หลังจากที่ทอรุ้งหัวฟาดพื้นได้ซักพักเธอก็รู้สึกตัวเบาๆจึงได้ก้มมองที่ขาของตัวเองปรากฏว่าขาของเธอโปร่งแสงจนแทบมองไม่เห็น
“กรี๊ด!!!ฉันเป็ิญญาหรอเนี้ยไม่เอานะ ฉันกลัวผี”ทอรุ้งรู้สึกตื่นใกับสถานะใหม่ที่เธอได้รับในตอนนี้เป็อย่างมาก
"เธอ เธอนั่นแหละเพิ่งตายใหม่หรอไม่ยักเคยเห็นหน้าสงสัยจะโดนรถชนแน่เลยเืออกซะเต็มหัวเชียว" ิญญาหนึ่งตนเอ่ยทักทายทอรุ้งอย่างเป็กันเองแต่เมื่อทอรุ้งเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบกับร่างที่มีเืโชกเต็มตัวแถมเบ้าตาข้างหนึ่งยังถลนออกมาจากเบ้าหัวข้างซ้ายบุบผิดรูปจนสังเกตได้เมื่อค่อยๆไล่มองลงมาเธอจึงเห็นว่าแขนของิญญาตนนั้นขาดไปข้างหนึ่งไส้ทะลักออกมาจากท้องอย่างน่าใจหายด้วยความใกับสิ่งที่เห็นทอรุ้งจึงสติแตกวิ่งหนีไม่รู้ทิศทางโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าได้วิ่งข้ามประตูมิติที่จะเปิดทุกห้าร้อยปี
เธอมารู้ตัวอีกทีก็ตอนหยุดพักเพราะคิดว่าวิ่งมาไกลมากแล้ว
"ใช่เ้าวิ่งมาได้ไกลมากไกลจริงๆ ไกลจนข้าที่ต้องมาตามิญญาเ้ากลับไปตามไม่ทันไปๆมัวยืนเอ๋ออยู่ได้ทำเสีย
ฤกษ์หมดข้าเพิ่งมาทำงานใหม่แท้ๆกลับต้องวิ่งตามวิญาณเสียสติอย่างเ้า"ยมทูตบ่นอย่างเสียไม่ได้
"มีอย่างที่ไหนแค่ิญญาหลุดจากร่างกลับใจเสาะวิ่งมาเสียไกลเลย นี้ไงตายจริงเลยแล้วทีนี้จะทำอย่างไรดี"
ยมทูตยังคงพูดคนเดียวอยู่
"แล้วใครจะคิดหละว่ายังไม่ตายก็ฉันเห็นว่าิญญาออกจากร่างแล้วก็ใและที่วิ่งหนีมาเนี้ยก็โดนผีหลอกจนใเลยวิ่งมาราธรมาถึงนี้ไงคะ"ทอรุ้งอธิบายกับยมทูต
"โถ่แม่คุณวิ่งมาไกลจริงแล้วนี้วิ่งไม่ดูหรือว่าตัวเองวิ่งเข้าประตูข้ามมิติมานะ"ยมทูตยังคงเอ่ยกระแซะทอรุ้งต่อแต่นึกว่าเธอจะสนใจหรือเปล่าเลยค่ะเธอไม่สนใจอะไรเลยเพราะตอนนี้เธอเพิ่งสังเกตเห็นชายหนุ่มหล่อหุ่นล้ำพี่ณเดชเรียกพี่กำลังยืนเปลื้องผ้าอยู่ต่อหน้าเธออยู่ ณขณะนี้
"โอ้ พระพุทธ พระธรรมพระสงฆ์. ช่างเมตตาลูกช้างจริงแท้ขนาดตายยังส่งลูกช้างมาเห็นของสวยของงามอีกถ้าชาติหน้ามีจริงลูกช้างขออย่างนี้เลยนะเ้าคะ สาธุ"ทอรุ้งเอ่ยพร้อมกับเช็ดน้ำลายตน
"นี่จะยืนมองอีกนานหรือไม่เดี่ยวก็ทิ้งไว้ที่นี้เสียเลยช้าจริงเชียว"ยมทูตเอ่ยเรียกทอรุ้งที่ยังคงยืนอาลัยกับภาพตรงหน้า
"เวรกรรมจริงๆเลยที่ต้องมาเจอกับิญญาไม่เต็มเต็งเป็ดวงแรกที่เริ่มงาน ไปกันได้แล้วเร็วเข้า"ยมทูตเรียกิญญาสาวที่ยืนบอกลาภาพที่หาดูได้ยากอย่างอาลัย
ยมทูตหนุ่มได้พาิญญาของทอรุ้งไปพบกับท่านยมบาลนายของนรกเพื่อตัดสิ้นิญญา
"นางสาวทอรุ้ง บุญสร้าง อายุ 29 ปีตายก่อนหมดอายุไขเอาเถอะในเมื่อเป็ความผิดที่ทางเราดำเนินการช่วยเหลือล่าช้าทำให้เ้าตายก่อนเวลาอันควรข้าจะให้เ้าไปใช้ชีวิตอีกภพหนึ่งเป็การฆ่าเวลา" ท่านยมบาลกล่าวอย่างใจดี
"เอ่อ ท่านคะคือจากที่หนูอ่านนิยายมาหลายร้อยเื่ทำให้หนูรู้ว่าเื่ทั้งหมดเป็ความผิดของทางท่านดังนั้นหนูสามารถเรียกค่าเสียหายได้หากจะส่งหนูไปเกิดใหม่หนูขอให้ความจำในชาตินี้ยังอยู่แล้วก็ทุกคนในภพนั้นรักหนูได้ไหมคะ"ทอรุ้งเงยหน้าส่งสายตาหมาหงอยให้กับท่านยมบาล
“เฮ้อออ ได้สิ. เ้าไปส่งนางด้วยอย่าให้ผิดพลาดอีกเข้าใจรึไม่”ท่านยมบาลตอบทอรุ้งเสียงอ่อน แล้วหันไปสั่งยมทูตข้างกายทอรุ้งต่อ
“ขอบคุณค่ะ”เมื่อมาถึงประตูไปเกิด จึงเอ่ยขอบคุณยมทูตที่เดินมาส่งตน
“ไปแล้วนะคะ”เธอเอ่ยลา ยมทูตท่านนั้น
“อืม”เขาขานรับและพยักหน้ารับรู้ ยืนรอจบทอรุ้งเดินเข้าประตูไปสังสารวัฏจึงได้กลับไปรายงานนายของตน
===================================
นางเอกไปเกิดแล้วเย้ๆ