คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 45 คนจากสองโลก

ไป๋จื่อซวินรีบเข้าไปประคอง และอยากอุ้มเธอกลับไปบนเตียง

หญิงสาวหันหน้าหนี หลั่งน้ำตาอย่างไร้เสียงน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้า

ในตอนนั้น มู่จือเหยียนก็เดินเข้ามาในห้องพัก

หลังจากที่เกิดเหตุ โจวหงผิงไม่ได้ติดต่อเขาในทันที ดังนั้นตอนที่เขารู้เรื่อง ก็เป็นตอนที่เธอผ่าตัดเสร็จแล้ว

เขามาที่นี่พร้อมกู้เยี่ยนหนาน

เมื่อเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย และเห็นว่าไป๋จื่อซวินอุ้มลู่จิ่นเนี่ยนกลับมานอนบนเตียง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที

เธอเงยหน้าขึ้นมา เห็นสองคนนี้ยืนเคียงข้างกันที่ประตู จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

"จิ่นเนี่ยน อย่าทำให้แม่ตกใจสิ" โจวหงผิงตกใจกับเสียงหัวเราะของลูกสาว

เธอตาแดงก่ำ จ้องไปที่มู่จือเหยียนอย่างเอาเป็นเอาตาย

"มู่จือเหยียน ลูกของเราตายไปแล้ว"

เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้วในระหว่างที่เดินทางมาที่นี่ ดังนั้นจึงพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

"ตอนที่ลูกของเราถูกฆ่าตาย ตอนนั้น คุณอยู่ที่ไหน?"

หล่อนยังคงหัวเราะเย็นชา

ตอนนั้น เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น

แม้แต่จะรีบมาอยู่เคียงข้างเธอในทันทีแรก เขาก็ไม่ยอม

เมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่กับกู้เยี่ยนหนาน ช่างเป็นภาพที่งดงามราวกับหยกคู่ ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมเหลือเกิน

ลำคอหญิงสาวมีรสเลือดฝาดขึ้นมา กระทั่งสำรอกเลือดออกมาหนึ่งคำ

"จิ่นเนี่ยน!" โจวหงผิงร้องเสียงหลง

ไป๋จื่อซวินรีบพยุงให้เธอนอนลงราบ เพื่อตรวจดูอาการ

มู่จือเหยียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เหมือนกับว่าต้องการที่จะไปดู แต่แพทย์ที่มาถึงหลังจากนั้นขวางเอาไว้

ลู่จิ่นเนี่ยนหมดสติไปอีกครั้ง

"จือเหยียน ออกไปข้างนอกก่อนเถอะ ปล่อยให้คุณหมอดูแลเธออย่างดีเถอะ" กู้เยี่ยนหนานกระซิบเบา ๆ ข้างเขา

ห้องพักคนป่วยไม่ใหญ่นัก มีเหล่าแพทย์และพยาบาลยืนอยู่เต็มไปหมด คนแน่นขนัด มู่จือเหยียนจึงต้องถอยออกมาก่อนชั่วคราว

ปกติเธอมักจะประจบเอาใจมู่จือเหยียนอยู่เสมอ แต่วันนี้ เมื่อลูกสาวของเธอเกิดเรื่องนี้ขึ้น เธอจะกลั้นความรู้สึกไว้ได้อย่างไร?

"มู่จือเหยียน คุณมีจิตสำนึกบ้างไหม? ภรรยาตัวเองเกิดอุบติเหตุ แต่คุณยังสบายใจ พาผู้หญิงคนอื่นมาที่นี่เพื่อจะทำให้เธอโกรธได้อีกเหรอ?"

"คุณป้า อย่าเข้าใจผิด พวกเราทราบข่าวพร้อมกันตอนอยู่ที่บริษัท ฉันก็เป็นห่วงสภาพร่างกายของคุณหนูลู่มาก เลยต้องตามมาด้วย" กู้เยี่ยนหนานอธิบาย

โจวหงผิงจ้องเธออย่างเย็นชา "ลูกสาวฉัน ไม่ต้องการความห่วงใยจากเมียน้อยหรอก"

"พูดจาระวังหน่อย! คุณหนูกู้เป็นแค่เพื่อนของฉันเท่านั้น" มู่จือเหยียนพูดเย็นชา

"หึ! เพื่อนบ้าบออะไรกัน? ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองจะเป็นเพื่อนได้ยังไง? มู่จือเหยียน ฉันนี่มันโง่จริง ๆ ที่ยอมยกลูกสาวให้กับคนใจร้ายอย่างคุณ!"

ในห้องพักผู้ป่วย หลังจากช่วยชีวิตเอาไว้ได้ ลู่จิ่นเนี่ยนก็ฟื้นขึ้นมาในที่สุด

ไป๋จื่อซวิน ในฐานะแพทย์อยู่เฝ้าดูแลตลอด พอเห็นหญิงสาวลืมตาขึ้น ก็รีบประคองมือไว้ทันที

"จิ่นเนี่ยน ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?"

ความเจ็บปวดที่บริเวณท้องทรมานราวกับถูกเข็มทิ่มแทง ใบหน้าซีดเผือด สายตามองไปที่ประตูห้องพักผู้ป่วยโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาไป๋จื่อซวินหม่นลง บอกกับเธอว่า "แม่ของเธอโกรธมาก ไล่ มู่จือเหยียนกับกู้เยี่ยนหนานออกไปแล้ว แต่ว่า..."

ลู่จิ่นเนี่ยนพูดขัดอย่างเย็นชา "ฉันไม่อยากเจอเขา ไปก็ดีแล้ว"

ประโยคที่เหลือของไป๋จื่อซวิน จึงได้กลืนลงคอ

ทว่า มู่จือเหยียนไม่ได้ถูกไล่ออกไป เขายืนอยู่ที่ระเบียงด้านนอกตามลำพัง ก่อนที่เธอจะฟื้นขึ้นมา ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน

"ยาชาจากการผ่าตัดหมดฤทธิ์แล้ว เจ็บมากไหม?" เขาถามด้วยความเป็นห่วง

หญิงสาวหันหน้าหนี น้ำตาไหลอาบแก้มเงียบ ๆ ซึมลงในหมอน

แน่นอนว่ามันเจ็บมาก

สิ่งที่เธอพยายามปกป้องสุดชีวิต สุดท้ายก็ไม่เคยได้รับ

ไม่ว่าจะเป็นมู่จือเหยียน หรือเด็กคนนี้

"จื่อซวิน ฉันเหนื่อยแล้ว อยากนอนพัก"

ทั้งๆ ที่เพิ่งตื่น แต่กลับง่วงนอนเหลือเกิน

เรื่องราวในความฝันยังคงดำเนินไปเช่นเดิม

ในฝัน เธอคล้ายกับเด็กหญิงมัธยมปลายที่ไร้เดียงสาและดื้อรั้น และรู้สึกหวั่นไหวในแรกพบ จึงได้ตัดสินใจเลือกคน ๆ หนึ่ง ทุกคนบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจหักห้ามใจ

เธอไม่เคยคิดจะสารภาพรักกับเด็กผู้ชายคนนั้นเลย เพราะรู้ดีว่าต้องถูกปฏิเสธ

ดังนั้น สิ่งเดียวที่เธอทำได้ทุกวันคือรอเขาอยู่ที่ปลายถนนสายยาวอันแสนร่มรื่น มองเขาเดินผ่านตามลำพังพร้อมกระเป๋าหนังสือที่สะพายไว้ด้านหลัง

ไม่กล้า แม้แต่จะเดินเข้าไปทักทาย

หลังจากนั้น เธอตั้งใจเรียนอย่างหนัก สอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังเดียวกับเขา แล้วยังเรียนปริญญาโทในสาขาเดียวกับเขา

แต่ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไหร่ หญิงสาวก็รู้สึกได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น ว่าระหว่างพวกเขานั้นช่างห่างไกล ราวกับเป็นคนจากสองโลก

"ไป๋จื่อซวิน นายรู้จักฉันมานานขนาดนี้แล้ว คิดว่าฉันตลกและน่าสงสารไหม?" เธอถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ไป๋จื่อซวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแล้วพูดว่า "ยังมีคนที่ตลกและน่าสงสารกว่าเธออีกเยอะ"

"จริงเหรอ? แต่คงไม่มีใครโง่เท่าฉันอีกแล้วล่ะ"

"เธอรู้ได้ยังไงว่าในโลกกว้างใหญ่นี้ จะไม่มีพวกประหลาดที่โง่เง่ากว่าตัวเอง?"

ลู่จิ่นเนี่ยนหัวเราะเบา ๆ ลำคอเต็มไปด้วยความขมขื่น

"ฉันได้ยินมาว่า มู่จือเหยียนเพิ่งบังคับให้ตำรวจออกหมายจับทั่วประเทศ เพื่อจับกุมลู่อวี่ชิวมาดำเนินคดี พ่อและแม่เลี้ยงของเธอพยายามขอร้อง แต่แม้แต่หน้าของเขาก็ไม่ได้เจอ"

ไป๋จื่อซวินลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกเรื่องทั้งหมดให้เธอรู้

เมื่อได้ยินชื่อลู่อวี่ชิว ความคิดที่มึนงงและง่วงงันของเธอก็พลันชัดเจนอีกครั้ง

"ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอลอยนวลแน่"

ไม่รู้ว่าลู่อวี่ชิวใช้เล่ห์กลอะไร ตอนนี้ราวกับว่าหล่อนระเหยหายไปจากโลกนี้ ไม่มีใครค้นเจออีกเลย

เพื่อจับกุมตัวเธอมาดำเนินคดี และเพื่อบรรเทาความโกรธของตระกูลมู่ ทางตำรวจได้ระดมกำลังเจ้าหน้าที่และทรัพยากรมากมาย แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใด ๆ

ส่วนลู่เจิ้นเฟยและฉินเสี่ยวชิงสองสามีภรรยา พยายามขอร้องทุกคนที่พวกเขารู้จัก เพื่อช่วยเหลือลูกสาวของตัวเองที่ก่อขึ้น 

แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า มู่จือเหยียน โกรธแค้นมากแค่ไหน ใครที่ไหนจะกล้าเสี่ยงช่วย

มู่จือเหยียน เผชิญหน้ากับพ่อตาแม่ยายที่ก้มหน้าก้มตาขอร้องให้เขาเมตตา ทว่าเขากลับเอ่ยประโยคแสนเย็นชาว่า "ถ้าไม่เห็นแก่หน้าลู่จิ่นเนี่ยน ฉันจะทำให้ตระกูลลู่ของพวกคุณพังพินาศแน่"

จนถึงตอนนี้ ลู่เจิ้นเฟยและภรรยาถึงได้รู้ว่า ลูกสาวนอกสมรสที่พวกเขาไม่เคยใส่ใจ กลับกลายเป็นคนที่ใครบางคนรักและห่วงใยจับใจ

น่าเสียดาย ที่ลู่จิ่นเนี่ยนไม่รู้เรื่องนี้เลย

ที่ตระกูลมู่ เสิ่นเสวี่ยฉินก็โกรธลูกชายตัวเอง "แม่เห็นว่าแกไม่เคยใส่ใจผู้หญิงคนนั้นเลย จริงอยู่ที่น่าเสียดายที่เธอแท้งลูก แต่แกกับเหยียนหนานไม่ใช่เข้ากันได้ดีอยู่แล้วเหรอ? รีบใช้โอกาสนี้แล้วไปหย่าซะ แล้วไปหมั้นกับเหยียนหนาน!"

"แม่ครับ เรื่องของผม แม่ไม่ต้องยุ่ง"

"ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้? ฉันได้ยินมาว่า เพราะเรื่องของลู่จิ่นเนี่ยน แกถึงกับสั่งให้ตำรวจตามหาลู่อวี่ชิวอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมยังทำให้ความสัมพันธ์กับตระกูลลู่ตึงเครียดขนาดนี้ แล้วธุรกิจของพวกเรากับตระกูลลู่จะเป็นยังไง? แกจะเลิกทำธุรกิจแล้วเหรอ?"

"ถ้าตระกูลลู่กล้าปกป้องลู่อวี่ชิว ผมจะยกเลิกสัญญาธุรกิจทั้งหมดเอง"

มู่จือเหยียนรู้สึกหงุดหงิด ไม่อยากเถียงกับแม่เรื่องไร้สาระพวกนี้ จึงเลือกเดินจากไป