ณ จวนเสนาบดีอ้วนชาง
“เรียนนายท่าน มีแม่นางท่านนึงอ้างว่าเป็บุตรสาวของท่านเ้าค่ะ” นางกำนัลกล่าว
“บุตรสาวข้างั้นหรือ ไปเชิญนางเข้ามา” ท่านเสนาฯ ทำท่านึก
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ลูกคิดถึงท่านพ่อจริงๆ นะคะ” ชิงชิงวิ่งเข้าไปกอดท่านกุนซืออย่างไม่เกรงใจใคร
“เ้าน่ะหรือเป็ลูกสาวข้า” ท่านเสนาฯ แสดงสีหน้าแปลกใจ
“โธ่ ท่านพ่อลืมลูกได้ยังไงคะ ท่านพ่อไปขอให้ท่านป้าเป็ผู้เลี้ยงข้าจนโตตอนนี้อายุได้ 19 ปีแล้ว ข้าก็เลยตัดสินใจตามหาท่าน นี่ไงคะ ป้ายหยกประจำตระกูล” ชิงชิงแสดงหลักฐาน
“เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าเชื่อเ้าแล้ว ชิงชิง พ่อขอโทษที่ไม่ได้ไปรับเ้า” ท่านเสนาฯ กล่าวเพราะตนมีงานยุ่งมาก
“งั้นท่านพ่อให้ข้าอยู่ด้วยนะคะ ในเมื่อท่านพ่อเป็ถึงท่านเสนาบดีแล้ว” ชิงชิงกล่าว
“ได้ แต่เ้าต้องเชื่อฟังข้ารู้มั้ย” ท่านเสนาฯ กล่าวย้ำ
“ค่ะ ท่านพ่อ” ชิงชิงรับคำไปเช่นนั้นเอง
******************************************
แต่คำพูดนั้นก็เหมือนฟังหูซ้ายแล้วทะลุออกหูขวา ชิงชิงหนีไปเที่ยวในเมืองหลวง จนทำให้ท่านกุนซือต้องปวดหัววันละหลายๆ รอบ วันนี้ก็เช่นกัน
ในตลาดมีเหตุไม่คาดฝัน มีชาวบ้านมุงดูศพผู้หญิงซึ่งไม่สามารถระบุรูปพรรณสัณฐานได้เลย เพราะทั้งๆ ที่เส้นผมของนางก็ดำเหมือนสาวๆ แต่ิัเหี่ยวแห้งเหมือนคนชรา แต่พอบอกเพศได้จากเสื้อผ้าที่แม่นางสวม เ้าหน้าที่เข้ามาตรวจศพ และพยายามกันผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป แต่ทว่ามีหรือชิงชิงจะยอมพลาด นางเข้ามาดูศพโดยไม่ขออนุญาตผู้ใด
“หยุดเดี๋ยวนี้ แม่นาง ห้ามเ้าแตะต้องศพแบบนั้น” หัวหน้ามือปราบกล่าว
“ข้าก็แค่จะช่วยชันสูตรศพช่วยไงล่ะ ข้าเป็บุตรสาวท่านเสนาบดีเลยนะ” ชิงชิงอวดตน
“ข้าไม่เชื่อเ้าหรอกแม่นาง เ้าแอบอ้างชื่อท่านเสนาบดี รู้มั้ยมีความผิดแค่ไหน ทหารจับตัวนางเดี๋ยวนี้” หัวหน้ามือปราบสั่งลูกน้อง
“เดี๋ยวสิ ข้าเป็บุตรสาวท่านเสนาฯ จริงๆ นะ” ชิงชิงพยายามยืนยัน
และแล้วชิงชิงก็ถูกจับตัวเข้าคุก ข้อหาขัดขวางการทำงานเ้าหน้าที่และแอบอ้างเป็บุตรสาวท่านเสนาฯ
เดือดร้อนท่านเสนาฯ ที่ต้องมาที่ศาลพร้อมกับแม่ทัพลู่หยาง
“ยินดีต้อนรับท่านเสนาฯ นึกยังไงถึงให้เกียรติมาเยี่ยมข้าถึงที่นี่ล่ะ” นายอำเภอกล่าว
“มิใช่เช่นนั้นหรอกท่านนายอำเภอ ข้าเพียงแต่จะมารับบุตรสาว เห็นว่านางได้ก่อเื่ไว้” ท่านเสนาฯ กล่าว
“รึว่าจะเป็แม่นางที่แอบอ้างชื่อท่านงั้นหรอ” นายอำเภอนึกขึ้นได้
“คงใช่นางนั่นแหละท่าน” ท่านเสนาฯ กล่าว
“มือปราบไปพาตัวนางมาที่นี่เร็วเข้า” นายอำเภอสั่งลูกน้อง
“ครับ” มือปราบเดินไปที่คุก
เมื่อมาถึง ชิงชิงวิ่งเข้าไปกอดท่านเสนาฯ ทันที “ท่านพ่อ พวกเขารังแกข้า”
“เ้านั่นแหละที่ก่อเื่ ยังไม่ขอโทษนายอำเภออีก” ท่านเสนาฯ ดุลูกสาว
“แต่ว่า….ก็ได้ค่ะ” ชิงชิงหันไปคารวะท่านนายอำเภอ “ข้าน้อยขออภัยท่านนายอำเภอค่ะ”
“เอาเถอะ ต่อไปหากไม่ได้รับอนุญาต เ้าห้ามยุ่งเกี่ยวกับคดีอย่างเด็ดขาด” นายอำเภอกล่าว
“ข้าทราบแล้วค่ะ” ชิงชิงกล่าว
******************************************
ณ จวนท่านเสนาบดี
“พ่อบอกเ้ากี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าดื้อแบบนี้ หากเ้าไม่ฟังพ่อ ข้าจะส่งเ้าไปอยู่กับท่านป้าดังเดิม” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ข้าผิดไปแล้วท่านพ่อ อย่าส่งข้าไปไหนเลยนะคะ ข้าอยากอยู่กับท่านพ่อ” ชิงชิงอ้อนพ่อของตัวเอง
“นี่น่ะหรือ บุตรสาวของท่าน นางนี่เหมือนท่านไม่มีผิด” ลู่หยางกล่าว
“นางคงต้องได้รับการอบรมอีกเยอะเลยล่ะ” ท่านเสนาฯ ส่ายหน้าให้กับลูกสาว
“โธ่ ท่านพ่อ ข้าไม่ได้เข้าไปอยู่ในวังเสียหน่อย ข้าก็แค่ติดตามท่านพ่อเฉยๆ ไม่เห็นต้องอบรมอะไรมากมายเลย” ชิงชิงกล่าว
“ไม่ได้ การพบปะขุนนางหรือฝ่าาจะต้องระวังตัวให้ดี รู้มั้ยว่าชีวิตของพวกพ่อเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย อาจจะตกลงมาได้ทุกเมื่อ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ก็ได้ค่ะ” ชิงชิงกล่าว
******************************************
แต่ใช่ว่าชิงชิงจะเข็ด วันถัดมานางก็หนีเข้าไปในตลาดอีก แต่คราวนี้ นางไปชวนมือปราบเข้าบ่อน เล่นสนุกไปวันๆ จนหัวหน้ามือปราบต้องมาตามลูกน้องถึงที่บ่อน แล้วจับตัวชิงชิงไปส่งที่จวนท่านเสนาฯ ซึ่งหัวหน้ามือปราบนั้นมีชื่อว่า หยวนสง
“ทำไมท่านถึงดื้อขนาดนี้นะ” หยวนสงบ่น
“ท่านชื่อ หยวนสง ใช่มั้ย ข้าชื่อชิงชิงนะ” ชิงชิงแนะนำตัว
“รู้ได้ยังไง” หยวนสงแปลกใจ
“ก็ลูกน้องท่านบอกน่ะสิ ว่าแต่เื่คดีเมื่อวานไปถึงไหนแล้ว” ชิงชิงถือโอกาสถาม
“ไม่อาจระบุได้เลยว่านางเป็ใคร” มือปราบจนปัญญา
“ข้าว่านะ ต้องเป็ฝีมือปิศาจแน่ๆ” ชิงชิงกล่าว
“ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ก็ไม่อาจฟันธงได้หรอก” มือปราบกล่าว
“ท่านต้องระวังนะ หยวนสง นั่นหมายความว่าในเมืองหลวงมีปิศาจที่ละเมิดสัญญาที่ให้ไว้และทำลายมนุษย์อย่างไร้ความปราณี” ชิงชิงกล่าว
“เอาล่ะ ถึงแล้วแม่นาง ต่อไปห้ามมาพาลูกน้องข้าไปเล่นการพนันอีกล่ะ” หยวนสงรีบห้าม
“ก็ได้ หยวนสง แล้วเจอกันใหม่นะ” ชิงชิงกล่าว
******************************************
“พ่อคงต้องกักขังเ้าอยู่ในบ้านแล้วกระมัง” ท่านเสนาฯ บ่น
“อย่าเลยท่านพ่อ ข้าก็แค่อยากรู้เื่คดีศพผู้หญิงเมื่อวานเท่านั้น” ชิงชิงตั้งใจไปสืบ
“เห็นว่าระบุตัวตนไม่ได้ ไม่ใช่หรือ” ท่านเสนาฯ ถาม
“ใช่ค่ะท่านพ่อ แต่มันต้องเป็ฝีมือปิศาจแน่นอน” ชิงชิงยืนยัน
“พ่อคงต้องส่งคนไปเชิญท่านเฉียนฟงมาช่วยแล้วล่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“เขาเป็ใครงั้นหรือท่านพ่อ” ชิงชิงอยากรู้
“เขาคืออสูรหมาป่าที่มีชื่อเสียงไงล่ะ เพราะเขา แคว้นจู่เสียนถึงสงบสุขแบบนี้” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ลูกอยากเจอเขาจังเลย เห็นว่าฮูหยินเขาสวยด้วยนี่ท่านพ่อ” ชิงชิงกล่าว
“ใช่ เฉียนฟงถึงหวงมากไงล่ะ อีกไม่นานเ้าก็คงได้เจอ” ท่านเสนาฯ กล่าว
******************************************
ลูกน้องของเจินหลินสามารถไปพาตัวพระชายาของฮ่องเต้ฉินหลงมาที่วังหลวง แต่ทว่าเกิดปัญหาคือ พบผู้หญิงที่มีหน้าตาเหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยนถึงสามคนด้วยกัน ทำให้เกิดความวุ่นวาย เพราะไม่อาจแยกได้ว่าใครคือพระชายาตัวจริง
ฝ่าารีบเสด็จไปที่ท้องพระโรงทันที
“มันเกิดอะไรขึ้นทำไมคนรักของข้าถึงมีถึงสามคนด้วยกัน” ฝ่าาทรงตกพระทัย
“เอ่อ พวกกระหม่อมก็ไม่อาจแยกแยะได้ เลยพามาทั้งสามคนเลยพะย่ะค่ะ” ลูกน้องของเจินหลินกล่าว
ฝ่าาเสด็จยลโฉมของแม่นางทั้งสาม พระองค์ก็ไม่อาจแยกแยะออกจริงๆ แต่สักพัก พระองค์ก็ทรงชี้ตัวว่าเป็ผู้หญิงคนที่สาม แล้วตรัสให้อีกสองคนไปพักที่เรือนรับรองชั่วคราว เพราะจะรอให้มีพิธีอภิเษกเสียก่อน ถึงให้อีกสองคนกลับบ้านได้
เหล่าขุนนางต่างพากันแปลกใจว่าเหตุใดฝ่าาถึงสามารถแยกแยะได้ว่าเป็ผู้หญิงคนนั้น โดยที่ไม่ได้ตรัสถามประวัตินางเลยสักนิด เลยเป็ที่โจษจันทั่ววังหลวง
******************************************
ณ จวนท่านเสนาฯ
“ฝ่าาทรงปรีชายิ่งนัก ขนาดมีแม่นางที่มีหน้าตาเหมือนพระชายาถึงสามคน ยังทรงแยกออกว่าผู้ใดเป็ตัวจริง” ชิงชิงกล่าว
“แต่พ่อรู้สึกแปลกๆ นะ” ท่านเสนาฯ รู้สึกระแวง
“ท่านพ่อคิดมากไปหรือเปล่า บางทีอาจเป็เพราะฝ่าาทรงรักพระชายามากเลยจำได้ก็เป็ได้” ชิงชิงคาดการณ์
“พ่อก็ขอให้เป็อย่างนั้น” ท่านเสนาฯ กล่าว
******************************************
แต่ทว่าั้แ่นั้นเป็ต้นมา ฝ่าาก็ทรงรักและหลงพระชายาอย่างมาก จนกระทั่งทรงไม่ออกว่าราชการ ทำให้เหล่าขุนนางพากันแปลกใจอย่างมาก เพราะมันผิดปกติจากที่เคยเป็อย่างมาก
ขุนนางถึงขั้นพากันส่ายหน้าเพราะฝ่าาทรงประทับอยู่ที่ห้องกับพระชายาเป็เวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว
“ข้าว่ามันผิดสังเกตนะ” ท่านเสนาฯ จับสังเกต
“นั่นสิท่านเสนาฯ” ลู่หยางเห็นด้วย
“หรือว่าพระชายาจะเป็ปิศาจท่านพ่อ” ชิงชิงคาดการณ์
“เหลวไหล เ้าอย่าพูดพล่อยๆ นะชิงชิง” ท่านเสนาฯ ดุ
“งั้น ให้ข้าไปสืบมั้ยท่านพ่อ ข้าปลอมเป็นางกำนัลได้นะ” ชิงชิงเสนอ
“ข้าเห็นด้วยนะท่านเสนาฯ ปล่อยไว้แบบนี้ หากพระชายานั้นเป็ปิศาจจริงๆ จะได้กำจัดทันก่อนที่ฝ่าาจะทรงเกิดอันตรายขึ้นมา” ลู่หยางเห็นด้วย
“ก็ได้ ข้าปล่อยให้เ้าเข้าไปสืบก็ได้ แต่ห้ามบุ่มบ่ามทำอะไรที่ทำให้เกิดภัยต่อตนเองเด็ดขาดนะ ชิงชิง” ท่านเสนาฯ เตือน
“ทราบแล้วท่านพ่อ” ชิงชิงตกปากรับคำ
“ตอนนี้ข้าส่งคนไปเชิญเฉียนฟงมาเมืองหลวงแล้ว อีกสามวันคงมาถึงครับท่านเสนาฯ” ลู่หยางกล่าว
“ขอบคุณท่านมากท่านแม่ทัพลู่หยาง ตอนนี้ท่านรีบกลับไปดูฮูหยินของท่านเถิด” ท่านเสนาฯ เป็ห่วงฉู่หลานที่ตั้งครรภ์แก่มากแล้ว
ลู่หยางทำการคารวะแล้วจากไป
******************************************
และแล้วชิงชิงก็ได้ปลอมตัวเป็นางกำนัลเข้าไปรับใช้ฝ่าาและพระชายาอย่างใกล้ชิด แต่ภาพที่เห็นก็คือฝ่าาทรงหลงพระชายาอย่างมากจริงๆ พระองค์ทั้งทรงกอดและหอมพระชายาและไม่ทรงยอมให้พระชายาจากไปไหน
ชิงชิงแอบสังเกตคนทั้งคู่ ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ เลยเข้าใจว่าอาจเป็เพราะฝ่าาทรงหลงคนรักมากเกินไปเท่านั้น แต่ทว่าสักพักนางก็สังเกตได้ว่าพระชายาทรงเป่ามนตร์ แล้วฝ่าาก็ทรงบรรทมทันที
ชิงชิงเลยแอบตามพระชายาจนกระทั่งเห็นนางจับตัวนางกำนัลคนนึงแล้วสูบลมปราณทั้งหมดของหญิงสาวผู้นั้น จนกระทั่งศพมีลักษณะเหมือนกับที่พบที่ตลาด ชิงชิงใมากแต่นางทำได้แต่ปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา นางคิดในใจว่า “ไม่ได้การแล้วข้าต้องพาฝ่าาหนี”
ชิงชิงบุ่มบ่ามเกินไป นางก็เลยวิ่งไปที่ห้องบรรทมของฝ่าาแล้วรีบปลุกพระองค์ “ทรงตื่นเถิดเพคะ ฝ่าา”
แต่ฝ่าาก็ทรงนิ่งเฉย
“ใช่ๆ น้ำๆ ต้องใช้น้ำ” ชิงชิงซึ่งซนมาก ก็เลยใช้ถังตักน้ำแล้วสาดไปที่พระองค์ จนพระองค์ทรงฟื้นเป็ปกติจริงๆ
“บังอาจ เ้ากล้าสาดน้ำใส่ข้าแบบนี้เลยหรือ เ้าเป็ใครกัน” ฝ่าทรงกริ้ว
“อย่าเพิ่งกริ้วเลยนะเพคะ พวกเราต้องหนีแล้ว ตอนนี้พระองค์ทรงอยู่กับปิศาจนะเพคะ” ชิงชิงกล่าว
ชิงชิงพยายามลากฝ่าาหนี แต่ฝ่าาก็ทรงรั้งไว้ไม่ยอมไปไหน จนกระทั่งปิศาจปรากฏตัว
“บังอาจนี่เ้ากล้าบุกรุกเข้ามาในห้องบรรทมแบบนี้เลยหรือ เ้าเป็ใครกันแน่ หรือเป็นักฆ่าจะทำร้ายฝ่าา” ปิศาจกล่าวอ้าง
“เ้าต่างหากที่เป็ปิศาจ ออกไปเดี๋ยวนี้จะ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ชิงชิงรีบขู่
“ฝ่าาอย่าทรงอย่าหลงเชื่อนางนะเพคะ หม่อมฉันเป็คนรักของพระองค์ไงเพคะ” ปิศาจกล่าว
ฝ่าาสะบัดพระหัตถ์ให้หลุดจากชิงชิง กำลังจะเสด็จไปหาพระชายา แต่ทว่าชิงชิงก็รีบเข้าไปกันเอาไว้
“ข้าได้เลือกเ้าเป็พระชายาแล้วหรือ ข้าจำได้ว่ามีผู้หญิงที่มีหน้าตาเหมือนกันถึงสามคนนี่” ฝ่าาทรงแปลกพระทัย
“นางเป่ามนตร์เพคะ ทำให้พระองค์ทรงหลงนางเพียงผู้เดียว” ชิงชิงฟ้อง
“หุบปากเดี๋ยวนี้นางกำนัล เ้าพูดจาเหลวไหล” ปิศาจรีบดุหญิงแปลกหน้า
“ข้าพูดเื่จริง และข้าก็เห็นเ้าสูบลมปราณของนางกำนัลไปคนนึงด้วย” ชิงชิงฟ้อง
นางปิศาจกำลังจะเป่ามนตร์ใส่ฝ่าา แต่ชิงชิงเข้าไปผลักนางจนล้ม จนกระทั่งนางปิศาจท่องมนตร์ผิดใส่ฝ่าา
ฝ่าาทรงโดนมนตร์สะกดก็สลบไป นางปิศาจผลักชิงชิงจนล้มแล้วกำลังจะเดินไปหาฝ่าา แต่ทว่าเฉียนฟงก็รีบเข้ามาขวางนางปิศาจไว้
“หยุดเดี๋ยวนี้นะนางปิศาจ เ้าไม่รอดแน่” เฉียนฟงกล่าว
นางปิศาจเลยได้เข้าต่อสู้กับเฉียนฟงที่นอกวัง
ชิงชิงเลยรีบไปดูอาการของฝ่าา แต่ทว่าเมื่อพระองค์ทรงลืมพระเนตรและทอดพระเนตรมาที่ชิงชิง พระองค์ก็ตกอยู่ในมนตร์สะกดแล้วกลายเป็ว่าทรงหลงรักคนที่เห็นเป็คนแรก ซึ่งนั่นก็เป็ชิงชิง
ฝ่าาทรงจับตัวชิงชิงมานั่งบนพระเพลา (หน้าตัก)
“ฝ่าาทรงปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ ทรงเป็อะไรไปน่ะ” ชิงชิงใที่ตนต้องนั่งตัก
“ข้ารักเ้านะ” ฝ่าาทรงจะหอมแก้มชิงชิง แต่ชิงชิงพยายามผลักพระพักตร์พระองค์ไว้
ตอนนี้ฝ่าาทรงกอดชิงชิงแน่นมากจนนางดิ้นไม่หลุด สักพักท่านเสนาฯ กับลู่หยางก็เดินเข้ามา แล้วพากันใกับภาพที่เห็น
“ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย ฝ่าาทรงตกอยู่ในมนตร์สะกด” ชิงชิงรีบฟ้องพ่อ
ลู่หยางพยายามจะเข้าไปพาตัวชิงชิงออกมา แต่อยู่ดีๆ ฝ่าาก็ทรงอุ้มชิงชิงแล้วหนีเข้าไปอีกห้อง จนทุกคนพากันใ
“ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย” ชิงชิงเรียกพ่อ
ฝ่าาทรงอุ้มชิงชิงแล้ววางที่พระแท่นบรรทม
ชิงชิงเห็นได้โอกาส นางพยายามจะลุกหนี แต่ฝ่าาทรงคร่อมตัวนางไว้
“ทรงตั้งสติสิเพคะ หม่อมฉันไม่ใช่พระชายานะเพคะ” ชิงชิงพยายามพูดเตือน
ฝ่าาทรงหอมแก้มและจูบพรมจนทั่วใบหน้าของชิงชิง จนชิงชิงน้ำตาไหลและพยายามผลักพระองค์แต่ก็ไร้ผล
ท่านเสนาฯ และลู่หยางที่ติดตามมา พยายามเปิดประตูห้องแต่เปิดไม่ได้เพราะห้องล็อคไว้
ฝ่าาทรงจุมพิตชิงชิง จนชิงชิงตาเบิกโพลง และแล้วสักพักมนตร์ก็คลายเพราะเฉียนฟงสามารถฆ่านางปิศาจจิ้งจอกตาย ดังนั้นหลังจากนั้นฝ่าาก็ทรงตั้งสติได้ แล้วเห็นว่าพระองค์ทรงคร่อมตัวผู้หญิงแปลกหน้า เลยรีบผลักตัวชิงชิงตกพระแท่นบรรทมด้วยความตกพระทัย ตอนนี้ชิงชิงจับที่ก้นของตัวเองเพราะก้นกระแทกกับพื้นเข้าอย่างจัง
ในขณะที่ลู่หยางก็ได้เผลอพังประตูห้องบรรทมจนพัง
ทั้งท่านเสนาฯ และลู่หยางมองเข้าไปในห้อง ก็เห็นชิงชิงนั่งไปกับพื้นด้วยความเ็ป
“มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านแม่ทัพถึงพังประตูห้องข้าแบบนี้” ฝ่าาตรัส
“เื่นี้ให้กระหม่อมเป็ผู้เล่าดีกว่าพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ว่ามาเถิด และท่านลู่หยางมาพาตัวนางกำนัลคนนี้ออกไปด้วย” ฝ่าาตรัส
“เอ่อ นางคือลูกกระหม่อมเองพะย่ะค่ะ ต้องขออภัยหากนางทำอะไรให้พระองค์ทรงไม่พอพระทัย” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ที่แท้ก็เป็บุตรสาวของท่าน ท่านรีบเล่ามาเถิดท่านเสนาฯ ข้าสับสนไปหมดแล้ว” ฝ่าาทรงอยากรู้
ลู่หยางเข้ามาช่วยประคองชิงชิงให้ลุกขึ้นดีๆ
ชิงชิงใกับเหตุการณ์ก่อนหน้า นางก็เลยรีบวิ่งหนีออกไปทันที โดยไม่ได้ล่ำลาผู้ใดทั้งสิ้น
“เอ่อ ก่อนอื่นกระหม่อมขออภัยแทนนางด้วยพะย่ะค่ะ นางไม่รู้กฎระเบียบในวัง” ท่านเสนาฯ กล่าว
“เอาเถอะ ข้าให้อภัย” ฝ่าาตรัส
“กระหม่อมขอเล่าเลยนะพะย่ะค่ะ ลูกน้องของเจินหลินสามารถหาตัวพระชายาเจอ แต่พบว่ามีผู้หญิงหน้าเหมือนกันถึงสามคน และในวันที่พวกนางปรากฏให้พระองค์ทอดพระเนตร หนึ่งในนั้นซึ่งเป็ปิศาจ นางปิศาจเป่ามนตร์ให้พระองค์ทรงรักและหลงนางมาก จนพระองค์ไม่ออกว่าราชการ พวกกระหม่อมพากันสงสัย กระหม่อมเลยส่งบุตรสาวหรือชิงชิงมาสืบ นางเห็นกับตาว่าปิศาจฆ่านางกำนัลด้วยวิธีสูบลมปราณ ทำให้ศพนางกำนัลแห้ง ดังนั้นชิงชิงจึงรีบพาตัวพระองค์หนี พอพระองค์ได้สติ นางปิศาจจึงเป่ามนตร์อีกครั้ง แต่เพราะชิงชิงเข้าไปขวาง นางปิศาจคงกล่าวมนตร์ผิด กลายเป็ว่าฝ่าาทรงตกหลุมรักหญิงที่ทอดพระเนตรเห็นเป็คนแรกซึ่งก็คือชิงชิง และเหตุการณ์ต่อไปก็เป็ไปตามที่พระองค์ทรงประสบพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ เล่า
“บังอาจมาก ทั้งๆ ที่เรากับปิศาจก็เซนสัญญาสงบศึกกันแล้ว” ฝ่าาตรัส
“โชคดีที่เฉียนฟงกำจัดปิศาจได้ทันการณ์พอดี” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ขอบคุณพวกท่านมาก ไม่เช่นนั้นเราคงเกิดภัย” ฝ่าาทรงซึ้งพระทัย
“เป็หน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้วพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“งั้นข้าฝากขอโทษบุตรสาวของท่านด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินนางจริงๆ” ฝ่าาตรัส
“ชิงชิงต้องเข้าใจอยู่แล้ว แต่อาจเป็เพราะนางใพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ กล่าว
“ตอนนี้ก็เหลือผู้หญิงสองคนที่มีหน้าตาเหมือนพระชายาสินะ คงต้องใช้วิธีแสดงความสามารถพิเศษแล้วล่ะ” ฝ่าาตรัส
“เดี๋ยวกระหม่อมจะจัดการแข่งขันให้พะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ รับอาสา
“ขอบคุณท่านมาก เราเพลียมากแล้ว พวกท่านออกไปพักผ่อนเถิด” ฝ่าาตรัส
“พวกกระหม่อมของทูลลาพะย่ะค่ะ” ท่านเสนาฯ และลู่หยางถวายบังคม
ฝ่าาทรงบรรทมแต่ทว่าทรงหลับพระเนตรทีไร ก็เห็นแต่หน้าชิงชิงตอนที่นางนอนอยู่บนพระแท่นบรรทม พระองค์ทรงคิดในพระทัยว่า “นี่เรากล้าทำไปได้ยังไง นางยังเด็กอยู่แท้ๆ”
******************************************
ในขณะที่ชิงชิงได้แต่รีบแช่ตัวในถังอาบน้ำพร้อมกับขัดทุกส่วนจนทั่ว นางไม่เคยต้องมือชาย ผลจากการเข้าไปยุ่งเื่นี้ จึงทำให้นางเกือบจะเสียตัว ยังดีที่เฉียนฟงช่วยฆ่าปิศาจได้ทันการณ์พอดี
1K
