นับั้แ่กู้อี๋นั่วหายตัวไปหานเฟยหลงก็ใช้ชีวิตอย่างคนไร้หัวใจและจิติญญา แม้กระทั่งรอยยิ้มก็ไม่เคยปรากฏให้ผู้ใดเห็นอีกเลย จะมีแต่สายตาเ็าใบหน้าที่ไร้อารมณ์
ทุกครั้งที่องค์ชายหานเฟยหลงดื่มสุราก็มักจะอาละวาด ทำลายข้าวของปากก็พร่ำบ่นเรียกหากู้อี๋นั่ว ทำให้บ่าวรับใช้ตำหนักเล่อเหลียงทุกคนมีอาการอกสั่นขวัญแขวน
คืนนี้ก็เช่นกันองค์ชายหานเฟยหลงนั่งดื่มสุรา อยู่ที่ศาลาหลังตำหนักเล่อเหลียง พอเมาได้ที่ก็เริ่มระบายความรู้สึกออกมาอย่างไม่อาย
"นั่วนั่ว...เ้าอยู่ไหน? "
"ลืมที่เคยสัญญากับข้าไว้แล้วรึ! ขอแค่ข้าอยู่ที่ไหนเ้าก็จะอยู่ที่นั่น"
"ทำไมเวลานี้เ้าถึงไม่อยู่ข้างกายข้า...นั่วนั่วกลับมาหาข้าได้ไหม...ข้าคิดถึงเ้า"
ทุกครั้งที่เป็เช่นนี้ก็จะมีเพียงองครักษ์หนุ่มอย่างอี้หลุนที่อยู่ด้วยเกือบจะตลอดเวลา แรกๆ ก็รู้สึกไม่คุ้นชินถึงขั้นเป็กังวลกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า เมื่อยิ่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเข้าสู่ปีที่ห้า อี้หลุนก็ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้วด้วยเข้าใจหัวอกของผู้ที่สูญเสียคนรัก
มีแต่ยืนนิ่งและฟังองค์ชายหานเฟยหลงระบายความทุกข์ออกมาเช่นนี้ทุกค่ำคืน แล้วจากนั้นก็จะพากลับไปที่ห้องเป็เช่นนี้เสมอมาั้แ่พระชายากู้อี๋นั่วหายตัวไป
ไป่อันกับเจียเจียถึงแม้พวกนางจะเคยเป็คนของพระนางหวงโฮ่วก็ตาม แต่ก็ยังคงอาศัยอยู่ที่ตำหนักเล่อเหลียงเฝ้ารอการกลับมาของกู้อี๋นั่วอย่างมีความหวัง ไม่ต่างไปจากองค์ชายหานเฟยหลงเลย
ทุกครั้งที่องค์ชายหานเฟยหลงเมามายพวกนางทั้งสองก็จะรู้สึกใจคอไม่ดี จนไม่อยากเข้าใกล้ แต่เพราะหน้าที่จำใจต้องเข้าไปรับใช้
อี้หลุนรอสองนางกำนัล มารับใช้องค์ชายอยู่นานแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นสักที จนอดทนรอไม่ไหวต้องออกไปตาม พบว่าทั้งสองยืนทำหน้าตาซีดเซียวอยู่ที่หน้าประตูห้อง
ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าทำไมนางกำนัลทั้งสองถึงไม่ยอมเข้าไป แต่ถึงจะทราบเหตุผลว่าอะไร แต่เพราะนางกำนัลทั้งสองเป็คนสนิทของพระชายากู้อี๋นั่ว เขาจึงไว้วางใจให้เข้ามาดูแลองค์ชายหานเฟยหลงในเวลานี้ได้
หากเป็นางกำนัลคนอื่นเขาก็คงจะไม่ไว้ใจเท่าไร เพราะกลัวว่าจะมีคนร้ายแฝงตัวเข้ามาลอบทำร้ายองค์ชายหานเฟยหลงในเวลาที่ไม่ได้สติเช่นนี้
"ไป่อัน เจียเจีย จะยืนอยู่หน้าห้องอีกนานไหม ทำไมไม่รีบเข้าไปดูแลองค์ชาย"
"พ...พวกข้า ไม่อยากเข้าไป เ้าช่วยดูแลองค์ชายไปก่อนได้ไหม"
"เข้าไปเถอะองค์ชายบรรทมแล้ว พวกเ้าสบายใจได้"
เมื่อรู้ว่าองค์ชายหานเฟยหลงหลับไปแล้ว ก็รู้สึกโล่งใจ จึงยอมเดินเข้าไปในห้อง ช่วยกันเช็ดเนื้อเช็ดตัว ดูแลเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เรียบร้อยก็รีบออกไปทันที ออกจากห้องมาได้แค่เพียงไม่กี่ก้าว นางกำนัลทั้งสองก็เริ่มพูดคุย
"ไป๋อัน เมื่อไหร่จะได้ข่าวของพระชายาสักที"
"เื่นี้ข้าก็มิอาจจะรู้ได้"
"เวลานี้ข้าคิดถึงพระชายามาก หากพระชายาอยู่องค์ชายก็คงจะไม่เช่นนี้เป็"
เจียเจียถอนหายใจเฮือกใหญ่ นานวันทั้งสองก็ยิ่งไม่อยากอยู่ที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่อยากจะเข้าใกล้องค์ชายหายเฟยหลงด้วย ทุกครั้งที่พวกนางเข้าไปรับใช้ หานเฟยหลงมักจะมีโทสะง่ายทำอะไรนิดหน่อย เป็อันต้องถูกต่อว่าหรือไม่ก็ถูกลงโทษ
ไป๋อันได้แต่นิ่งเงียบไม่ได้พูด ด้วยความรู้สึกที่ไม่แตกต่างไปจากเจียเจีย เคยออกปากขออนุญาตกลับไปอยู่กับพระนางหวงโฮ่วแล้วครั้งหนึ่ง แต่องค์ชายหานเฟยหลงไม่อนุญาตให้ไป
ด้วยเหตุผลว่าเป็คนรับใช้ที่สนิทกับกู้อี๋นั่วมากที่สุด หากวันหนึ่งวันใดพบตัวหญิงสาวแล้วพากลับมา นางกำนัลทั้งสองก็ต้องเป็คนดูแลกู้อี๋นั่วเหมือนเดิมจึงต้องทนอยู่ที่นี่
นางกำนัลทั้งสองเดินกลับถึงห้อง ก่อนที่จะเข้านอน จู่ๆ เจียเจียก็คิดอะไรขึ้นมาได้บางอย่างจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
"เอาอย่างนี้ดีไหมพรุ่งนี้เราไปหาองค์ชายหยวนเยว่กัน"
"อืม"ไป๋อันตอบตกลงในทันที
3K
