานะคะ"
เธอยิ้มให้ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงละห้อย
"พัดชาจะคอยคุณจะรอคุณทั้งกายและใจนะคะ
เธอพูดเป็นัยๆเพื่อให้เขารับรู้ความในใจของเธอ"
องครักษ์เสือสมิงสะอึกเข้ากอดแขนชายหนุ่ม
"นายท่านข้าจะกลับมารอท่านในถ้ำแห่งนี้
โปรดจำไว้ว่าข้าจะรอท่านจนวันตาย"
นางมองหน้าชายหนุ่มน้ำตาไหล
เพราะความห่วงกังวลที่จริงนางอยากจะ
เข้าไปในแดนสนธยากับเขาแต่ด้วย
นางมุดน้ำไม่ได้จนปัญญาตัดสินใจรอชายหนุ่มที่นี่
หลังจากสั่งทั้งหมดแล้วเขื่อนเพชรในร่างกฤษณพันธ์
ก็มุดน้ำลงไปตามนางพญาพรายน้ำ เขาดำน้ำดิ่ง
ลงไปเหมือนกับว่ากำลังเดินเล่น
อยู่ชายหาดยังไงยังงั้นไม่รู้สึกอึดอัดอะไร
"คุณเขื่อนเพชรที่นี่มันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้นะ
มันเยือกเย็นรู้สึกมืดอึดอัดแต่หายใจสบาย"
สิ้นคำพูดของกฤษณะ พันธ์ร่างกายของเขาก็สามารถขยับได้
"อ้าววว!!..คุณจะออกมาทำไม?อีกละนี่"
เขื่อนเพชรรู้สึกหัวเสียกับกฤษณพันธ์
ที่ชายหนุ่มฝลุบๆโผล่ๆออกมา
บังคับตัวเองไม่เป็เวล่ำเวลา
"ผมไม่รู้ว่าผมออกมายังไงอยู่ดีๆมันก็บังคับตัวขึ้นได้
ผมก็คุยกับคุณดีๆคุณก็รู้ผมไม่ได้ท่อง
กระถงคาถาอะไรสักอย่าง
ไม่ได้เพ่งจิตอะไรเลยคุณก็เห็นนี่"
กฤษณพันธ์บ่นด้วยความโมโหและน้อยใจ
ที่ตัวเองออกมาแล้วเกือบทำให้ตายหลายครั้ง
"ไม่เป็ไร?ตอนนี้ไม่มีอันตรายอะไร!
ออกมาก็ออกมาผมไม่ได้ว่าอะไรนี่"
เขื่อนเพชรปลอบใจเขาก็รู้สึกผิดที่ตำหนิกฤษณะพันธ์บ่อยๆ
ทั้งๆที่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ตั้งใจสักครั้งเดียว
กฤษณพันธ์ลอยตัวขึ้นเหนือน้ำตามผู้หญิงทั้งสองไป
พอศีรษะเขาโผล่พ้นน้ำเขารู้สึกแปลกใจมาก
มันเป็โลกอีกใบหนึ่งจริงๆเป็ผืนแผ่นน้ำกว้างใหญ่
ดุจทะเลผู้หญิงที่เป็นายยืนขึ้นเหนือน้ำ
"วาณีเ้าคือล่างได้แล้ว"
สิ้นเสียงของนายผู้หญิงทาสสาว
ก็กลายร่างเป็ผีพรายน้ำตัวขนาดใหญ่
"พวกเราขึ้นหลังนางไปเถอะ เราต้องเดินทางอีกไกล"
นางผีพรายน้ำว่ายน้ำตรงไปยัง
ปราสาทของนายผู้หญิงนางทันที
"พวกท่านเป็ใครกันแน่"
กฤษณพันธ์ถามหญิงสาวระหว่างการเดินทาง
"ข้าเหรอข้าเป็พงษ์พันธ์หนึ่งที่อาศัยอยู่ใน
แดนสนธยาเผ่าพันธุ์ข้าสืบเชื้อสายจากวารีแห่งชีวิต
ที่อยู่ในเทพพรหมชั้นหนึ่งท่านพ่อข้า
ตบะแก่กล้าจึงกลายร่างเป็คนครึ่งเทพ!
หลบหนีลงมาซ่อนตัวอยู่แดนสนธยาแห่งนี้
ที่จริงพวกเราไม่ใช่เ้าของแดนสนธยาแห่งนี้
เป็พวกคนั์ที่เฝ้าเครือเขาหลงพันปี
ที่จริงมันไม่ได้ชื่อว่าเครือเขาหลง!
มันเป็ต้นไม้ข้ามภพข้ามเวลา
ที่ไม่อนุญาตให้ใครมันได้!
ไม่ว่ามนุษย์สัตว์เทพผีมารจึงถูกซ่อนไว้
ในดินแดนสนธยานี้ มีหลายเผ่าพันธุ์ที่พยายาม
เข้ามาเอามันแต่ว่าไม่มีใครสักคน
ที่ผ่านพวกมนุษย์ั์ได้เลยพวกมันเป็ะ
ฆ่าไม่ตายโหดร้ายอำมหิตยิ่งนัก!
และยังมีเผ่าพันธุ์อีกหนึ่งเผ่าพันธุ์
ที่อาณาจักรแห่งนี้
ก่อนเผ่าพันธุ์พวกข้าจะมาถึงเผ่าพันธุ์นี้
เรียกว่าสัตว์เทพน้ำแข็ง เขาก็เหมือนคนธรรมดาทั่วทั่วไป
แต่พวกเขาสามารถกลายร่าง เป็สัตว์น้ำแข็งได้เรียกว่าเยติ"
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว?
"มนุษย์เยติอย่างนั้นนั่นเหรอ"
ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัยแสดงว่าดินแดนแห่งนี้
กว้างไกลไปไหนใต้พื้นโลกมันถึงขั้วโลกเหนือ
"ใช่พวกเขานั่นแหละบางทีพวกเขาก็ขึ้นไปโลกมนุษย์
ในที่ที่มีอากาศหนาวจัด กลายร่างเป็เป็ลิงขนาดั์สีขาว"
นั่นประสาทของข้านางชี้ไปที่เกาะแห่งหนึ่ง
ที่ไม่ห่างจากแผ่นดินมากนักปลูกสร้างไว้สวยงาม
เหมือนปราสาทในเทพนิยายนางลงที่ท่าน้ำ
ทางเข้าประสาทมีทหารเข้ามารับเสด็จนาง
"องค์หญิงเสด็จแล้ว"
นางพา กฤษณพันธ์เดินเข้าลานประตูเมือง
มีกองกำลังทหารดักหน้าประมาณสามสิบคน
มีชายผู้หนึ่งสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาซีดเซียวเ็า
ข้างๆกายมีหญิงอีกผู้หนึ่งหน้าตาคล้ายกับองค์หญิง
"ท่านพี่!น้องหญิง"
นางทักคนทั้งสอง
"น้องหญิงพาใครเข้ามา มันเป็มนุษย์ไม่ใช่หรือ"
หญิงสาวตอบอย่างหวั่นวิตกเพราะเห็น
แววตาของสามีนาง ที่มีความประสงค์ร้ายในบุรุษหนุ่ม
"ใช่เขาเป็ผู้บุกรุกทางเข้าดินแดนสนธยา
ท่านพี่มาขวางทำไม?น้องจะพาเขาเข้าเฝ้าเ้าพ่อเ้าแม่
เขาเป็ผู้ขวานฟ้าศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน"
นางบอกสามีโดยที่ไม่อยากให้มีเื่กัน
กลัวสามีของนางจะอันตราย
มันยิ่งทำให้กระตุ้นความยโส
ของชายหนุ่มให้พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
"มันถือว่ามีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในมือจะทำให้ข้ากลัวหรือ
ถ้าเ้าไม่ต่อสู้กับข้าก็อย่าหวังว่าจะไปที่ไหนได้เลย"
ชายหนุ่มแค่นเสียงหันมามองกฤษณพันธ์ ขู่คำรามด้วยเสียงอันดัง
"ผมไม่ต่อสู้กับคุณหรอก ผมไม่ได้มาหาเื่กับพวกคุณ"
หญิงสาวที่มาข้างๆกับสามี นางพูดแทรกขึ้นว่า
"คนผู้นี้เหยียดหยามพวกเราให้มันได้เห็น
ฝีมือของราชบุตรเขยองค์ชายดัชนีน้ำแข็ง"
องค์หญิงแห่งอาณาจักรพิศวง เห็นเื่จะบานปลายไปใหญ่
"น้องหญิงท่านพูดอะไร?ท่านจะให้
สามีพวกเราาเ็หรือ"
นางถอนใจจึงหันกลับไปพูดกับกฤษณพันธ์
"ท่านคงจะเว้นการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้หรอก
เพราะสามีข้าดื้อดึงนักขอท่าน
อย่าทำร้ายเขาถึงชีวิตก็แล้วกัน"
ชายหนุ่มมองหน้านาง
"ผมไม่้าต่อสู้กับใครนะครับ
ผมแค่้ามานำเครือเขาหลงพันปีกลับไปแค่นั้น'
น้องสาวขององค์หญิงภรรยาคนที่สอง ของชายผู้นั้นได้พูดขึ้น
"ถ้าเ้าแน่จริงสู้กับสามีของข้าโดยไม่ต้องใช้
อาวุธวิเศษจะได้หรือไม่ถ้าได้พวกข้า
จะพาไปหาเครือเขาหลงพันปีเอง"
นางต่อรองเพราะเชื่อว่าไม่มีมนุษย์คนใด
จะเอาชนะสามีของนางได้ถ้าไม่ใช้อาวุธวิเศษ
"สู้มันเลยคุณสู้มันได้จะได้ มีคนพาไปหาเครือเขาหลงพันปี"
เขื่อนเพชรกระซิบในหัวกฤษณพันธ์
เพราะเขาเคยเห็นชายหนุ่มตอนกลายร่าง
ต่อสู้กับพญาผีโขมดลงมาแล้ว
'อาม่า!!คุณนะสิ..ตอนนั้นผมเป็อะไรไปก็ไม่รู้
ผมไม่รู้สาเหตุ!เกิดผมไม่เป็แบบนั้น
ผมไม่ตายฟรีหรอ!ผมตายไม่ว่าคุณตายตามด้วยนะ
จะบอกให้คุณออกมาสู้กับมันดีกว่า'
กฤษณพันธ์ปฏิเสธแต่ราชบุตรเขยไม่ฟังเสียง
พุ่งทะยานมาหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
ต่อยเข้าเต็มหน้าดังสนั่น
!!!!!พลั่ก!!!!
"โอ๊ยยยยยยยย"
ชายหนุ่มจับดั้งจมูกอย่างเ็ป
"ฮ่าๆๆไอ้กระจอกไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็
ผู้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน
ข้าจะยึดมันแล้วเอามาเป็ของข้า..ฮ่าๆ"
องค์ชายดัชนีน้ำแข็งกลายร่างเป็ลิงั์สีขาว
ตัวมหึมาสูงเกือบแปดฟุต ตรงเข้าขย้ำคอกฤษณะพันธ์ทันที
ชายหนุ่มดิ้นทุรนทุรายหายใจไม่ออก
'ให้ผมออกไปจัดการกับมัน
หรือไม่ก็แปลงร่างที่สองสู้มันเลย
ผมจะตายอยู่แล้ว'
เขื่อนเพชรร้องคร่ำครวญบอกกฤษณพันธ์
องค์หญิงประหลาดใจยิ่งนักว่าทำไม?ชายหนุ่ม
ผู้เก่งกาจที่นางเคยเห็นจึงอ่อนด้อยขนาดนี้
นางอดที่จะสงสารเขาไม่ได้
ที่จะมาเสียชีวิตในดินแดนสนธยานโดยการนำของนาง
ถ้าเขาตายนางคงไม่สบายใจที่เป็ต้นเหตุ
ของการตายครั้งนี้นางจึงวิ่งถลา
เกาะขาสามีห้ามปรามสุดกำลัง
"ท่านพี่ไว้ชีวิต ขามากับข้าอยากทำร้ายเขาถึงชีวิตเลย"
นางร้องห้ามปรามอย่างสุดเสียง
น้องสาวของนางที่เป็เมีย
อีกคนหนึ่งร้องะโยั่วยุ
"ฆ่ามันเลยท่านพี่!พี่หญิงมีใจให้มัน"
ยิ่งทำให้เ้าลิงั์ขาวเดือดดาลใจ
กดคอชายหนุ่มลงพื้นยกกำปั้นอันใหญ่โต
หมายจับฟาดหัวชายหนุ่มให้แหลกลาญไปกับมือ
องค์หญิงถลาเข้าขวางกฤษณพันธ์ กำปั้นจึงถูกหลังของนางอย่างจัง
"โอ๊ยยยยยยย!!อ้ากกก!!"
ทำให้ร่างนางทรุดลงกับพื้นแต่มันก็ยังไม่สามารถ
หยุดยั้งความโกรธของเ้าลิงั์ขาวนั้นได้
มันเตะนางกระเด็นไปกับพื้น
"ไอ้สัตว์นรกมึงทำเธอทำไม?"
พรึบๆๆ!!ซู๊ๆๆ!!
กฤษณะพันธ์ตาแดงฉานด้วยความโกรธ
เขากลายร่างเป็ร่างที่สองผมลุกชูชันเป็ประกายสีทอง
ปลอกแขนเกาะอกหมวกล้วนงอกออกมา
ปกคลุมร่างเขาไว้เป็สีขาววาววับเยือกเย็นดูน่ากลัว
มันเกิดขึ้นจากอำนาจโทสะอย่างรุนแรง
ของกฤษณพันธ์กระตุ้นให้ธาตุศักดิ์สิทธิ์
หลอมรวมกับของวิเศษทั้งสี่กลายเป็ร่าง
ที่สองของกฤษณพรรณในบัดดล
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
"มึงตายแน่"
ร่างที่สองค่อยค่อยเอื้อมมือขวาขึ้นจับข้อมือ
ของเ้าลิงั์แล้วออกกำลังค่อยๆบีบ
จนเ้าลิงั์ปล่อยมือจากลำคอของชายหนุ่มดิ้นรนเร่าเร่า
"เก่งนักหรือมึง"
ชายหนุ่มคำรามออกมาจากไรฟันดวงตาเขาเย็นะเื
เสียบแทงเข้าไปในหัวใจของทุกคนเขาใช้หมัดซ้าย
ต่อยเข้าไปหน้าท้องของเ้าลิงั์ขาวดันสนั่น
!!!!!ตุ้บ!!!!!
"อ้ากกกกซ์"
ร่างของมันลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ
ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นทันใด กระชากลิงั์
กลับลงมาฟาดกับดินเสียงสนั่นเืสดๆ
สีแดงฉานไหลออกจากมุมปากเ้าลิงั์ขาว
มันคดตัวแน่นิ่งเหมือนกองขยะกองหนึ่ง
กฤษณพันธ์จับคอมันบีบหมายจะหักคอมันเสีย
"ว้ายยยยยส์...พี่หญิงช่วยผัวของเราด้วย"
สิ้นเสียงของน้องสาวร่างขององค์หญิง
ก็ค่อยๆคืบคลานมากอดขากฤษณพันธ์เอาไว้
"ท่านอย่าฆ่าสามีข้าเขาตาย จะเกิดาใหญ่กับพ่อสามีข้า"
กฤษณพันธ์ได้ยินเสียงขององค์หญิงที่อ่อนล้า
ร่างกายของเขาก็กลับกลายสู่สภาพเดิม
ชายหนุ่มมองดูนางด้วยความตระหนก
"คุณเป็ยังไงบ้าง"
เขาช้อนอุ้มนางขึ้นรีบเดินเข้าไปในปราสาท
ทุกคนยืนแข็งทื่อไม่กล้าขัดขวาง
ที่ลานตำหนักของเ้าอาณาจักรแดนสนธยา
ผู้มีร่างผอมสูงหนวดสีขาวยาวคิ้วขาวยาว
เป็เส้นไหมถึงหน้าอก กับภรรยาที่แตกต่างกัน
อย่างสิ้นเชิงนางผิวขาวดั่งหยกหน้าตาสวยงาม
ดั่งดรุณีแรกแย้มดูไม่แก่เลยเหมือนพี่น้อง
กับองค์หญิงมากกว่านางเห็นบุตรสาว
ก็วิ่งถลาลงกอดร่าง ในอ้อมชายหนุ่มแปลกหน้า
ส่งกลิ่นหอมจางจางเย็นๆเข้าจมูกชายหนุ่ม
เขาเสียวท้องน้อยร้อนวูบวาบนางช่าง
มีผิวพรรณกลิ่นกายสร้างความกระสันได้ป่านนี้
"ลูกข้าเ้าเป็อย่างไรบ้าง"
ถามขึ้นด้วยความร้อนรนเผยให้เห็น
อกอิ่มกระเพื่อมเต้นแรงขาวนวลน่าพิศวาสยิ่งนัก
"ท่านหญิงาเ็จากราชบุตรเขยเพคะ"
"ทำไม?เป็อย่างนี้"
เ้าตำหนักกล่าวขึ้นอย่างอารมณ์เสีย
"มันช่างวู่วามเหมือนพ่อมันจริงๆมันเป็ยังไงบ้าง
น้องสาวขององค์หญิงรีบตอบ
"สามีข้าาเ็อย่างร้ายแรงตอนนี้
ถูกคนของเขานำกลับสู่อาณาจักร
น้ำแข็งไปให้บิดาเขารักษาแล้ว"
ผู้เป็พ่อย้อนถาม
"แล้วเ้าทำไม?ไม่ไปกับมาเล่า
"ข้าเป็ห่วงพี่หญิง"
เสียงที่นางตอบออกไปแต่สายตากับตรงไปที่กฤษณพันธ์
อย่างพิศวาสหลงใหลในความเก่งกาจของเขา
"เ้านำเขาไปรักษาที่ห้องยาของแม่เ้า
รวมกับชายหนุ่มผู้นี้ด้วยดูเขาจะได้รับาเ็"
เ้าสนธยาสั่งทุกคนด้วยความเป็ห่วงบุตรสาว
"อย่าให้ใครรบกวนพวกนางในการรักษาของแม่เ้า"
องค์หญิงกับกฤษณพันธ์ถูกนำตัวเข้าห้องยา
ของนายผู้หญิงแดนสนธยานายผู้หญิงได้ทำการ
รักษาบุตรสาวของนางให้นอนบนเตียงน้ำแข็ง
ที่เอาไว้รักษาพื้นฟูพลังร่างกายชาววารีทิพย์
นายผู้หญิงเข้ามาป้อนยาให้กับกฤษณพันธ์
ที่นอนอยู่บนที่นอนสำหรับการรักษา
นางประคองศีรษะชายหนุ่มไว้บนตัก
ขาวนวลดุจหยกส่งกลิ่นหอมจางๆ
เข้าจมูกชายหนุ่มก่อให้เกิดกำหนัด
เมื่อนางกำลังป้อนยาชายหนุ่ม
ก็จับมือของนางไว้ด้วยอาการสั่นเทา
"ผมเป็อะไรถึงได้ร้อนท้องน้อยเหลือเกิน
เกิดอะไรขึ้นถึงมีอารมณ์กับคุณด้วยััแรกที่เจอ"
"คิก!!!!คิก!!!ข้าบอกความจริงกับเ้าก็ได้
เ้าโดนน้ำตาปลาพะยูนศักดิ์สิทธิ์ของข้าไปแล้ว
จึงเกิดความหลงใหลรักในตัวข้าน้ำตานี้
มันมีอิทธิฤทธิ์มากกว่าน้ำตาปลาพยูนทั่วไป
เพราะมันเป็ปลาพะยูนดินแดนสนธยา
ที่หายากมันจึงก่อให้เกิดกำหนัดอย่างรุนแรง
และรวดเร็วตัวเ้าต้องระบายกำหนัดออกมา ไม่งั้นเ้าจะคลั่งตาย"
"คุณทำไม?ทำกับผม!ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย
กับพวกคุณผมยังช่วยชีวิตลูกสาวคุณไว้ด้วย"
นายผู้หญิงแดนสนธยายิ้มเยือกเย็นตอบเขา
ฉัน้าให้คุณเป็พวกฉันเพราะตอนนี้
คุณได้ก่อาให้กับเราแล้วคุณทำร้ายราชบุตรเขย
จนปางตายพวกอาณาจักรน้ำแข็งไม่ไว้พวกเราแน่
มีคุณเท่านั้นที่จะช่วยอณาจักรของเราไม่ให้ล่มสลาย
และวิธีการที่เร็วที่สุดคือให้คุณเป็สามีของเรา"
นางตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉยนายผู้หญิงแดนสนธยา
ตัดสินใจแล้วว่าจะปกป้องดินแดนนี้
ด้วยกายของนางชายหนุ่มตะลึงลาน
"คุณขอร้องผมดีๆผมก็ช่วยคุณทำไมต้องทำแบบนี้"
เธอยิ้มอย่างเยือกเย็นให้เขา
"เราไม่ไว้ใจพวกมนุษย์เราต้องสร้างพันธะกับท่าน
เพื่อให้ท่านช่วยเราในฐานะเป็เมียท่าน!
ก่อนอื่นข้าจะถอนพิษน้ำตาปลาพยูนให้ท่าน"
นางก้มลงถอดกางเกงชายหนุ่มออก
อ้าปากอันสวยงามอวบอิ่ม
โม๊คให้กับชายหนุ่มอย่างเอร็ดอร่อย
!!!!สวบ!!!!จั๊วบๆๆๆ!!แผล่บ!!!!
"อ้าาาาาาาใหญ่จัง"
ชายหนุ่มนอนตัวแข็งทื่อแอ่นสะโพก
ขึ้นรับอย่างอดกลั้นไม่ไหว
"อูยยยยยยเสียวววววว"
นางก้มหน้าก้มตาถอนพิษให้กับเขาอย่างกะหาย
"แข็งดีจัง"
"จู๊บจ๊วบ....อ๊ะ....อ้าารรรซ์"
อารมณ์ของชายหนุ่มพลุ่งพล่าน
ปวดหนึบที่ลูกอัณฑะอย่างเหลือกำลัง
"โอ๊ย.....ทรมาน!!!"
เสียงชายหนุ่มคร่ำครวญอย่างเสียวซ่าน
กดศีรษะของนายผู้หญิงแดนสนธยา
ดันเข้าปากนางจนสุดแท่งลำกดแช่ไว้
ไม่รู้ว่ามันถึงไหนในลำคอ
ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำปล่อยน้ำรักลงคอหอยเธอไป
"เสียววววซ์!!!!!ซิ๊ดดดดดดดดดดซ์..
ซิ๊ดดดดดดส์..ใจจะขาดแล้ววววร์"
ชายหนุ่มกอดศีรษะท่านผู้หญิงไว้แน่น
เกร็งตัวด้วยความเสียวซ่านสุดที่จะบรรยาย
มันเป็อำนาจที่รุนแรงของน้ำตาปลาพยูน
ยิ่งกว่ายากำหนัดที่เอาไว้ฉีดให้ม้าหลายร้อยเท่า
ร่างของชายหนุ่มชักกระตุกปานจะขาดใจตาย
หงายหลังลงนอนหายใจระรวย
ด้วยความเสียวกระสันที่ถูกระบายออกไป
ปากของท่านผู้หญิงแดนสนธยาน้ำรักขาวๆข้นๆ
ไหลเยิ้มออกมามุมปากนางลุกขึ้นยืน
เปลื้องเสื้อผ้าออกมีสายตาคู่หนึ่งนอนมองนางอยู่
ด้วยความอิจฉาที่ได้สุขสมกับกฤษณพันธ์
(((((((((โปรดติดตามตอนต่อไป))))))))
เื่ราวเป็ยังไงบ้างครับสับสนวุ่นวายไหมครับ
ก็แต่งตามก็แต่งตามสไตล์ของไรท์
ใครชอบก็ช่วยไลค์ช่วยแชร์ด้วยนะครับ
ขอบคุณครับเอิ๊กๆ
1K
