PWP รวมเรื่องสั้นเสียวแอคลับร่านสวาท (NC25++)

        พาสไทม์

        หลายวันต่อมา

        ในตอนนี้ผมไม่ใช่แค่ผู้ชายที่ พลาด แต่กลายเป็นคนที่เริ่มที่จะมีความต้องการน้ำใสในทุกความหมาย ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่รวมไปถึงจิตใจ ถึงความยั่วยวนของเธอจะเป็นอันตรายต่อใจผมมากแค่ไหน

        แต่ความท้าทายที่ไม่มีใครเคยให้ผมได้แบบนั้น มันทำให้ผมเฝ้าคิดถึงวกวนอยู่แต่เรื่องของเธออยู่แทบทั้งวัน

        ยัยเด็กร่านจอมป่วน…

        น้ำใสไม่ใช่เด็กฝึกงานธรรมดาในบริษัทของเรา เธอใช้ความเป็นเด็กเส้นการเป็นลูกเจ้าของบริษัท ทำให้เธอมาสายแทบทุกวัน บางวันมาพร้อมแว่นกันแดดและกลิ่นน้ำหอมที่เจือด้วยกลิ่นเหล้าด้วยซ้ำ

        แม้ว่าจะแต่งตัวเรียบร้อยอยู่ตลอดทุกครั้งที่มาทำงาน แต่ดูจากสภาพของเธอใครๆ ก็รู้ว่าตอนกลางคืนปาร์ตี้มาหนักแค่ไหน

        แต่พอเริ่มงาน น้ำใสกลับทำทุกอย่างได้ดีเกินคาด พรีเซนต์ลูกค้าได้กระชับ จัดตารางประชุมได้เป๊ะ

        เขียนเมลล์เป็นภาษาอังกฤษได้เหมือนผู้ช่วยมือโปร

        แม้จะมีเล็บเจลสีสวยที่ยาว แต่นิ้วของเธอพิมพ์เอกสารได้เร็วราวนักเขียนข่าว

        ทุกคนในบริษัทต่างพูดว่าน้ำใสอาจจะเอาแต่ใจและตื่นสายนิดหน่อย แต่เธอก็เก่งจริงๆ และเรียนรู้ได้เร็วมากๆ

        แต่พอเรื่องนี้ไปถึงพ่อของเธอ เจ้าของบริษัทผู้ไม่เคยปรามลูกสาวได้สำเร็จ เขาจึงตัดสินใจเด็ดขาดในการย้ายเธอจากแผนกปัจจุบันให้มาอยู่ข้างกายผม

        “ไทม์พี่ฝากน้ำใสหน่อย ให้ไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวนายแล้วกัน”

        “ไทม์เป็นคนเดียวที่ดุลูกสาวพี่ได้ และคงจะจัดการให้เธอทำงานแบบมีวินัยได้สักที”

        ผมอึ้งไปเมื่อได้รับคำสั่งคำฝากฝังจากหุ้นส่วนที่เป็นรุ่นพี่ที่ผมเคารพ จนรู้สึกผิดอยู่เสมอที่ไม่อาจห้ามความรู้สึกของตัวเองได้

        “พี่แน่ใจใช่ไหมครับ?”

        “แน่ใจมาก” พ่อเธอยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าลูกสาวที่ยืนหาวปากกว้าง ราวกับว่าพึ่งจะตื่น ทั้งๆ ที่ตอนนี้มันสิบโมงกว่าแล้ว

        “ถือว่าช่วยกันหน่อย น้ำใสดื้อเกินกว่าคนธรรมดาจะคุมอยู่”

        “หนูแค่ตื่นสายเอง แต่หนูก็ทำงานเสร็จหมดแล้วนะคะ”

        “ไม่ต้องเถียงเลย อยู่กับไทม์เนี่ยแหละ”

        “ฝากด้วยนะพี่ไปก่อน ใช้งานหนักๆ ได้เลยช่วยปราบเด็กดื้อให้เป็นผู้เป็นคนที”

        —————-

        วันแรกที่น้ำใสเข้าห้องทำงานของไทม์ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัว เธอสวมเสื้อเชิ้ตบางกว่าปกติ กระโปรงทรงสอบรัดสะโพก ทรงผมถักเปียด้านข้างอย่างจงใจให้ดูน่ารัก

        ชุดรวมๆ ก็ดูเรียบร้อยดี แต่ว่ามันเซ็กซี่สุดๆ ด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะกระโปรงที่รัดสะโพกอวบๆ นั่น

        เธอถือถ้วยกาแฟกับแฟ้มเอกสารเข้ามา แล้วปิดประตูเบาๆ พร้อมยิ้มแบบที่เขาไม่ค่อยชอบนัก…เพราะมันทำให้เขาหายใจติดขัดทุกครั้งที่มองมัน

        “อาไทม์ ยินดีด้วยนะคะ ที่อาไทม์มีผู้ช่วยเป็นหนูแล้ว” บอกพร้อมกับยิ้มหวานส่งให้เขา

        “น้ำใส…” เขาพูดช้าๆ เหนื่อยใจ “หนูไม่ควรมาอยู่ที่นี่”

        “แต่หนูมาแล้วนี่คะ อาจะไล่หนูเหรอ พ่อฝากหนูไว้กับอานะ ให้อาดูแลหนูไม่ใช่มาไล่หนู”

        ไทม์หลบสายตา ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่โต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง

        “ถ้าหนูจะทำงานที่นี่ หนูต้องทำงานจริงๆ เข้าใจมั้ย ไม่ใช่เอาเวลามาเล่นเกมมานอนหลับแบบที่ผ่านมา”

        “เข้าใจค่ะ จากนี้หนูจะตั้งใจทำงาน” น้ำใสเดินตามไปชิดแผ่นหลังเขา ใช้หน้าอกของเธอถูกไถ่กับแผ่นหลังแกร่งให้สัมผัสกับอกนุ่มๆ ของเธอ

        “แต่หนูชอบเกมที่เล่นกับอามากกว่าทำงานนะคะ มันท้าทายดี”

        เขาหันขวับไปมองเด็กดื้อแบบดุๆ ดวงตาเต็มไปด้วยแรงต้านทางอารมณ์ที่สั่นไหว

        “น้ำใส หนูไม่ควรพูดแบบนั้น…เราอยู่ในที่ทำงานนะ ถ้าใครมาได้ยินเข้าหนูจะเสียหาย”

        “แต่เราอยู่กันสองคน…ในห้องนี้ ประตูล็อกนะคะเพื่อว่าอาอยากจะรู้” น้ำใสเงยหน้าขึ้น ขยับตัวเข้าใกล้เขาจนปลายจมูกแทบแตะกัน เสียงพูดเธอเบาจนเหมือนกระซิบ

        “อาไทม์อยากจะจูบหนูไหมค่ะ หนูอยากจะจูบอาไทม์มากเลยตอนนี้”

        ร่างบางบดเบียดตัวเขาใกล้เขามากขึ้นไปอีก ยกแขนเรียวขึ้นคล้องคอของเขา เขย่งปลายเท้าขึ้นหมายที่จะจูบปากของเขา

        “หยุดเลยน้ำใส ที่นี่ไม่ได้ อาบอกแล้วไงเดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันไม่ดี”

        ไทม์ขยับตัวหนี กลืนน้ำลายแห่งความรู้สึกที่โดนน้ำใสปลุกตะบะของเบาๆ ลงคออย่างยากเย็น

        ———

        จากนั้นทุกวัน…น้ำใสเริ่มเดินเกมเต็มที่

        วันหนึ่งเธอแกล้งทำปากกาของเขาหล่นลงพื้น แล้วก้มเก็บอย่างตั้งใจเผยรอยผ่าหลังกระโปรงโชว์ต้นขาขาวๆ อวบๆ ให้เขาดู

        อีกวันเธอแอบถ่ายภาพตัวเองนั่งบนเก้าอี้ทำงานของไทม์ เท้าขึ้นพาดโต๊ะ มองกล้องด้วยสายตายั่วเย้า แล้วส่งเข้าข้อความหาเขาว่า

        ขออนุญาตใช้ที่นั่งอา 5 นาทีค่ะ ที่นั่งของอาไทม์มันนุ่มเด้งน่าขย่มดีจัง

        ทุกๆ ข้อความยั่วยวนที่เธอส่งมา เขาพยายามไม่เปิดดู แต่ก็อดไม่ได้เปิดดูทุกครั้ง

        แต่เขายังไม่ตอบสนองต่อการยั่วยวนของเธออีกครั้งง่ายๆ แบบคราวก่อน เขาพยายามต่อต้านสุดแรงที่จะไม่พลาดท่าหลงกลเด็กดื้อแบบเธอง่ายๆ อีก

        จนคืนวันศุกร์สิ้นเดือนที่พนักงานที่คนอื่นเลิกงานตรงเวลาและรีบกลับบ้านกันทุกคน ยกเว้นเขาที่พึ่งกลับมาจากพบลูกค้าข้างนอก

        พอหยิบมือถือขึ้นมาก็เจอภาพในมือถือที่เธอส่งมาให้ไม่กี่นาทีก่อน

        เป็นภาพที่เธอถ่ายในห้องทำงานเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอถอดเสื้อเชิ้ตออกวางไว้อยู่บนโต๊ะ

        เหลือเพียงบราแสนบาง กระโปรงสีเข้มยังอยู่ แต่แหวกเล็กน้อยตรงต้นขา

        ปากกาที่เขาใช้ประจำเสียบคาอยู่ระหว่างอกอวบๆ นุ่มๆ ของเธอ มืออีกข้างใช้บีบเคล้นหน้าอกของตัวเองอย่างเซ็กซี่สุดๆ เลยในรูป

        ส่วนอีกรูปถ่ายไม่ได้เห็นหน้ายั่วๆ ของน้ำใส เพราะภาพมันโฟกัสแค่ใต้กระโปรงมองเห็นกางเกงในตัวจิ๋วสุดเซ็กซี่ที่เธอใส่อยู่และมือเรียวของเธอ

        ปากกาแท่งเดิมของเขาวางทาบอยู่บนกางเกงในลูกไม้สีดำบางๆ ที่สามารถมองทะลุเห็นเนินเนื้ออวบๆ สีสวยของเธอได้เกือบเต็มตา

        และใต้ภาพ มีแค่ข้อความเดียวสั้นๆ ว่า

        อาไทม์ว่าค่าปิดปากคราวนี้…แพงพอรึยังคะ?

        เขากำมือถือไว้แน่น หัวใจเต้นแรงจนน่ากลัวเฝ้ามองหาเจ้าเด็กดื้อน้ำใส ว่าตอนนี้เธอไปหลบ ไปแอบอยู่ตรงไหนหลังจากที่ถ่ายรูปบ้าๆ นี่ส่งมาให้เขา

        เขาต้องทำอะไรสักอย่างก่อนจะไม่สามารถควบคุมอะไรได้อีกเลย

        แต่คำถามคือ…

        เขาอยาก ควบคุมยัยเด็กดื้อแสนซนคนนี้ จริงๆ หรือเปล่า?

        หรือจริงๆ แล้วเขาแค่กำลังรอวันที่จะพ่ายแพ้เด็กร่านขี้ยั่วแบบเธออย่างเต็มใจอยู่ลึกๆ กันแน่