นายท่านลี่บิดาของนางโอบอ้อมอารี รักและตามใจนางเป็ที่สุดหลังจากที่มารดาของนางเสียชีวิตไปหลายปีแล้วก็ไม่เคยรับภรรยาใหม่เฝ้าทะนุถนอมบุตรสาวเพียงคนเดียวจนเติบโตมาอย่างดี
ส่วนนางก็มักจะออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนจนลืมเวลาไม่ยอมกลับบ้าน ต้องพากันออกตามหาอยู่เป็ประจำ
‘อิงเอ๋อร์เ้าเป็สตรีทำไมไม่หัดเย็บปักถักร้อย เอาแต่เที่ยวเล่นเช่นนี้อนาคตต้องแต่งเข้าสกุลอื่น ข้ารู้สึกขายขี้หน้าบรรพบุรุษเสียจริง…เฮ่ออ’
‘ข้าจะไม่แต่งงานข้าจะอยู่กับท่านพ่อเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ มิต้องผลักไสข้าเ้าค่ะ’ ลี่อิงฮวายามนั้นยิ้มกว้างให้บิดาของนาง รอยยิ้มนั้นงดงามสดใสยิ่งนัก
บ่าวไพร่ในบ้านไม่มีใครไม่เคารพรักเ้านายทั้งสอง พวกเขาต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่า ‘นายท่านที่ดีมีเมตตาเช่นนี้ คงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว’
ทันใดนั้นเสียงกระดิ่งระวังภัยก็ดังขึ้น ทำให้ลี่อิงฮวาหลุดจากภวังค์
นางเดินออกจากห้องลับเพื่อไปสมทบกับป้าหวังแต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูห้องนอนพลันได้ยินเสียงร้องของป้าหวังดังขึ้นและขาดใจที่ลานด้านนอกถึงจะมิได้เห็นเหตุการณ์นี้ด้วยสองตา แต่ทว่าในใจกลับชัดแจ้งว่าเกิดอะไรขึ้น
‘ไม่นะ…ป้าหวัง’
แม้แต่ความอาลัยอาวรณ์นางก็ยังไม่มีโอกาสแสดงออกมา เสียงฝีเท้าของนางทำให้พวกนักฆ่ารู้แล้วว่านางอยู่ที่นี่พวกเขากำลังมุ่งหน้ามาอย่างรวดเร็ว
ลี่อิงฮวารวบรวมสติสุดท้ายวิ่งกลับไปในห้องลับเลื่อนกลไกปิดตายประตูพอดีกับจังหวะที่นักฆ่ากำลังเข้ามาในห้องนอนที่ด้านนั้นเหมือนเสียงพยายามจะทำลายกำแพงหนาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
นางไม่มีเวลาคิดไตร่ตรองอีกแล้วค่อยๆเปิดกล่องสี่เหลี่ยมที่ท่านพ่อให้ไว้ พบว่าข้างในนั้นมีเม็ดยาอยู่หนึ่งเม็ด
‘นี่มัน...ยาหลอมรูป’
นางเข้าใจได้ทันทีว่าท่านพ่อของนาง้าให้นางเปลี่ยนแปลงใบหน้านี้ให้คนจดจำไม่ได้อีกต่อไป เพื่อหลบเลี่ยงการตามล่า แม้จะไม่รู้สาเหตุของการบุกรุกในครั้งนี้ไม่รู้ว่าเป็ฝีมือของใคร เวลานี้นางต้องมีชีวิตอยู่ต่อเท่านั้นนี่เป็สิ่งสุดท้ายที่ท่านพ่อ้า
..................................
เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในสกุลลี่อยู่ในสายตาของจิวหรงโดยตลอดเขาเฝ้าดูอย่างเงียบๆ จนใจที่ไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้หากเขาเข้าไปวุ่นวายย่อมเสี่ยงต่อการเปิดเผยตัวตนองครักษ์ลับเช่นเขาถือความปลอดภัยของฝ่าาเป็ลำดับที่หนึ่ง
'แม่นาง…ข้าน้อยต้องขออภัยท่านจริงๆ'
จิวหรงเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ที่จวนสกุลลี่เป็เวลากว่าห้าหกชั่วยามก็ไม่เห็นสตรีท่านนั้นปรากฏตัวอีกเลยนักฆ่าพวกนั้นได้จากไปนานแล้ว ก่อนจากไปยังจุดไฟเผาบริเวณบ้านทั้งหมดเขาคิดว่าแม่นางลี่น่าจะถูกสังหารไปแล้วเช่นกันจึงตัดใจใช้วิชาตัวเบาะโออกไปจากตรงนั้นเพื่อกลับไปรายงานฝ่าา
ทางด้านฝ่าาหลังจากที่ลี่อิงฮวาจากไปแล้ว เขาก็หยิบส่วนธนูที่ฝังติดแผลชิ้นนั้นยื่นให้มู่เหยียนไปตามสืบที่มาทั้งลักษณะเหล็กที่ใช้ผลิตและยาพิษที่ใช้ คาดว่าน่าจะไม่ใช่ฝีมือคนธรรมดาจะต้องเป็คนที่รู้ว่าฝ่าาเสด็จตามลำพังกับองครักษ์แค่สองคน
“มู่เหยียน…นอกจากเื่นักฆ่าแล้วเ้าไปสำรวจที่เมืองอวี๋ด้วย”
“พ่ะย่ะค่ะ” มู่เหยียนทำความเคารพและหมุนกายหายไปเดิมทีฝ่าากับเขาจะต้องไปสำรวจสถานการณ์ที่เมืองอวี๋แต่ดันมาเกิดเหตุลอบสังหารขึ้นเสียก่อน
“จิวฉิงส่งข่าวให้ลู่กงกงบอกว่างดประชุมเช้าเนื่องจากข้าป่วยไข้เล็กน้อยหากมีใครมาขอพบก็ให้เขารับหน้าไว้ก่อน” องครักษ์รับคำสั่งแล้วออกไป
ต้นยามซวี
ฝ่าาและเหล่าองครักษ์ค่อยๆเดินทางออกจากบ้านพักบนเขาพวกเขารอให้ฟ้ามืดก่อนเพื่อมิให้เป็จุดสนใจมากนัก
“ฝ่าาจะทรงเข้าไปในเมืองหรือพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์ลับคนหนึ่งเอ่ยถามเขามิได้ตอบอะไรทำเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ทางลาดลงเขาไปยังเมืองลู่อันตามที่ลี่อิงฮวาบอกไว้
พอเดินไปตามทางเส้นนั้นก็พบว่าถนนหนทางค่อนข้างจะดี…กว่าตอนที่เขาปีนขึ้นมาจริงๆเมื่อนึกย้อนไปถึงคำพูดของนาง ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเบาบางจนทำให้องครักษ์ผู้ติดตามต่างก็ใไปตามๆกัน
เดินมาถึงบริเวณเขตเมืองจิวหรงก็ปรากฏกายตรงหน้าพระพักตร์
“ทูลฝ่าา…แม่นางผู้นั้นเป็บุตรสาวของตระกูลลี่คหบดีในเมืองลู่อันแห่งนี้แต่ช่างโชคร้ายนัก พอนางกลับไปก็พบว่าครอบครัวโดนสังหารทั้งตระกูลแล้วมีนักฆ่าย้อนกลับมาสองคนสังหารบ่าวหญิงรับใช้ผู้นั้น ส่วนแม่นางลี่กระหม่อมเฝ้ารออยู่ด้านนอกจนถึงบัดนี้แต่กลับมิปรากฏร่องรอยของนางอีกเลยอาจจะเป็ไปได้ว่า…ถูกสังหารไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม” ฝ่าาตอบรับด้วยเสียงนิ่งเรียบมาหนึ่งคำ ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความรู้สึกแต่ความรู้สึกที่มีนั้นชินชาเสียมากกว่า เขาพบเจอความตายจนเป็เื่ธรรมดาไปเสียแล้ว
“เป็ฝีมือใคร”
จิวหรงยื่นแผ่นเงินหนึ่งแผ่นที่บังเอิญตกอยู่ในลานบ้านให้กับฝ่าาไม่แน่ใจเช่นกันว่าจะเกี่ยวข้องหรือไม่ แผ่นเงินนั้นมีอักษร ‘ไป๋’ สลักไว้อยู่
ในแผ่นดินซานตงอันกว้างใหญ่ตระกูลที่สามารถจะมีแผ่นเงินเป็ของตัวเองได้ คงมีไม่มากนัก
‘สกุลไป๋...เสนาบดีซ้ายไป๋จงซูหรือช่างน่าสนใจ’
“จิวหรงจัดการพิธีศพให้ตระกูลของนางด้วย สถานที่แห่งนั้นจัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อยประกาศเป็ของสกุลลี่ตลอดกาลห้ามรื้อถอนหรือทำลายถือซะว่าตอบแทนที่นางช่วยเหลือข้ากับมู่เหยียน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วก็...สืบเื่นี้ด้วย”ฝ่าายื่นแผ่นเงินคืนให้กับจิวหรง
รับสั่งเสร็จก็หันไปเห็นม้าเหงื่อโลหิตคู่ใจกำลังยืนรอเ้านายของมันอยู่พอดี เขาเผยยิ้มเล็กน้อยให้กับ ‘เสี่ยวเฟิง’เป็ยิ้มที่หาได้ยากยิ่งนักกับคน แต่ง่ายดายเสียเหลือเกินกับอาชาประจำพระองค์
‘ริษยาแม้กระทั่งม้า’หากฝ่าาทราบความคิดผู้อื่นได้ก็คงจะกล่าวเช่นนี้ไม่รอช้าเขาขึ้นขี่ม้าและควบทะยานออกไปมุ่งหน้ากลับสู่พระราชวัง
ยามจื่อในห้องลับจวนสกุลลี่
ลี่อิงฮวาค่อยๆรู้สึกตัวขึ้น โดยที่ยังคงมีอาการมึนศีรษะเล็กน้อยเหมือนพึ่งตื่นจากความฝัน...ช่างเป็ฝันที่เลวร้ายยิ่งนัก
ก่อนหน้านี้นางได้กินยาหลอมรูปเม็ดนั้นเข้าไปร่างกายก็พลันเกิดอาการร้อนดั่งมีไฟแผดเผาจากข้างในปะทุขึ้น เหงื่อเม็ดใหญ่ค่อยๆผุดขึ้นมาจนเปียกชุ่ม จากนั้นนางก็สลบไป
856
