บทที่ 1: การเดินทางอันไม่คาดคิด
อลิซนั่งอยู่ที่มุมห้องของสถานสงเคราะห์ มองออกไปที่หน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝนตกพรำๆความเงียบงันในห้องนั้นยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีกชีวิตของเธอไม่มีอะไรน่าสนใจ ไม่มีใครมาใส่ใจ ไม่เคยมีใครพูดคำว่า "รัก" หรือ "ห่วงใย" ให้เธอฟัง ความรู้สึกที่เหมือนเป็เพียงเงาของคนอื่น ทำให้เธอเริ่มสงสัยว่าโลกนี้จะให้คุณค่ากับเด็กกำพร้าอย่างเธอได้อย่างไร
ทุกวันเธอต้องตื่นเช้าทำกิจวัตรที่เหมือนจะไม่มีวันจบสิ้นั้แ่การทำความสะอาดไปจนถึงการรับประทานอาหารที่จืดชืดและไร้รสชาติไม่มีอะไรที่จะทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาการมองเห็นเด็กคนอื่นๆที่มีครอบครัวรักและดูแลพวกเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ในโลกที่แสนเ็า
วันแล้ววันเล่าความเบื่อหน่ายเริ่มกัดกินหัวใจของเธอจนกระทั่งวันหนึ่งเธอตัดสินใจที่จะออกจากสถานสงเคราะห์ไปเดินเล่นในป่าใกล้ๆเพื่อเก็บเห็ดที่เธอจะนำกลับมาทำอาหารประทังชีวิตไม่ได้หวังอะไรมากไปกว่าการหลบหนีจากความเหงาและความรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า
เมื่ออลิซเดินเข้าไปในป่าเธอรู้สึกถึงความสดชื่นจากอากาศที่แตกต่างจากในเมืองลมที่พัดผ่านต้นไม้ทำให้ใบไม้กรอบแกรบอยู่ในเสียงที่นุ่มนวลแม้ในวันที่ฝนตกเธอก็รู้สึกว่ามันเป็ที่หลบภัยที่ทำให้เธอรู้สึกเป็อิสระจากโลกภายนอกที่ดูเหมือนจะไม่สนใจเธอ
เธอเดินไปเรื่อยๆผ่านต้นไม้ใหญ่ที่มีรากไม้ยาวเหยียดและใบไม้ที่ชื้นไปด้วยน้ำฝน จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดกับเห็ดสีม่วงแปลกตาที่ขึ้นอยู่ข้างทางมันดูเหมือนจะเป็เห็ดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนขณะที่เธอเริ่มย่อตัวลงเพื่อเก็บเห็ดนั้นเสียงบางอย่างก็ทำให้เธอสะดุดและหันไปมอง
เสียงที่ดังมาจากระหว่างต้นไม้ที่หนาทึบเหมือนเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินมาทางเธอแต่มันกลับแปลกประหลาดและผิดปกติอลิซรู้สึกได้ถึงความเย็นะเืที่เริ่มแผ่กระจายไปทั่วร่างกายขณะที่เสียงนั้นเริ่มดังขึ้นใกล้เข้ามาจนกระทั่งเธอเห็นเงาร่างบางๆกำลังเดินมาจากท่ามกลางหมอกควันที่เริ่มปกคลุมป่า
"ใครน่ะ?"
อลิซถามเสียงแ่
เงาร่างนั้นปรากฏตัวออกมาจากหมอกควันเธอเห็นเป็เด็กสาวคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนในโลกนี้ท่าทางของเธอสง่างามและลึกลับร่างของเธอเหมือนจะลอยอยู่เหนือพื้นดินเล็กน้อยสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเยือกเย็นแต่ดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้อลิซรู้สึกเหมือนเธอเคยพบกันมาก่อน
"ฉันชื่อไลลา"
เด็กสาวคนนั้นพูดขึ้นเสียงเบา แต่ก็มีพลังที่ทำให้อลิซรู้สึกถึงความสำคัญในคำพูดนั้น
"เธอกำลังตามหาสิ่งที่ไม่รู้จักใช่ไหม?"
อลิซ ยืนนิ่งไปสักพักก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆความรู้สึกแปลกๆเริ่มท่วมท้นในใจเธอ เธอไม่แน่ใจว่าอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกเช่นนั้นแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนว่าโลกนี้ยังมีบางสิ่งที่รอคอยให้เธอค้นพบ
"ไปด้วยกันไหม?"
ไลลา ถามด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น
"บางทีเราสามารถหาคำตอบร่วมกันได้"
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในป่าขณะที่ความมืดเริ่มปกคลุมรอบตัวพวกเขาไม่ได้รู้ว่าเส้นทางที่พวกเขากำลังเดินนั้นจะนำพาพวกเขาไปสู่โลกที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อนโลกที่เต็มไปด้วยเวทมนต์และสิ่งมีชีวิตที่น่ามหัศจรรย์...
อลิซ เดินตาม ไลลา ที่นำทางไปในป่าเธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งที่ดึงดูดใจเธอไปข้างหน้าความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนเหมือนว่าทุกก้าวที่เธอก้าวไปนั้นเป็การค้นพบบางสิ่งที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
ป่าทึบที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดค่อยๆ กลายเป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยความลึกลับ เสียงของฝีเท้าของพวกเขากังวานไปในอากาศที่หนาวเย็นและสดชื่นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านเหมือนจะล้อมรอบพวกเขาไปหมดแต่ท่ามกลางความเงียบสงบนี้กลับมีบางสิ่งที่ไม่ปกติอยู่เสมอ
“เธอเคยรู้สึกไหม... ว่าบางครั้งโลกนี้อาจจะไม่ได้เป็อย่างที่เราคิด?”
ไลลา หันมาถาม ขณะก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
อลิซ มองไปที่ ไลลา ใบหน้าของเธอมีแสงจากดวงดาวที่ส่องผ่านยอดไม้ทำให้ดูเหมือนเธอเป็ส่วนหนึ่งของป่าเองเธอไม่เคยเห็นใครที่มีท่าทางสงบและมั่นใจเช่นนี้มาก่อนทั้งที่สถานการณ์รอบตัวเต็มไปด้วยความลึกลับ
“ฉันไม่รู้... แต่ฉันรู้สึกว่ามีบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น”
อลิซ ตอบเสียงเบาความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้เริ่มท่วมท้นในใจเธอ
ขณะที่ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในป่าอากาศเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างแปลกประหลาด ลมที่พัดผ่านต้นไม้เริ่มหยุดนิ่งและเสียงธรรมชาติก็หายไปจนหมดสิ้นเสียงของฝีเท้าของพวกเขาก็เงียบลงเหมือนกับโลกนี้กำลังหายไปจากการรับรู้
“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง...” ไลลา พึมพำ
เพียงแค่คำพูดนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปก็ทำให้ อลิซ รู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนรอบตัวเธอในทันทีที่เธอหันไปมองรอบๆ เส้นขอบฟ้าที่เธอเคยเห็นกลับเริ่มเบลอเหมือนกับว่ามันหายไปจากการรับรู้ ทุกสิ่งที่เคยคุ้นเคยกลับกลายเป็ภาพที่ไม่สามารถจับต้องได้
และแล้ว พวกเขาก็เห็นมันประตูที่ปรากฏขึ้นกลางป่ามันส่องแสงแปลกประหลาดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนประตูนั้นดูเหมือนจะเป็การเชื่อมต่อระหว่างโลกสองโลกเส้นขอบของมันแวววาวเหมือนกับสายน้ำที่ไหลลึกลงไปในมิติที่ไม่สามารถเข้าใจได้
“อลิซ... ฉันคิดว่าเรากำลังจะได้พบกับอะไรบางอย่างที่เราไม่เคยคิดถึงมาก่อน” ไลลา เอ่ยเสียงแ่
อลิซ ยืนมองประตูนั้นด้วยความตื่นเต้นและสงสัยร่างของไลลายืนอยู่ข้างๆเธอทั้งสองไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้พวกเขารู้สึกถึงบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่รอคอยอยู่หลังประตูนี้
อลิซ หันไปมอง ไลลา ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น
“ไปกันเถอะ”
เธอพูดเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
ทั้งสองก้าวเข้าไปใกล้ประตูมิติที่ส่องแสงเจิดจ้าและในขณะนั้นเองโลกที่คุ้นเคยทั้งหมดก็เริ่มหายไปท่ามกลางแสงที่สว่างจ้า ทั้งสองหลุดพ้นจากโลกเดิมไปสู่สถานที่ใหม่ที่เต็มไปด้วยความมหัศจรรย์และลึกลับ... โลกที่ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อน
โลกแห่งเวทมนต์ที่รอคอยให้พวกเขาค้นพบ
เมื่อ อลิซ และ ไลลา ผ่านประตูมิติไป สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปทำให้พวกเขาตื่นตะลึงจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้โลกที่พวกเขากำลังยืนอยู่ตอนนี้ไม่เหมือนกับอะไรที่เคยเห็นมาก่อนทุกสิ่งรอบตัวพวกเขากำลังหมุนเวียนไปอย่างรวดเร็วท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยสีสันที่ไม่เคยมีในโลกของพวกเขาเมฆสีม่วงและน้ำเงินเคลื่อนที่ไปในทิศทางที่แปลกประหลาดดวงดาวที่ลอยอยู่ใกล้ๆ เหมือนจะหยิบจับได้
"นี่... เราอยู่ที่ไหนกัน?"
อลิซ ถามเสียงเบาขณะที่มือของเธอยังยืดออกไปข้างหน้าเพื่อััอากาศที่แปลกประหลาดรอบตัว
อลิซ หันมามองรอบๆเธอไม่สามารถหาคำตอบได้แต่รู้สึกถึงบางสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่เติบโตขึ้นในใจความรู้สึกที่เคยหายไปั้แ่เธอยังเป็เด็กกำพร้าตอนนี้กลับกลับมาอีกครั้งความรู้สึกว่าที่นี่คือที่ที่เธอควรจะอยู่
พื้นดินใต้เท้าของพวกเขามีสีที่แปลกประหลาดเหมือนกับคริสตัลที่เปล่งประกายจากภายในมีแสงสีฟ้าส่องจากพื้นดินขึ้นไปเหมือนกับมันมีชีวิตบางครั้งก็มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างแปลกๆวิ่งผ่านไปสัตว์ประหลาดที่มีปีกใหญ่และขนที่แวววาวเหมือนทองคำ
"มันดูเหมือน... โลกในฝันเลย" อลิซ พูดเสียงแ่ แต่ใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังขึ้นจากทิศทางหนึ่งเสียงของการเดินทางที่ดังใกล้เข้ามาเสียงนั้นเหมือนกับเสียงของอะไรบางอย่างที่กำลังบินผ่านไปใ
อากาศ ทันทีที่พวกเขาหันไปมองก็เห็นัไฟตัวใหญ่บินผ่านไปเหนือหัวพ่นไฟที่แวววาวในท้องฟ้า และทิ้งแสงสีส้มสดใสไว้เื้ั
"ั... มันเป็ัจริงๆ!"
ไลลา ะโด้วยความตื่นเต้น
อลิซ มองัที่บินผ่านไปมันเป็สิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในโลกของเธอัที่มีเกล็ดสีแดงสว่างและหางที่ยาวเกินกว่าจะจินตนาการได้พวกมันบินไปในท้องฟ้าอย่างอิสระปีกที่ยาวและแข็งแรงของมันทำให้ดูเหมือนว่าโลกนี้เต็มไปด้วยพลังที่ไม่สามารถควบคุมได้
"เราจะทำยังไงต่อไปดี?"
อลิซ ถามเสียงเบาขณะที่ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยความมหัศจรรย์
อลิซ หันไปมอง ไลลา และในตอนนั้นเอง พวกเขาก็เห็นทางเดินที่นำไปสู่ปราสาทใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปท่ามกลางป่าที่เต็มไปด้วยแสงสีทองและความลึกลับปราสาทนั้นมีลักษณะเหมือนกับปราสาทในเทพนิยายมีหอคอยสูงตระหง่านและกำแพงที่ดูเหมือนจะมีชีวิต
"เราต้องไปที่นั่นสินะ?"
ไลลา ถาม
อลิซ พยักหน้าอย่างมั่นใจ
"ที่นั่นอาจจะมีคำตอบที่เรา้า"
ทั้งสองก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล แม้จะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปแต่ความรู้สึกที่พวกเขามีตอนนี้คือการค้นพบสิ่งใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนโลกนี้เต็มไปด้วยความมหัศจรรย์และความลึกลับที่รอให้พวกเขาค้นหา
ขณะที่พวกเขาก้าวเดินไปข้างหน้า ความรู้สึกของความตื่นเต้นและความกลัวเริ่มผสมผสานกันอย่างแปลกประหลาดแต่พวกเขาก็รู้ดีว่าไม่มีทางย้อนกลับไปได้โลกที่พวกเขาอยู่ตอนนี้คือโลกที่พวกเขาจะต้องเรียนรู้และค้นหาความหมายใหม่ๆ ของชีวิต
และในที่สุด พวกเขาก็พบกับสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงโรงเรียนแห่งเวทมนต์ที่ชื่อว่า "เซเรเนีย" ที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางูเาสูงและป่าลึกโลกใหม่ที่พวกเขากำลังจะเริ่มต้นการผจญภัยในนั้น
อลิซ และ ไลลา ยืนอยู่ท่ามกลางป่าอันลึกลับร่างกายของพวกเขาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นขณะที่สายตาของทั้งสองจับจ้องไปที่สิ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าโรงเรียนเวทมนต์ที่ดูเหมือนจะลอยอยู่ท่ามกลางูเาสูงและป่าลึกสถานที่ที่เต็มไปด้วยความลึกลับและความมหัศจรรย์
“โรงเรียนเซเรเนีย” ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นจากหินแกร่งที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวมันตั้งอยู่บนเนินเขาที่สูงลิบเหนือป่าท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆสีทองและสีม่วงที่หมุนวนไปมาเสียงของัไฟที่บินผ่านไปยังท้องฟ้ากลับมาอีกครั้งคราวนี้มันบินต่ำจนเกือบจะัักับยอดหอคอยที่สูงตระหง่านของโรงเรียน
"มัน... มันดูเหมือนกับในฝันเลย"
อลิซ พูดเสียงเบาดวงตาของเธอเปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้น
อลิซ ยืนมองไปที่โรงเรียนอย่างไม่อยากเชื่อสายตาแม้จะมีความรู้สึกหวาดกลัวแอบแฝงอยู่ในใจแต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างในใจของเธอที่บอกว่าที่นี่คือที่ที่เธอควรจะอยู่ที่ที่เธอจะได้ค้นหาคำตอบที่เธอไม่เคยรู้
ขณะที่พวกเขาก้าวเดินเข้าไปใกล้โรงเรียนพวกเขาก็พบกับประตูใหญ่ที่ทำจากไม้โบราณและปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์สีทองเมื่อประตูเปิดออกทั้งสองก็พบกับอาจารย์ผู้ดูแลโรงเรียนที่ยืนรออยู่
"ยินดีต้อนรับสู่ เซเรเนีย โรงเรียนแห่งเวทมนต์"
เสียงของชายสูงวัยดังขึ้นจากทางด้านหลังประตูใหญ่ที่เปิดออกทำให้แสงสีทองจากภายในโรงเรียนส่องออกมาเขาคือศาสตราจารย์มอแกนอาจารย์ผู้ดูแลนักเรียนใหม่ที่มาจากโลกภายนอก
อลิซ และ ไลลา มองไปที่ชายสูงวัยที่ยืนอยู่ตรงนั้นเขามีท่าทางสง่างามผมยาวสีเทาและตาสีเขียวที่แหลมคมเขาสวมชุดอาจารย์ที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์เวทมนต์ที่เปล่งประกาย
"ท่านคือ... อาจารย์มอแกนใช่ไหมคะ?"
ไลลา ถามเสียงเบา
"ใช่แล้ว"
ศาสตราจารย์มอแกนยิ้มบางๆ
"และเธอทั้งสองคือผู้ที่ถูกเลือกให้มาเรียนที่นี่"
อลิซ รู้สึกถึงความตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้นในใจ แต่ก็ไม่สามารถปิดบังความสงสัยได้
"แล้วเรา... เราคือใครกันคะ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?"
ศาสตราจารย์มอแกนยิ้มอีกครั้งก่อนที่จะกล่าว
"ทุกคนที่มาที่ เซเรเนีย มีเหตุผลของตัวเอง บางคนมาด้วยความบังเอิญบางคนมาด้วยความตั้งใจแต่ที่สำคัญที่สุดคือทุกคนที่มาที่นี่มีพลังเวทมนต์ที่รอการค้นพบ"
อลิซ รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดเ่าั้การมาที่โรงเรียนแห่งนี้อาจจะเป็การเริ่มต้นใหม่ของชีวิตที่เธอไม่เคยคาดคิด
"พวกคุณจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนต์ที่มีอยู่ในโลกนี้"
ศาสตราจารย์มอแกนกล่าว
"และที่สำคัญที่สุด คุณจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง"
อลิซ และ ไลลา มองหน้ากันพวกเขารู้สึกถึงความรู้สึกที่ไม่เคยรู้มาก่อนความรู้สึกว่าโลกนี้ยังมีบางสิ่งที่พวกเขายังไม่เข้าใจแต่ที่นี่อาจจะเป็ที่ที่พวกเขาจะค้นพบคำตอบนั้น
ศาสตราจารย์มอแกนพาพวกเขาเดินเข้าไปในโรงเรียนพวกเขาผ่านห้องเรียนที่เต็มไปด้วยหนังสือเวทมนต์เก่าแก่ผนังที่ส่องแสงระยิบระยับและสัตว์เวทมนต์ที่บินไปมาในอากาศโรงเรียนนี้ดูเหมือนจะมีชีวิตและพลังที่ไม่สามารถอธิบายได้
"โรงเรียนนี้ไม่ใช่แค่ที่เรียนเวทมนต์"
ศาสตราจารย์มอแกนกล่าว
"มันคือที่ที่เธอจะค้นพบความหมายของพลังที่เธอมีและมันคือที่ที่เธอจะเรียนรู้ว่าเธอจะใช้พลังนั้นอย่างไร"
อลิซ และ ไลลา มองไปที่ศาสตราจารย์มอแกนด้วยความสงสัยและความหวังพวกเขารู้ว่าการเดินทางของพวกเขาในโลกเวทมนต์เพิ่งเริ่มต้นขึ้นและที่นี่จะเป็จุดเริ่มต้นของการค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเองและพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวพวกเขา
"ยินดีต้อนรับสู่เซเรเนีย"
ศาสตราจารย์มอแกนพูดอีกครั้งพร้อมกับยิ้มที่เต็มไปด้วยความลึกลับ
อลิซ และ ไลลา ยืนอยู่ท่ามกลางความมหัศจรรย์ของโรงเรียนเซเรเนียพร้อมกับคำถามมากมายที่รอคำตอบจากการผจญภัยที่ไม่รู้จบในโลกเวทมนต์นี้
อลิซ และ ไลลา เดินตามศาสตราจารย์มอแกนไปตามทางเดินที่ยาวและมืดภายในโรงเรียนเซเรเนียทุกอย่างดูเหมือนจะเป็ไปตามลำดับที่ไม่เคยมีใครอธิบายได้ ห้องเรียนแต่ละห้องเต็มไปด้วยสัญลักษณ์เวทมนต์ที่เปล่งประกายและอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรและไม้หอมที่ใช้ในการฝึกฝนเวทมนต์
"ที่นี่คือหอคอยแห่งความลับ"
ศาสตราจารย์มอแกน กล่าวขณะยืนหยุดที่ประตูห้องที่ดูเก่าแก่และมีความลึกลับ ประตูที่ทำจากไม้โอ๊คสีเข้มมีสัญลักษณ์เวทมนต์จารึกอยู่บนผิวไม้
"ในห้องนี้เธอจะต้องผ่านการทดสอบเวทมนต์ที่สำคัญที่สุด"
ศาสตราจารย์มอแกนพูดต่อ
"มันจะพิสูจน์ว่าคุณมีพลังเวทมนต์แค่ไหน และจะช่วยให้เรารู้ว่าเวทมนต์ของเธอเหมาะสมกับวิชาไหน"
อลิซ รู้สึกหัวใจเต้นแรงความตื่นเต้นผสมกับความวิตกกังวลเต็มไปหมดเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองมีพลังเวทมนต์และตอนนี้เธอจะต้องเผชิญหน้ากับมัน
"เข้าไปเถอะ"
ศาสตราจารย์มอแกนยิ้มให้กำลังใจก่อนจะผลักประตูไม้โอ๊คเปิดออก
ห้องนี้มืดสลัวและเงียบสงบเพียงแค่เสียงลมหายใจของพวกเขาที่ดังก้องในห้องอลิซและไลลาต่างก็ยืนอยู่กลางห้องขณะที่ศาสตราจารย์มอแกนยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับคำพูดที่ดังขึ้นอย่างมั่นคง
"เริ่มต้นการทดสอบได้"
ทันทีที่คำสั่งนั้นออกมา อลิซ รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่เคลื่อนไหวในอากาศร่างกายของเธอรู้สึกเบาเหมือนลอยอยู่ในอากาศ เธอยืนนิ่งและพยายามตั้งสมาธิ
"ทำใจให้สงบและลองใช้พลังของเธอ"
ศาสตราจารย์มอแกนกล่าว
อลิซ หลับตาลงและหายใจลึกพยายามััถึงพลังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอ พลังที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนแต่พอเธอลองคิดถึงสิ่งที่้าแค่ทำให้สิ่งของข้างหน้าเธอเคลื่อนที่บางอย่างก็เกิดขึ้น
ทันใดนั้นเธอรู้สึกถึงการสั่นะเืในอากาศและสิ่งของในห้องเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆก่อนที่โต๊ะไม้ตัวหนึ่งจะลอยขึ้นจากพื้นและหมุนรอบตัวเธอ
"ว้าว!"
ไลลา ร้องออกมาอย่างตื่นเต้นขณะที่เธอมองไปที่โต๊ะที่ลอยอยู่
อลิซ ตื่นตระหนกและรีบยกมือออกจากโต๊ะนั้นทันทีโต๊ะตกลงสู่พื้นอย่างเบามือและหยุดนิ่ง เธอหันไปมองศาสตราจารย์มอแกนด้วยความใ
"เธอทำได้แล้ว"
ศาสตราจารย์มอแกนกล่าวอย่างสงบ
"พลังของเธอเป็พลังที่ไม่เหมือนใคร เธอมีความสามารถในการควบคุมวัตถุโดยไม่ต้องััมัน"
อลิซ ยังคงยืนอยู่ในห้องด้วยความใ แม้เธอจะไม่เข้าใจทั้งหมดแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงความเป็ไปได้ใหม่ๆ ในชีวิตของเธอ
"เธอสามารถควบคุมพลังนี้ได้"
ศาสตราจารย์มอแกนกล่าว
"แต่ต้องเรียนรู้วิธีการใช้มันอย่างมีสติและระมัดระวัง"
อลิซ หันไปมอง ไลลา ที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่นานหลังจากนั้น ไลลา ก็เริ่มทำการทดสอบของตัวเองเธอพยายามปล่อยพลังของตัวเองออกมา แต่มันยังไม่เกิดผลลัพธ์ที่ชัดเจน
"อย่ากังวล" ศาสตราจารย์มอแกนกล่าว
"ทุกคนมีความสามารถที่แตกต่างกันเธอจะได้เรียนรู้วิธีใช้พลังของตัวเองในเวลาที่เหมาะสม"
อลิซ รู้สึกถึงความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ การทดสอบนี้ไม่ได้เพียงแค่พิสูจน์ว่าเธอมีพลังเวทมนต์แต่ยังเป็การเปิดประตูสู่การค้นหาตัวตนและความหมายในชีวิตใหม่ที่เธอไม่เคยรู้จัก
"การผจญภัยของคุณในโลกเวทมนต์เพิ่งเริ่มต้น"
ศาสตราจารย์มอแกนกล่าวอย่างลึกลับ ก่อนที่เข
าจะพาพวกเขาออกจากห้องทดสอบ
อลิซ และ ไลลา มองไปที่กันและกัน พวกเขารู้ว่าโลกที่พวกเขากำลังจะค้นหามันเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์และความลึกลับ และการผจญภัยครั้งนี้จะเป็การเริ่มต้นใหม่ของชีวิตที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
33K
