ลมเย็นๆใน่เที่ยงคืนโกรกผ่านระหว่างขาเรียวยาว สิ่งเดียวที่ปกปิดเนื้อหนังมีเพียงรองเท้าส้นสูงเท่านั้น พะแพงไม่เคยรู้สึกกลัวขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกสะอึกสะอื้น ดวงตากลมโตเอ่นล้นไปด้วยน้ำตา เธอค่อยๆย่องออกมาจากที่ซ่อน ใบหน้าจ้องมองสะพานลอยโดดๆกลางถนนอันมืดสลัว
เด็กสาวภาวนาในใจว่าอย่าให้ลุงจรจัดเห็นโทรศัพท์กับกุญแจรถของเธอ รพะแพงค่อยๆก้าวเท้าขึ้นบันไดด้วยความเงียบงัน พอกลับมายืนอยู่จุดเดิมที่มีคราบน้ำสวาทพุ่งราดเป็ทางยาว โทรศัพท์และกุญแจรถก็หายไปแล้ว!
“ท…ทำยังไงดี ฉัน…ฉันจะทำยังไงดี”
พะแพงเริ่มร้องไห้ เธอวิตกกังวลคล้ายคนเสียสติ ร่างเปลือยเปล่ากวาดสายตามองไปรอบๆ มีเพียงความมืดมิดเท่านั้นที่ปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเธอเอาไว้ แต่หลังจากที่พระอาทิตย์ขึ้นฉายบนท้องฟ้า ทุกคนจะได้รู้ว่าคุณหนูพะแพงผู้สูงศักดิ์แท้จริงก็แค่ยัยเด็กร่านโรคจิตชอบโชว์ดีๆนั่นแหละ!
“คุณพ่อคุณแม่ต้องฆ่าฉันตายแน่ๆ ฮืออ ฉัน…ฉันจะอธิบายเื่นี้ยังไง”
พะแพงเดินลงมาจากสะพานลอยด้วยความกลัว สมองมืดแปดด้าน ตาลุงคนนั้นคงจะขโมยโทรศัพท์ของเธอเอาไปขายเพื่อประทังชีวิต หากร้านโทรศัพท์สามารถไขรหัสผ่านเข้าไปได้ ความลับอันดำมืดในอัลบั้มรูปคงถูกเปิดเผยบนโลกออนไลน์เป็แน่
เด็กสาวเดินตัวสั่นกลับมายังบริเวณจอดรถของตัวเอง เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนค่อยๆย่องตามมาด้วยความเงียบงัน
“ที่แท้ก็มาจอดรถหลบกูอยู่แถวนี้นี่เอง”
“…..!!!”
เสียงทุ้มต่ำเ้าเล่ห์ทำคุณหนูผวาเฮือก เมื่อหันไปมอง พะแพงก็เห็นไอ้คนไร้บ้านร่างมอมแมมเดินฝ่าผืนป่าเข้ามา แม้จะไร้การศึกษา แต่สมองที่มีแต่ขี้เลื้อยยังคงคิดแผ่นล่อซื้อเพื่อหาที่ซ่อนตลอดสามเดือนของคุณหนูได้ ลุงจรจัดรู้ว่าเด็กสาวโรคจิตจะกลับมา มันซ่อนตัวรอเธอมาหาโทรศัพท์ จากนั้นก็ค่อยๆย่องตามช้าๆเพื่อให้รู้ว่าเด็กสาวหลบซ่อนตัวที่ไหน สถานที่ที่เธอหนีหายไปแท้จริงแล้วคือซอยหลังป่าแคบๆนี่เอง!
“ยั่วกูมาตั้งนาน คราวนี้มึงจะหนีกูไปไหนพ้น” ในมือสกปรกมีแสงโทรศัพท์ส่องสว่าง ส่วนมืออีกข้างก็ถือกุญแจรถหรู
“ค…คุณลุง”
ไอ้คล้าวเป็ชายไร้บ้านวัย 50 ปี หน้าตาโฉดชั่วอัปลักษณ์ ผิวกายดำคล้ำหม่นหมองราวกับไม่เคยแตะต้องสบู่ เส้นผมสีขาวแซมดำเหนียวกรังมันเยิ้มไม่เคยผ่านการสระ เสื้อผ้ามอมแมมตามสถานภาพ กลิ่นเหม็นสาปคอยเกาะติดตามตัวเหมือนิญญาอาฆาต เหงื่อไคลที่ไหลออกมาจากการวิ่งไล่จับคุณหนูยิ่งทำให้เนื้อตัวของมันเหม็นมากกว่าเดิมหลายเท่า กลิ่นเหล้าหึ่งๆจากลมหายใจยังหอมกว่าเสื้อผ้า
ไอ้คล้าวเจอคุณหนูเมื่อสามเดือนก่อน มันเป็ชายเร่ร่อนชอบหาของเก่าไปขายเวลาดึกดื่น เสียงครวญครางของผู้หญิงปลุกสัญญาณสัตว์ตัวผู้ให้เดินตามหา เมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าขาวสะอาดถ่างขาช่วยตัวเองบนสะพานลอย ชายไร้บ้านหื่นกามก็วิ่งเข้าใส่ทันที แต่ไอ้แก่คนนี้ก็ไม่ไวพอที่จะกระโจนจับเด็กสาวเอาไว้ได้ มันเฝ้ารอคุณหนูทุกวัน หลังจากนั้นกิจกรรมการวิ่งไล่จับบนสะพานลอยกลางดึกก็ยาวนานมาสามเดือนเต็ม
แต่ครั้งนี้เกมวิ่งไล่จับกำลังจะจบลง และคุณหนูต้องคลานมาให้ลุงจรจัดจับเนื้อต้องตัวด้วยตัวของเธอเอง!
“คุณลุง หนู…หนูขอ…โทรศัพท์กับกุญแจรถ…ค…คืนได้มั้ยคะ”
พะแพงพูดเสียงสั่น มือข้างหนึ่งปิดหน้าอกตัวเองไว้ ส่วนมืออีกข้างก็กุมเนินสวาทใต้สะดือมิดชิด
“แหกขาล้วงรูยั่วกูมาตั้งหลายเดือน นึกจะมาอายเอาตอนนี้หรอ”
“คุณลุงคะ หนู…หนูแค่เล่น…ส…สนุกเท่านั้น”
“หึหึ งั้นก็ให้กูเล่นสนุกด้วยสิ”
ไอ้คล้าวเดินเข้ามา เด็กสาวถอยหลังปราดจนบั้นท้ายชนกับประตูรถหรู คุณหนูพะแพงไม่กล้าวิ่งหนี เพราะเธอไม่รู้จักสถานที่นี้ดีนอกเหนือจากสะพานลอยและมุมมืดจอดรถ เมื่อลุงจรจัดมายืนอยู่ตรงหน้า กลิ่นสาปเหงื่อและกลิ่นตัวเหม็นเขียวของมันก็คาวคลุ้งเข้าจมูกเด็กสาว
แสงมืดสลัวไม่อาจปกปิดใบหน้าอักลัษณ์อันหื่นกามของมันได้เลย ผิวดำแห้งกร้านเหี่ยวย่นั้แ่หัวจรดตีน ั์ตาโรคจิตฉายเด่นเปล่งประกายใต้แสงจันทร์ จมูกบานโตเหมือนแขกดำ ริมฝีปากหนาใหญ่แลบลิ้นเหม็นๆออกมาเลียจนมันวาว หนวดเครารุงรังซกมกน่ารังเกียจ ลมหายใจอุ่นๆเหม็นหึ่งผสมกลิ่นเหล้าราคาถูก
พะแพงพึ่งได้เห็นใบหน้าและรูปร่างของไอ้ลุงคนนี้ชัดๆ หน้าตาและน้ำเสียงของมันไม่ได้ทำให้เธอตื่นเต้นเหมือนเดิมอีกแล้ว!
“ย…อยากได้เงินใช่มั้ยคะ หนู…หนูมีเงินเยอะเลย ถ้าคุณลุงให้กุญแจหนูเปิดรถ หนูยกให้ทั้งกระเป๋าเลย”
“ตอนนี้เงินมันไม่มีค่าสำหรับกูแล้ว”
“ค…คุณลุง ต…้าอะไรคะ”
“กูวิ่งไล่จับมึงมาหลายเดือน มึงไม่รู้อีกหรอว่ากู้าอะไร”
“…อึก” เด็กสาวกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอด้วยความกลัว
“ถ้าอยากขับรถกลับบ้าน ก็อ้าขาให้กูล้วงรูซะดีๆ หรือบางที…มึงอยากให้กูใช้กำลังกันนะ ร้องว่าอยากโดนกูข่มขืนตลอดเลยไม่ใช่หรอ”
“….”
สิ้นประโยคต่อรอง สมองของพะแพงก็ว่างเปล่า หูของเธออื้ออึง หัวใจเต้นระรัวจนเหงื่อโชกผิวขาวละมุน นั่นไม่ใช่ข้อเสนอ มันคือข้อบังคับที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ด้วยซ้ำ หากเธอไม่ยอมทำตามทุกคนก็จะได้เห็นความร่านที่เธอซ่อนไว้ภายใต้กิริยามารยาทมาดผู้ดี
แม้จะเกลียดสิ่งที่พ่อแม่ยัดเยียดให้ แต่พะแพงก็ยังไม่พร้อมที่จะให้มันพังทลายในตอนนี้ ถึงคุณหนูจะมีรสนิยมชอบโชว์ในพื้นที่สาธารณะ แต่รูสวาทของเธอก็มีเพียงนิ้วมือและดิลโด้ในลิ้นชักข้างหัวเตียงเท่านั้นที่ผ่านเข้ามาในช่องคลอด ไม่เคยมีชายใดได้ลิ้มลองรูสวาทจีบงามโพรงนี้มาก่อน และคุณหนูก็ไม่เคยคาดฝันว่าชายที่จะเจิมครั้งแรกของเธอนั้นจะเป็ลุงแก่คราวพ่อที่มีสถานะเป็คนไร้บ้านต่ำต้อย!
ความคิดทุกอย่างตีกันในสมอง หากต้องเลือกระหว่างสังคมร่ำรวยกับความอัปยศตลอดชีวิต คุณหนูขอเลือกสถานะชนชั้นของตัวเองเสียดีกว่า!
“ค…แค่ครั้งเดียว ช…ใช่มั้ยคะ”
“หึหึ แค่ครั้งเดียว”
“ส…สัญญานะคะ ว่าถ้าทุกอย่างจบแล้ว หนู…จะได้โทรศัพท์กับกุญแจรถคืน”
“ถึงกูจะเป็คนไร้บ้าน แต่ก็ไม่เคยผิดสัญญาใคร”
“ถ้าอย่างนั้น…ต…ตกลงค่ะ”
ใบหน้าอัปลักษณ์ยิ้มหื่นกาม มีหรือที่คนไร้บ้านตัณหากลับอย่างมันจะยอมตอกรูสวาทสาวสวยประดุจฟ้าประทานเพียงครั้งเดียว!
2K
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
