รั่วซีตื่นขึ้นมาวันใหม่ด้วยความเหนื่อยล้าหญิงสาวปวดเมื่อยไปทั้งกาย แต่นางก็ยังฝืนมานั่งไกว้ชิงช้าเล่น ในสวนหลังหออ้ายซ่าง
ที่นี่เป็สถานที่ที่นางชอบมานั่งพักผ่อนเป็ที่ที่นางได้ปลดปล่อยจิตใจให้เหม่อลอยไปกับสายลม
มิต้องคิดสิ่งใดไม่ต้องพูดคุยกับผู้ใด
"เ้าเป็อย่างไรบ้าง"
รั่วซีได้สติหันมามองตามเสียงที่เอ่ยถาม เป็เสียงแม่บุญธรรมของนางเอง หรือเ้าของหอนางโลมอ้ายซ่างรุ่นที่สาม หรูมู่หลัน หญิงสาววัยสี่สิบตอนกลาง ทว่ารูปร่างหน้าตายังเหมือนอายุไม่เกินสามสิบปีเท่านั้น
นางเป็ผู้ควบคุมหออ้ายซ่างที่ใหญ่โตนี้เพียงผู้เดียว
"ก็ดีเ้าค่ะ แขกทั้งสองช่างไม่ถนอมสตรีดี"
"อย่ามาทำพูดจาประชดข้า ข้ายืนฟังเ้าหน้าประตูก็ฟังเสียงมีความสุขดี" เมื่อไหร่บุตรสาวบุญธรรมคนนี้ จะพูดจาว่าง่ายกับนางบ้าง
ยิ่งเติบใหญ่ยิ่งดูเหินห่างกับคนเป็แม่อย่างนางนัก
"ลูกก็ถึงบอกว่าดีอย่างไงเ้าคะ"
"เอาละ ๆ ข้ามิอยากต่อปากกับเ้าให้มากความวันนี้ก็พักเหนื่อยไปก่อนยังไม่ต้องรับแขก" มู่หลันเลี้ยงดูรั่วซีั้แ่เก็บนางมาได้ไม่กี่ขวบนางรักเหมือนบุตรสาวแท้ ๆ จริง ๆ
ตอนยังเล็กรั่วซีเป็เด็กน้อยที่น่ารักคอยเรียกหาแต่แม่บุญธรรมอย่างนางตลอดเวลา ทว่าพอเด็กน้อยเริ่มเติบโตขึ้นเรียนรู้อะไรได้มากขึ้น รู้ว่านางต้องได้มาเป็หญิงคณิกาต้องมารับ่ต่อหอนางโลมนี้ต่อ
เด็กสาวก็ตีตัวออกห่างจากแม่บุญธรรมอย่างตนจนกลายเป็น้อยครั้งที่จะพูดคุยกัน ต้องใช้รั่วเฉินเป็สื่อกลางทุกครั้งไป
รั่วซีได้ยินที่แม่บุญธรรมบอกนางทุกคำแต่หญิงสาวเลือกที่จะเงียบและนั่งเหม่อลอยบนชิงช้าต่อ โดยไม่สนแม่บุญธรรมนางอีก
"ให้พักก็คือพัก กับรั่วเฉินก็มิได้"มู่หลันบอกบุตรสาวบุญธรรมทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินจากไป
ตับ ตับ ตับ ตับตับ
"อ๊าา อ๊าาา พี่ชาย แรง ๆ อีกเ้าค่ะ อะ อร๊างงง"
"ซี๊ดดด เรามาเสร็จพร้อมกันเถอะ อะ อ้าาา ซีเอ๋อร์ อู้ววว"
สองพี่น้องกระตุกเสร็จสมปลดปล่อยน้ำกามไหลเยิ้มเต็มที่ผ้าปูที่นอนที่สาวใช้เพิ่งเปลี่ยนให้ใหม่
รั่วเฉินมองน้องสาวที่นอนเหนื่อยหอบอยู่ข้างกายวันนี้แม่บุญธรรมให้นางหยุดพัก แต่เป็เขาเองที่ร้องขอนางถึงได้ปลดปล่อยเพียงน้ำเดียวก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว
"ซีเอ๋อร์ คืนนี้เ้าจะทำสิ่งใด นอนเล่นอยู่แค่ในห้องพักหรือ"
"ไม่เ้าค่ะ น้องจะเดินดูหออ้ายซ่างให้สมกับเป็ผู้สืบทอดเสียหน่อย"ก่อนหน้าที่นางจะได้รับแขกนอกจากเล่นดนตรีบนเวที นางก็ไม่เคยได้เดินทั่วหออ้ายซ่วงยามค่ำคืนเลยถูกสั่งแต่ให้เก็บตัวอยู่ภายในห้อง
ครั้งนี้จึงเป็ครั้งแรกที่นางจะได้เดินสำรวจหออ้ายซ่าง
"ได้ พี่จะเดินเป็เพื่อนเ้า"
รั่วซีปล่อยให้พี่ชายเป็คนแต่งกายให้นางั้แ่ผูกผ้าสามเหลี่ยมพื้นน้อยจนถึงสวมเสื้อคลุมตัวนอกสุดกว่าทั้งสองจะเดินออกมาจากห้องพัก หออ้ายซ่างก็มีแขกเข้ามาใช้บริการจนเต็มพื้นที่
รั่วเฉินให้น้องสาวเดินนำหน้าส่วนตนเดินเป็ผู้ติดตามที่ดีนางอยากเดินสำรวจตรงไหนก็มิขัดนางโลมทุกคนเมื่อเห็นสองพี่น้องเดินผ่านก็ย่อคำนับให้อย่างนอบน้อม
"แม่นางรั่วซี คืนนี้เ้ามิได้รับแขกหรือข้าคิดว่าจะมาหาเ้าเสียหน่อย" ชายอ้วนที่มาใช้บริการหออ้ายซ่างเป็ประจำเอ่ยถามรั่วซีที่เดินผ่านทั้ง ๆที่มืออวบยังกำคาอยู่หน้าอกของนางโลมที่ยืนอยู่คู่กัน
"เรียนคุณชาย ขออภัยด้วยเ้าค่ะ วันนี้ซีเอ๋อร์งดรับแขกทำเพียงเดินคอยต้อนรับแขกทุกท่านเ้าค่ะ"
"เสียดายยิ่งนัก" ชายอ้วนทำหน้าเสียดายแต่มือกลับทำท่าจะมาจับที่ใบหน้ารั่วซี
"ขออภัยคุณชายด้วยขอรับ" รั่วเฉินรีบขว้างไม่ให้มืออวบนั้นจับโดนใบหน้าน้องสาวตนได้เขาเอ่ยขออภัยพร้อมเดินจับจูงร่างบางออกไป
ทั่วทุกชั้นที่รั่วซีเดินผ่านเหตุการณ์จะวนซ้ำอยู่เช่นนี้ จนรั่วเฉินอยากให้น้องสาวกลับห้องพัก แต่นางก็ยังดื้อรั้นที่จะเดินต่อไป
'อะอ้าา คุณชายแรง ๆ เลยเ้าค่ะ ซี๊ดดด'
'อร๊างงงงเสียวรูสุด ๆ อะ อ่าาา'
'โอ้วววข้าจะเสร็จแล้ว อะ อ้าาาา'
รั่วซีเดินผ่านห้องกลางชั้นสองมองภาพเสพสังวาสอย่างนิ่งเฉย แขกบ้างคนก็อยากจะนำเสนอลีลาตนเองว่าดีเพียงใดมิยอมทำกิจแต่ในห้องพัก
หญิงสาวเดินจนทั่วจนถึงชั้นล่างสุดมองสำรวจจนทั่วทุกชั้น มองเห็นผู้คนมากหน้าหลายตามากมายที่เข้ามาใช้บริการ
นางต้องรับ่ต่อหอนางโลมแห่งนี้
นางต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป
หญิงสาวยืนคิดแล้วทำได้เพียงนึกขบขันอยู่ภายใน
ช่างเป็เื่ที่น่าตลกสิ้นดี
ถ้าหากนางย้อนเวลากลับไปได้
วันนั้น นางจะไม่ยอมเอื้อมมือไปจับสตรีคนนั้น....
จะยอมนอนตายอยู่บนท้องถนนโดยไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ใดอีกเลย
116
